Korinthos

Το Τέλος και Η (Νέα) Αρχή!

2009-06-28T15:05:00.001+03:00

Όλα τα πράγματα έχουν αρχή και τέλος. Φαίνεται πως το τέλος για το korinthos.blogspot.com, αλλά και το okorinthios.blogspot.com, έφτασε. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει συνέχεια, το αντίθετο.

Επιτέλους! Μετά από αναβολές και παλινωδίες, έστησα μια νέα ιστοσελίδα! Είχα βαρεθεί τη δομή, την αισθητική και την πολυδιάσπαση των ιστολογίων μου. Δεν με αντιπροσώπευαν πιά. Αλλά ούτε και οι επισκέπτες τους μπορούσαν να έχουν μια αντιπροσωπευτική για μένα εικόνα από αυτά. Η νέα ιστοσελίδα, είναι επώνυμη. Κρατούσα τα ιστολόγιά μου ανώνυμα γιατί επιθυμούσα να δίνεται έμφαση στην άποψη και όχι στην ταυτότητά μου. Ειδικά το korinthos προσπάθησα να το στήσω σαν έναν δημόσιο χώρο που όσοι ενδιαφέρονταν θα έσπευδαν να τον καταλάβουν, έχοντας ακριβώς τα ίδια δικαιώματα επί του ιστολογίου με μένα. Η εμπειρία έδειξε πως αυτοί που θα μπορούσαν να το κάνουν προτίμησαν να φτιάξουν τα δικά τους ιστολόγια, παρά να συμβάλλουν σε κάτι συλλογικό. Χωρίς αμφιβολία, ζούμε στην εποχή των παράλληλων μονόλογων. Τώρα μάλιστα που πλήθυναν αφόρητα οι μονόλογοι, με δημοσιογράφους που νομίζουν ότι μπλογκάρουν, πολίτες που νομίζουν ότι δημοσιογραφούν και ύποπτες διαδικτυακές περσόνες σε πληρωμένους ρόλους, ήταν πια καιρός να κάνω κάτι άλλο. Το Korinthos άλλωστε υπήρξε το πρώτο αυτοδιοικητικό ιστολόγιο στη χώρα, κι αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει.

Χαίρομαι πολύ που τ’ αφήνω όλα αυτά πίσω μου. Που η νέα ιστοσελίδα μου δεν θα έχει μετρητή επισκέψεων, που θα ανανεώνεται όποτε νομίζω χωρίς το άγχος της παραγωγής περιεχομένου. Που αν και επιτρέπει (και επιθυμεί) σαφώς την κατάθεση σχολίων σε κάθε ανάρτηση, διαφέρει από τα περισσότερα ιστολόγια. Αλλά που αν αναλογιστούμε τι είναι πραγματικά ένα ιστολόγιο (blog = weblog = web log = διαδικτυακό ημερολόγιο), θα δούμε ότι δεν είναι διαδικτυακή εφημερίδα ή περιοδικό, που τέτοια θέλουν να είναι τα περισσότερα ‘ιστολόγια’, αλλά ημερολόγιο, δηλαδή το εργαλείο καταγραφής μιας πορείας. Μια συνεχής λοιπόν καταγραφή από στίγματα με τη γεωγραφική έννοια του όρου. Τέτοια είναι η νέα ιστοσελίδα μου, το MyStigma. Αλλά είναι και όλα αυτά που θα χάνονταν –σαν το χαμένο έκτο γράμμα (στ – στίγμα) της αλφαβήτου- αν δεν τα μάζευα σ’ αυτό. Είναι κι όλα αυτά που με ξεχωρίζουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από τους άλλους. Στις σελίδες του, μπορεί κανείς να βρεί όλο το υλικό του Korinthos (Πόλη) και του okorinthios (400 και πλέον αναρτήσεις καθώς και περισσότερα από 1400 σχόλια), αλλά και πολλά άλλα. Προφανώς, σύντομα, στο MyStigma θα ανακατευθύνεται και όποιος πληκτρολογεί τις παλιές διευθύνσεις τύπου blogspot.com. Όσοι λοιπόν ενδιαφέρεστε, ενημερώστε τα RSS σας και επισκεφθείτε το MyStigma.com.

Ο βασιλιάς απέθανε. Ζήτω το MyStigma!

Τα Κατά Ιωάννην Πάθη

2009-04-15T20:54:00.003+03:00

Το βίντεο αυτό της άριας 'Τετέλεσται' (Es ist vollbracht) από τα Κατά Ιωάννην Πάθη του JS Bach, δεν είναι μόνο ένα εξαιρετικό δείγμα μουσικής με επικαιρότητα, αλλά έχει επιπλέον σημασία γιατί η άρια αποδίδεται από τον Παναγιώτη Οικονόμου, (Panito Iconomou) παιδί ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία με σημαντική διεθνή καριέρα. Απολαύστε το, αν και, τέτοιες μέρες, τίποτα δεν είναι καλύτερο από τη λειτουργία σε μια ορθόδοξη εκκλησία.

Σεισμός στη L'Aquila

2009-04-06T13:00:00.003+03:00

Ο σημερινός σεισμός των 6,3 Ρίχτερ με τους τουλάχιστον 40 νεκρούς στην πόλη L'Aquila των 80.000 κατοίκων στη γειτονική Ιταλία, ξυπνά αναπόφευκτες μνήμες σε κάθε Κορίνθιο. Είμαι βέβαιος πως όλοι μας συμπαραστεκόμαστε στο οικείο μαρτύριο των Ιταλών. Ασφαλώς, η συμπαράστασή μας μπορεί και πρέπει να εκδηλωθεί και δια του δημοτικού μας συμβουλίου. Κατά τα άλλα, διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση πως καλόγριες από παρακείμενο μοναστήρι που δεν υπέστη ζημιές, βρίσκονται συνέχεια στην κεντρική πλατεία της L'Aquila, για να προσφέρουν ψυχολογική υποστήριξη στους πληγέντες. Μπράβο τους! Η ανθρώπινη συμπαράσταση δεν αποτιμάται, όπως στη χώρα μας, με τριχίλιαρα στον αέρα.
Φωτογραφίες από τη σεισμόπληκτη L'Aquila μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ.

Παρακάτω είναι ένα από τα πρώτα video που κυκλοφόρησαν.

"Χρωματίζω Την Πόλη"

2009-03-31T13:42:00.004+03:00

Αν δεν έχετε επισκεφθεί ποτέ το http://www.ecocity.gr/, αξίζει να το κάνετε. Και αν το κάνετε θα βρείτε εκεί πολλά ενδιαφέροντα θέματα για τις πολύπαθες πόλεις μας. Όπως το τελευταίο συνέδριο που διοργανώνει το EcoCity με την ΚΕΔΚΕ, με θέμα "Χρωματίζω Την Πόλη", που θα λάβει χώρα 3-5 Απριλίου στο Expo Athens, στην Αθήνα. Διαβάστε το πρόγραμμα, δείτε και την αναλυτική παρουσίαση και πείτε μου: αξίζει να το παρακολουθήσει σύσσωμο το δημοτικό συμβούλιο ή όχι;

Η Αίσθηση του Χιούμορ

2009-03-24T00:04:00.003+02:00

Χαμένος καθώς ήμουν σε διάφορες υποχρεώσεις εκτός Κορίνθου, προσπάθησα με την επιστροφή μου να ξαναπιάσω τον παλμό της επικαιρότητας, τουλάχιστον της κορινθιακής μπλογκόσφαιρας. Κι έτσι, έπεσα πάνω σε μια πολύ διασκεδαστική ιστορία. Ένα ιστολόγιο ανέβασε ένα μονταρισμένο ηχητικό, μια δημοτική παράταξη θεώρησε καθήκον της να τοποθετηθεί επ'αυτού προκαλώντας την αντίδραση του δημάρχου, του ιστολογίου και -επιλεκτικά- ενός δημοσιογράφου. Δεν πρόκειται να πάρω άμεσα θέση, αλλά έμμεσα. Γιατί νομίζω πως οι πράξεις και οι παραλείψεις ενός εκάστου ερμηνεύουν την ταυτότητά του. Και στο θέμα αυτό τα στοιχεία ερμηνείας της ταυτότητας των εμπλεκομένων είναι άφθονα.

Υπάρχουν άραγε κοινωνικές διαστάσεις στη διαφορετική εκτίμηση της ποιότητας του χιούμορ; Νομίζω πως ναι! Το πώς κανείς αντιλαμβάνεται την έννοια του καλού χιούμορ, σηματοδοτεί και αναπαράγει κοινωνικές διαφορές και διακρίσεις. Ο Pierre Bourdieu περιέγραψε τις γευστικές διαφορές, σαν συμβολικές αναπαραστάσεις πραγματικών διαφορών. Νομίζω πως το ίδιο συμβαίνει και με το χιούμορ. Η ικανότητα να διηγηθείς το κατάλληλο αστείο, στον κατάλληλο χρόνο για να εισπράξει το αυθόρμητο γέλιο, είναι μια από τις πιό ηχηρές ποιότητες του 'ανήκειν'.

Ο ιστολόγος, μοντάροντας αυτό το ηχητικό, μας διηγείται στην ουσία ποιός είναι. Αυτό που εγώ βρίσκω ενδιαφέρον και διασκεδαστικό, αλλά όχι και μη αναμενόμενο, είναι ότι ο δήμαρχος σπεύδει να ταυτιστεί μαζί του. Ασμένως προσετέθη και ο δημοσιογράφος, βρίσκοντας ότι η 'σάτυρα' ήταν τέλεια και έξυπνη και ότι ο δήμαρχος έδωσε ένα μάθημα δημοκρατίας!! (αυτό θα πεί παντελής έλλειψη μέτρου).

Στην πολιτική αφέλεια της δημοτικής παράταξης να νομίσει ότι ο δήμαρχος δεν θα έβρισκε τη 'σάτυρα' του ιστολόγου του γούστου του, επιχειρήθηκε να πιστωθεί πολιτική ιδιοτέλεια. Για μένα, το μόνο ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι ο ιστολόγος, ο δήμαρχος και ο δημοσιογράφος, έχουν πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ τους και κοινές διαφορές με τη δημοτική παράταξη. Πράγμα που, όπως και να το κάνουμε, έχει ένα πολιτικό ενδιαφέρον. Από πλευράς γούστου όμως, το όλο θέμα δεν το βρίσκω καθόλου gourmet...

-------------------------------------------------------------------------------------
"Taste classifies, and it classifies the classifier. Social subjects, classified by their classifications, distinguish themselves by the distinctions they make, between the beautiful and the ugly, the distinguished and the vulgar, in which their position in the objective classifications is expressed or betrayed."

Pierre Bourdieu, from 'Distinction' (τα bold, δικά μου).

Για Το Δικαίωμα Στην Πόλη

2009-02-16T12:15:00.004+02:00

Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση γύρω από τη φύση του αστικού ιστού αλίευσα μέσω του ιστολογίου "Κοινωνικά Κινήματα & Δίκτυα" στο οποίο παρουσιάζεται μεταφρασμένη η παρακάτω ομιλία. Κατά τον ομιλητή, η παγκόσμια οικονομική κρίση -και όχι μόνο αυτή, αλλά και παλαιότερες- είναι απότοκη της προσπάθειας του κεφαλαίου να ελέγξει τον αστικό χώρο. Διαβάστε το κείμενο και κάντε, αν θέλετε, τις αναγωγές σας στα καθ'ημάς.

Για το δικαίωμα στην πόλη, του David Harvey.
Ομιλία στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, Μπελέμ Βραζιλίας, 29 Ιανουαρίου 2009.

"Χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ, αλλά εξ αρχής θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη που θα μιλήσω στα Αγγλικά, τη γλώσσα του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Ελπίζω ότι αυτά που θα πω να είναι αρκετά αντιμπεριαλιστικά ώστε να με συγχωρέσετε.Είμαι πολύ ευγνώμονας για την πρόσκλησή σας, επειδή μαθαίνω πολλά πράγματα από τα κοινωνικά κινήματα. Ήρθα εδώ να μάθω και να ακούσω κι, έτσι, ήδη αποκτώ αυτή τη μεγάλη εκπαιδευτική εμπειρία, γιατί, όπως κάποτε το είχε θέσει ο Μαρξ, πάντοτε υπάρχει το μεγάλο ζήτημα του ποιος θα εκπαιδεύσει τους εκπαιδευτές.Δουλεύω για κάποιο καιρό τώρα πάνω στην ιδέα του Δικαιώματος στην Πόλη. Θεωρώ ότι το Δικαίωμα στην Πόλη σημαίνει το δικαίωμα όλων μας να φτιάχνουμε πόλεις, που ικανοποιούν τις ανθρώπινες ανάγκες, τις ανάγκες μας. Το δικαίωμα στην πόλη δεν είναι το δικαίωμα να παίρνουμε –χρησιμοποιώντας μια γνωστή έκφραση– τα ψίχουλα από το τραπέζι των πλούσιων. Θα πρέπει όλοι μας να έχουμε τα ίδια δικαιώματα, για να μπορούμε να φτιάχνουμε τα διαφορετικά είδη πόλεων, που θέλουμε να υπάρχουν.Το δικαίωμα στην πόλη δεν είναι μόνο το δικαίωμα σ’ ό,τι ήδη υπάρχει στην πόλη, αλλά το δικαίωμα να μπορούμε να κάνουμε την πόλη να γίνει κάτι ριζικά διαφορετικό. Όταν κοιτάζω την ιστορία, βλέπω ότι η διαχείριση των πόλεων γινόταν περισσότερο από το κεφάλαιο παρά από τους άνθρωπους. Επομένως, μέσα στην πάλη αυτή για το δικαίωμα στην πόλη θα πρέπει να υπάρχει και μια πάλη ενάντια στο κεφάλαιο.Θα ήθελα τώρα να μιλήσω λίγο για την ιστορία της σχέσης μεταξύ κεφάλαιου και πόλης, δομώντας και θέτοντας το ερώτημα: Γιατί συμβαίνει το κεφάλαιο να καταφέρνει να ασκεί τόσα πολλά δικαιώματα πάνω στην πόλη; Και γιατί οι λαϊκές δυνάμεις είναι σχετικά ασθενείς απέναντι στην εξουσία αυτή; Και θά ’θελα επίσης να μιλήσω για το πώς, στην πραγματικότητα, ο τρόπος, με τον οποίον λειτουργεί το κεφάλαιο στις πόλεις, είναι μια από τις αδυναμίες του. Γι’ αυτό, στην παρούσα συγκυρία, θεωρώ ότι η πάλη για το δικαίωμα στην πόλη βρίσκεται στο επίκεντρο των αγώνων ενάντια στο κεφάλαιο. Τώρα έχουμε –όπως γνωρίζετε– μια οικονομική κρίση του καπιταλισμού. Αν κοιτάξετε την πρόσφατη ιστορία, θα δείτε ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια συνέβησαν πολλές οικονομικές κρίσεις. Κάποιος έκανε μια μέτρηση και είπε ότι από το 1970 έγιναν 378 οικονομικές κρίσεις στον κόσμο. Μεταξύ 1945 και 1970, έγιναν μόνο 56 οικονομικές κρίσεις. Επομένως, ο καπιταλισμός έχει δημιουργήσει πολλές οικονομικές κρίσεις κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30-40 ετών. Κι αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι πολλές από τις οικονομικές κρίσεις αυτές έχουν τη βάση τους στην αστικοποίηση. Στο τέλος των 1980, η Ιαπωνική οικονομία κατάρρευσε κι αυτό έγινε γύρω από το ζήτημα της κερδοσκοπίας για την ιδιοκτησία και την γη. Το 1987, στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέβη μια τεράστια κρίση, στην οποίαν εκατοντάδες τραπεζών πτώχευσαν κι ο λόγος ήταν πάλι η κερδοσκοπία γύρω από τη στέγαση και την κτηματική ανάπτυξη. Στα 1970, υπήρχε μια μεγάλη παγκόσμια κρίση των κτηματικών αγορών. Και θα μπορούσα να συνέχιζα, δίνοντάς σας κι άλλα παραδείγματα οικονομικών κρίσεων με βάση τον αστικό χώρο. Εικάζω ότι οι μισές από τις οικονομικές κρίσεις των τελευταίων 30 ετών είναι κρίσεις, που έχουν να κάνουν με την κυριότητα του αστικού χώρου. Η έναρξη της παρούσης κρίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες προήλθε από κάτι που ονομάσθηκε κρίση των υποθηκών των sub prime χρεωστικών ασφάλιστρων. Για μένα, η κρίση αυτή θα έπρεπε να ονομάζονταν κρίση του αστικού χώρου.Αυτά έχουν γίνει. Στα 1990, προέκυψε ένα πρόβλημα, όταν τα χρήματα της υπεραξίας δεν είχαν πού να πάνε. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα, που πάντα παράγει υπεραξία. Μπορείτε να το σκεφθείτε ως εξής: ο καπιταλιστής ξυπνά το πρωί και πάει στην αγορά μ’ ένα ορισμένο ποσό χρημάτων, για να αγοράσει εργασία και μέσα παραγωγής. Βάζει αυτά τα πράγματα που αγόρασε σε λειτουργία, παράγει ένα εμπόρευμα και το πουλά για να βγάλει περισσότερα χρήματα από αυτά που αρχικά δαπάνησε. Επομένως, στο τέλος της μέρας, ο καπιταλιστής έχει περισσότερα από αυτά που είχε στην αρχή της μέρας. Οπότε το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνει με το περίσσευμα που μάζεψε; Βέβαια, αν ήταν σαν εσάς ή σαν εμένα, ίσως να τα παράταγε, για να περνούσε καλά ξοδεύοντάς τα. Αλλά ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί έτσι. Υπάρχουν οι δυνάμεις του ανταγωνισμού, που τον ωθούν να επανεπενδύσει μέρος του κεφάλαιου σε νέα εγχειρήματα. Στην ιστορία του καπιταλισμού, υπήρχε πάντα ένας ρυθμός ανάπτυξης 3%, συνέχεια από το 1750 κι ύστερα. Αλλά ένας ρυθμός ανάπτυξης 3% σημαίνει ότι θα πρέπει να βρεθούν διέξοδοι εκροής για το κεφάλαιο. Επομένως, ο καπιταλισμός έρχεται πάντοτε αντιμέτωπος μ’ αυτό που ονομάζω πρόβλημα απορρόφησης της υπεραξίας του κεφάλαιου. Πού μπορώ να βρω μια επικερδή διέξοδο για να διοχετεύσω το κεφάλαιό μου; Βέβαια, πίσω στο 1750, ολόκληρος ο κόσμος ήταν ανοιχτός, για να δώσει λύσεις στο πρόβλημα αυτό. Και την εποχή εκείνη, η συνολική αξία της παγκόσμιας οικονομίας ήταν 315 δισεκατομμύρια δολάρια σ’ αγαθά κι υπηρεσίες. Όταν ήρθαμε στα 1950, υπήρχαν 4 τρισεκατομμύρια δολάρια και θα έπρεπε να βρεθούν διέξοδοι για το 3% απ’ αυτά. Κι όταν ήρθαμε στα 2000, είχαμε 42 τρισεκατομμύρια δολάρια σε κυκλοφορία. Σήμερα, είναι περίπου 50 τρισεκατομμύρια δολάρια. Μετά από 25 χρόνια και πάλι με ρυθμό ανάπτυξης 3%, θα είναι περίπου 100 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια ολοένα κι αυξανόμενη δυσκολία εύρεσης επικερδών διεξόδων για την υπεραξία του κεφάλαιου. Η κατάσταση αυτή μπορεί να παρουσιασθεί και μ’ έναν άλλον τρόπο. Όταν ο καπιταλισμός ουσιαστικά ήταν αυτό που συνέβαινε στο Μάντσεστερ και σε λίγα ακόμη μέρη του κόσμου, ο ρυθμός ανάπτυξης 3% δεν δημιουργούσε κανένα πρόβλημα. Τώρα όμως, πρέπει να δούμε τον ρυθμό ανάπτυξης του 3% σε σχέση μ’ ο,τιδήποτε συμβαίνει στην Κίνα, την Ανατολική και τη Νοτιοανατολική Ασία, την Ευρώπη, το μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής και της Βόρειας Αμερικής, οπότε υπάρχει ένα μεγάλο, ένα τεράστιο, πρόβλημα. Αλλά, όταν έχουν χρήματα, οι καπιταλιστές πρέπει να έχουν και μια επιλογή για το πώς να τα επανεπενδύουν. Μπορούν να τα επενδύουν σε καινούργια παραγωγή. Μια δικαιολογία για να γίνει ο πλούσιος πλουσιότερος είναι ότι θα επανεπενδύει στην παραγωγή κι, έτσι, θα δημιουργείται περισσότερη απασχόληση κι ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο για τους ανθρώπους. Αλλά, από το 1970, γίνονται όλο και λιγότερες επενδύσεις σε κάποια νέα παραγωγή. Επενδύουν στην αγορά πάγιου κεφάλαιου, σε χρηματιστηριακά μερίσματα, σε δικαιώματα ιδιοκτησίας, σε δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και, φυσικά, και ιδιοκτησίας. Έτσι, από τα 1970, όλο και περισσότερο χρήμα πήγαινε σε περιουσιακά στοιχεία κι, όταν η καπιταλιστική τάξη αρχίζει να αγοράζει περιουσιακά στοιχεία, η αξία τους φυσικά αυξάνεται. Επομένως, αρχίζουν να βγάζουν χρήματα κι από την αύξηση της αξίας των περιουσιακών τους στοιχείων. Γι’ αυτό, οι τιμές της περιουσίας ανεβαίνουν όλο και πιο πάνω. Κι αυτό είναι κάτι που δεν κάνει μια καλύτερη πόλη, αλλά μια ακριβότερη πόλη. Επιπλέον, στο βαθμό που θέλουν να κτίζουν πολυτελή συγκροτήματα διαμερισμάτων και πλούσιες κατοικίες, πρέπει να πετούν τους φτωχούς έξω από τις περιοχές που ζουν. Πρέπει να μας στερήσουν του δικαιώματός μας στην πόλη. Έτσι, στη Νέα Υόρκη, το βρίσκω πολύ δύσκολο να ζω στο Μανχάταν, παρότι είμαι ένας καλοπληρωμένος καθηγητής. Η μεγάλη μάζα του πληθυσμού, που τώρα εργάζεται στην πόλη, δεν μπορεί να διαθέσει τα χρήματα, για να μένει μέσα στην πόλη, επειδή οι τιμές των κατοικιών έχουν ανεβεί πολύ ψηλά, όλο και περισσότερο ψηλά. Μ’ άλλα λόγια, έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα των ανθρώπων στην πόλη τους. Κάποιες φορές, τους έχει αφαιρεθεί από τις ενέργειες της αγοράς, κάποιες φορές, από τις κυβερνητικές πολιτικές, που τους πετούν έξω από τα μέρη που ζουν, κάποιες φορές, με παράνομα μέσα, την βία, την πυρπόληση ενός κτιρίου. Υπήρχε μια περίοδος που συνέβαιναν κάθε τόσο διαδοχικές πυρκαγιές σ’ ένα τμήμα της Νέας Υόρκης.Επομένως, αυτό που δημιουργείται έτσι είναι μια κατάσταση, στην οποία οι πλούσιοι μπορούν όλο και περισσότερο να έχουν υπό τον έλεγχο της κυριότητάς τους ολόκληρη την πόλη. Και πρέπει να κάνουν κάτι τέτοιο, επειδή αυτός είναι ο μόνος τρόπος να χρησιμοποιήσουν την υπεραξία του κεφάλαιού τους. Όμως, σε κάποιο σημείο, υπάρχει ακόμη και το κίνητρο για τη διαδικασία αυτή της δόμησης της πόλης μέσω της αφαίμαξης των φτωχότερων. Οι χρηματο-οικονομικοί οργανισμοί δανειοδοτούν τις εταιρίες οικιστικής ανάπτυξης, για να μπορούν αυτές να αναπτύσσουν μεγάλες περιοχές της πόλης. Ναι, έχουμε τότε τις εταιρίες οικιστικής ανάπτυξης, αλλά μετά το πρόβλημα είναι σε ποιους οι εταιρείες αυτές θα πουλήσουν τους χώρους και τα κτίρια που κατασκευάζουν; Αν τα έσοδα της εργατικής τάξης αυξάνονταν, τότε ίσως να μπορούσαν να τα πουλούσαν στην εργατική τάξη. Αλλά, από τα 1970, οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού έχουν να κάνουν με τη συμπίεση των μισθών. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι πραγματικοί μισθοί δεν αυξήθηκαν από το 1970 κι ύστερα, οπότε έχετε μια κατάσταση, στην οποίαν οι πραγματικοί μισθοί είναι σταθεροί, αλλά οι τιμές των ιδιοκτησιών ανεβαίνουν. Επομένως, από πού θα προέλθει η ζήτηση στέγης; Η απάντηση ήταν να κληθεί η εργατική τάξη να μπει μέσα στο δανειοληπτικό περιβάλλον. Κι αυτό που βλέπουμε είναι ότι τα στεγαστικά δάνεια στις Ηνωμένες Πολιτείες ανέβηκαν τα τελευταία 20 χρόνια από περίπου 40.000 δολάρια ανά νοικοκυριό σε πάνω από 120.000 δολάρια ανά νοικοκυριό. Οι χρηματο-οικονομικοί οργανισμοί χτυπούν τις πόρτες της εργατικής τάξης και λένε, “Έχουμε να σας κάνουμε μια πολύ καλή πρόταση. Δανείζεστε χρήματα από μας, αγοράζετε το σπίτι σας και μετά μην ανησυχείτε, αν κάποια στιγμή δεν μπορείτε να ξεπληρώσετε το δάνειό σας, γιατί οι τιμές των σπιτιών θα ανεβαίνουν κι, επομένως, όλα θα είναι μια χαρά.”Έτσι, όλο και περισσότεροι χαμηλο-εισοδηματίες σέρνονται μέσα στο δανειοληπτικό περιβάλλον. Αλλά τότε, πριν περίπου δυο χρόνια, οι τιμές άρχισαν να πέφτουν. Το χάσμα μεταξύ των οικονομικών δυνατοτήτων της εργατικής τάξης και των χρεών τους έγινε αγεφύρωτο. Ξαφνικά, ενέσκηψε ένα κύμα κατασχέσεων, που διαδίδονταν μεταξύ πολλών Αμερικανικών πόλεων. Αλλά, όπως συνήθως συμβαίνει με κάποιο τέτοιο φαινόμενο, υπήρχε μια άνιση γεωγραφική ανάπτυξη του κύματος. Το πρώτο κύμα χτύπησε κοινότητες πολύ χαμηλού εισοδήματος σε πολλές από τις παλιότερες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Υπάρχει ένας υπέροχος χάρτης, που μπορείτε να δείτε στο σάϊτ του BBC τις κατασχέσεις στην πόλη του Κλήβελαντ. Κι αυτό που βλέπετε είναι ένας χάρτης με κουκίδες, οι οποίες είναι ιδιαίτερα πυκνά συγκεντρωμένες σ’ ορισμένες περιοχές της πόλης. Πίσω του, υπάρχει ένας άλλος χάρτης, που δείχνει την κατανομή στην πόλη του πληθυσμού των Αφρο-Αμερικανών. Οι δυο χάρτες συμπίπτουν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αυτό σημαίνει ότι ό,τι συνέβη ήταν μια καταλήστευση του Αφρο-Αμερικανικού πληθυσμού χαμηλού εισοδήματος. Κι αυτό ήταν η μεγαλύτερη απώλεια περιουσιακών στοιχείων για πληθυσμούς χαμηλού εισοδήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, που είχε ποτέ γίνει. Δυο εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους. Και την ίδια ακριβώς στιγμή που αυτό συνέβαινε, τα μπόνους που πληρώνονταν στην Γουόλ Στρητ ξεπερνούσαν τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια –δηλαδή, τα έξτρα χρήματα που έπαιρναν οι τραπεζίτες για τη δουλειά τους. Επομένως, τα 30 εκατομμύρια δολάρια, που στην πραγματικότητα αποσπώνταν από τις γειτονιές των χαμηλόμισθων, κατέληγαν στην Γουόλ Στρητ. Το γεγονός αυτό έχει συζητηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες σαν μια περίπτωση ενός οικονομικού τυφώνα Κατρίνα, γιατί, όπως θυμάστε, ο τυφώνας Κατρίνα χτύπησε τη Νέα Ορλεάνη με διαφορετικούς τρόπους κι ήταν ο μαύρος πληθυσμός χαμηλού εισοδήματος, αυτός που έχασε τις περιουσίες του, ενώ πολλοί πέθαναν. Οι πλούσιοι προστάτευσαν τα δικαιώματά τους στην πόλη, αλλά οι φτωχοί ουσιαστικά τα έχασαν. Στη Φλόριντα, στην Καλιφόρνια και την Αμερικανική Νότια Δύση, το πρόβλημα έπαιρνε διαφορετικές μορφές. Εκεί, ως επί το πλείστον, λάμβανε χώρα έξω, στις περιφέρειες των πόλεων. Αλλά κι εκεί, πολλά χρήματα ήταν δανεισμένα για να χτισθούν ή να αγορασθούν σπίτια μέσω εταιριών οικιστικής ανάπτυξης. Έχτιζαν εντελώς έξω από τις πόλεις, 30 μίλια έξω από το Τούσον ή το Λος Άντζελες, δεν μπορούσαν να βρουν κανένα να αγοράσει και, γι’ αυτό, στόχευαν στο λευκό πληθυσμό, που δεν του άρεσε να μένει κοντά σε μετανάστες ή μαύρους στο κέντρο των πόλεων. Τότε, αυτό οδήγησε σε μια κατάσταση, που συνέβη πριν ένα χρόνο, όταν οι ψηλές τιμές της βενζίνης έκαναν πολύ δύσκολη τη ζωή για όσους ζούσαν σε τέτοιες απομακρυσμένες κοινότητες. Πολλοί από τους άνθρωπους αυτούς είχαν πρόβλημα να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους κι, έτσι, συναντήσαμε πάλι ένα κύμα κατασχέσεων, που λάμβανε χώρα στα προάστια κι αφορούσε κυρίως λευκούς σε μέρη όπως η Φλόριντα, η Αριζόνα ή η Καλιφόρνια. Στο μεταξύ, το μόνο που έκανε η Γουόλ Στρητ ήταν να μαζεύει όλες αυτές τις υποθήκες ψηλού ρίσκου και να τις πακετάρει μέσα σε περίεργα όργανα χρηματικο-οικονομικών ανταλλαγών. Μαζεύετε όλες τις υποθήκες ενός συγκεκριμένου μέρους, τις βάζετε σ’ ένα δοχείο και μετά πουλάτε τις μετοχές του δοχείου αυτού σε κάποιον άλλο. Το αποτέλεσμα ήταν να παγκοσμιοποιηθεί ολόκληρη η χρηματικο-οικονομική αγορά των υποθηκών. Και βλέπετε τμήματα κυριότητας των υποθηκών στη Νορβηγία ή την Γερμανία ή τις χώρες του Κόλπου ή οπουδήποτε αλλού. Όλοι ήξεραν ότι οι υποθήκες αυτές και τα αντίστοιχα χρηματικο-οικονομικά όργανα ήταν ασφαλή σαν τα σπίτια. Κατέληξαν όμως να μην είναι καθόλου ασφαλή και τότε είχαμε τη μεγάλη κρίση, που εξακολουθεί να συνεχίζεται χωρίς τελειωμό. Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι, αν η παρούσα κρίση είναι βασικά μια κρίση της αστικοποίησης, τότε η λύση θα έχει να κάνει με μια αστικοποίηση ενός διαφορετικού τύπου κι εδώ είναι που η πάλη για το δικαίωμα στην πόλη αποκτά μια κρίσιμη σημασία, γιατί μ’ αυτήν έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε κάτι διαφορετικό.Αλλά συχνά ερωτούμαι αν η παρούσα κρίση αποτελεί το τέλος του νεοφιλελευθερισμού.. Η απάντησή μου είναι “όχι,” αν κοιτάξετε τι προτείνεται στην Γουόσινγκτον και το Λονδίνο. Μια από τις βασικές αρχές, που εγκαινιάσθηκε τα 1970, είναι ότι η κρατική εξουσία πρέπει να προστατεύει τους χρηματικο-οικονομικούς θεσμούς με κάθε κόστος. Κι όταν υπάρχει μια σύγκρουση μεταξύ της ευημερίας των χρηματικο-οικονομικών θεσμών και της ευημερίας των ανθρώπων, επιλέγετε την ευημερία των χρηματικο-οικονομικών θεσμών. Αυτή είναι η αρχή, της οποίας η επεξεργασία έγινε στην Πόλη της Νέας Υόρκης στα μέσα των 1970 κι η οποία για πρώτη φορά εφαρμόσθηκε διεθνώς στο Μεξικό, όταν η χώρα κινδύνευε να πτωχεύσει. Αν όμως πτώχευε το Μεξικό, θα καταστρέφονταν οι επενδυτικές τράπεζες της Νέας Υόρκης. Γι’ αυτό, το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συνεργάσθηκαν, για να βοηθήσουν το Μεξικό να μην πτωχεύσει. Μ’ άλλα λόγια, δάνεισαν στο Μεξικό τα χρήματα, για να ξεπληρώσει τους τραπεζίτες της Νέας Υόρκης. Αλλά, με τον τρόπο αυτό, επέβαλαν τη λιτότητα στο Μεξικανικό λαό. Δηλαδή, προστάτευσαν τις τράπεζες και κατέστρεψαν τους άνθρωπους. Από τότε, αυτή ήταν η τυπική πρακτική του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Τώρα, αν δείτε την απάντηση στην κρίση, που έδωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες κι η Βρετανία, αυτό που έκαναν στην πραγματικότητα ήταν μόνο να υποστηρίξουν οικονομικά τις τράπεζες. 700 δισεκατομμύρια δολάρια στις τράπεζες των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν έκαναν απολύτως τίποτε, για να προστατεύσουν τους ιδιοκτήτες κατοικιών, που έχαναν τα σπίτια τους. Επομένως, είναι η ίδια αρχή, που βλέπουμε κι εδώ να εφαρμόζεται –προστατεύστε τους χρηματικο-οικονομικούς θεσμούς κι ας πάει ο κόσμος να.. Αυτό που θα έπρεπε να κάναμε είναι να παίρναμε τα 700 δισεκατομμύρια δολάρια και να φτιάχναμε μια τράπεζα επανανάπτυξης του αστικού χώρου, για να σώσουμε όλες εκείνες τις γειτονιές που καταστράφηκαν και για να επαναδομήσουμε τις πόλεις περισσότερο με βάση τις απαιτήσεις του λαού. Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι, αν το κάναμε αυτό, τότε ένα μεγάλο μέρος της κρίσης θα είχε εξαφανιστεί, γιατί δεν θα υπήρχε καμία υποθήκη να κατασχεθεί. Στο μεταξύ, πρέπει να οργανώσουμε ένα κίνημα ενάντια στις εξώσεις κι έχουμε δει κάτι τέτοιο να γίνεται στην Βοστόνη και σε κάποιες άλλες πόλεις. Αλλά, αυτή την ιστορική στιγμή στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχει μια αίσθηση ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις πρέπει να είναι περιορισμένες, επειδή έχει την προτεραιότητα η εκλογή του Ομπάμα. Πολλοί ελπίζουν ότι ο Ομπάμα θα κάνει κάτι διαφορετικό, αλλά, αλίμονο, οι οικονομικοί του σύμβουλοι είναι ακριβώς τα ίδια πρόσωπα, που είχαν δημιουργήσει το πρόβλημα αρχικά. Αμφιβάλω αν ο Ομπάμα θα είναι τόσο προοδευτικός όσο ο Λούλα. Θα πρέπει να περιμένετε λίγο, νομίζω, πριν αρχίσουν να κινητοποιούνται τα κοινωνικά κινήματα. Χρειαζόμαστε ένα πανεθνικό κίνημα Αναμόρφωσης του Αστικού Χώρου, σαν αυτό που έχετε εδώ. Χρειαζόμαστε μια πολιτική μαχητικότητα, σαν αυτή που έχετε οικοδομήσει εδώ. Χρειαζόμαστε, στην πραγματικότητα, να ξεκινήσουμε να ασκούμε τα δικαιώματά μας στην πόλη. Και κάποια στιγμή, πρέπει να αντιστρέψουμε όλον αυτόν τον τρόπο, με τον οποίον δίνεται προτεραιότητα στους χρηματικο-οικονομικούς θεσμούς αντί σε μας. Πρέπει να θέσουμε το ερώτημα, τι είναι πιο σημαντικό, η αξία των τραπεζών ή η αξία της ανθρωπότητας; Το τραπεζιτικό σύστημα πρέπει να υπηρετεί τους άνθρωπους, όχι να συντηρείται από το μόχθο των ανθρώπων. Κι ο μόνος τρόπος, με τον οποίον κάποια στιγμή θα κατορθώσουμε πράγματι να ασκήσουμε το δικαίωμα στην πόλη, είναι να πάρουμε την εποπτεία του προβλήματος της καπιταλιστικής απορρόφησης της υπεραξίας. Πρέπει να κοινωνικοποιήσουμε την υπεραξία του κεφάλαιου. Πρέπει να την χρησιμοποιήσουμε για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Πρέπει να βγούμε έξω από το πρόβλημα της διαρκούς συσσώρευσης του 3%. Τώρα, βρισκόμαστε στο σημείο, όπου ένας διαρκής ρυθμός ανάπτυξης 3% θα έχει ένα τεράστιο περιβαλλοντικό κόστος, θα συνεπάγεται μια τεράστια πίεση πάνω στις κοινωνικές καταστάσεις, έτσι ώστε να πηγαίνουμε από τη μια οικονομική κρίση σε μια άλλη. Αν βγούμε από την παρούσα οικονομική κρίση με τον τρόπο που θέλουν, θα συμβεί μια άλλη οικονομική κρίση μετά από πέντε χρόνια. Έτσι, ερχόμαστε στο σημείο, όπου δεν μπορούμε πια να αποδεχθούμε αυτό που είχε πει η Μάργκαρετ Θάτσερ, ότι “δεν υπάρχει καμιά άλλη εναλλακτική λύση” και λέμε ότι πρέπει να υπάρχει κάποια εναλλακτική λύση. Γενικώς, πρέπει να υπάρχει μια εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό. Και μπορούμε να αρχίσουμε να την προσεγγίζουμε αντιλαμβανόμενοι το δικαίωμα στην πόλη σαν μια λαϊκή και διεθνιστική απαίτηση κι ελπίζω ότι όλοι μπορούμε να είμαστε ενωμένοι στο έργο αυτό. Σας ευχαριστώ πολύ."
(Μεταγραφή Brian Mier.)

Μέχρι να πεις 'κίμινο'

2009-01-16T09:37:00.004+02:00

Στα γεγονότα του Δεκεμβρίου, τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης έδειξαν τα δόντια τους. Μπορεί κανείς ακόμη και σήμερα να δει φωτογραφίες και βίντεο των επεισοδίων με την αστυνομία, ακόμη και αυτών που έγιναν στην Κόρινθο, στο youtube, αρκεί να ξέρει στοιχειωδώς να ψάξει. Πολλές συγκεντρώσεις νεολαίων, μαθαίνω πως διευκολύνθηκαν στην οργάνωση και τη συμμετοχή από τα SMS αλλά και το facebook και το twitter. Η ροή των πληροφοριών μέσω των ίδιων (και άλλων) εργαλείων από τη Γάζα είναι εντυπωσιακή. Κρίμα που οι επιβαίνοντες στο 'Αρίων' φάνηκε να μην έχουν επιβιβασθεί και στη νέα ψηφιακή εποχή. Χθες, ένα αεροπλάνο έπεσε στο ποταμό Χάτσον της Νέας Υόρκης και μόλις λίγα λεπτά αργότερα, ο πολίτης Janis Krums τράβηξε τη διπλανή φωτογραφία με το κινητό του τηλέφωνο και την ανέβασε στο twitter μαζί με το μήνυμα "There's a plane in the Hudson. I'm on the ferry going to pick up the people. Crazy". Κάποια λεπτά αργότερα έφτασε στην οθόνη μου. Πολύ πριν ενημερωθώ από οποιοδήποτε κλασικό μέσο ενημέρωσης. Όπως πολύ σωστά σχολίασε κάποιος αναγνώστης, "This picture of the news has BECOME the news".
Πραγματικά, συγκρούσεις εδώ ή στη μέση ανατολή αλλά και πτώσεις αεροσκαφών έχουν συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, όσο δραματικές κι αν είναι πάντα. Οι ταχύτητες όμως στην ενημέρωση και την οργάνωση είναι πρωτόγνωρες. Διαθέτουμε θαυμαστά εργαλεία για να δράσουμε.

Δρούμε όμως; Η απάντησή μου σε επόμενη ανάρτηση, μαζί με την απάντηση στο ερώτημα που είχα θέσει πριν λίγο καιρό "Πώς αυτή η τόσο επιζητούμενη τοπική αυτονομία θα αναμιχθεί δημιουργικά με την πανταχού παρούσα παγκοσμιότητα;" στην ανάρτηση με τίτλο "21ος αιώνας ή μεσαίωνας;"

Συμμετοχικοί Προϋπολογισμοί

2009-01-11T22:11:00.000+02:00

Η ιδέα είναι γνωστή εδώ και αρκετά χρόνια, περίπου 20. Οι βραζιλιάνοι του Porto Allegre, πρωτοπόροι σε αυτό. Όσο περνά ο καιρός, τόσο η ιδέα εξαπλώνεται. Στη Βρετανία την υιοθέτησαν αφού πρώτα τη μελέτησαν με περισσότερα από 12 case studies. Στις ΗΠΑ, τον Καναδά αλλά και την Ευρώπη, η ιδέα εξαπλώνεται επίσης εντατικά, αφού περισσότεροι από 200 δήμους έχουν ξεκινήσει την εφαρμογή προγραμμάτων συμμετοχικών προϋπολογισμών. Με λίγα λόγια, η ιδέα αυτή συνίσταται σε μια διαδικασία διαβούλευσης κατά την οποία ένα μέρος του κοινοτικού προϋπολογισμού αποδίδεται σε ένα σώμα πολιτών το οποίο και αποφασίζει πώς θα ξοδευτεί. Οι μελέτες δείχνουν πως η χρήση αυτού του μοντέλου μειώνει τη σπατάλη και τη διαφθορά ενώ ενδυναμώνει τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά καθιστώντας ταυτόχρονα διάφανη τη διαδρομή του χρήματος. Είναι προφανές πως μόνο ένα τμήμα του συνολικού προϋπολογισμού μπορεί να χρησιμοποιηθεί με αυτόν τον τρόπο. Νομίζω πως ειδικά τα κονδύλια για τις κοινωνικές υπηρεσίες όπως πχ τα ΚΑΠΗ, θα μπορούσαν κάλλιστα να γίνουν το παράδειγμα. Το θέμα είναι σημαντικό γιατί μέσα από τη διαβουλευτική διαδικασία θα προέκυπταν απαντήσεις σε κάποια χρήσιμα ερωτήματα, όπως πχ. τι εξυπηρετούν τα ΚΑΠΗ; ποιούς εξυπηρετούν; υπάρχουν αποκλεισμοί; πώς βαθμολογούν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες την προσφορά τους; Λειτουργούν δημοκρατικά; και πολλά ακόμη προφανή ερωτηματικά. Για οποιονδήποτε από τους δημοτικούς παράγοντες θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως δημοκράτης, η πρόκληση είναι παρούσα. Η άρνηση τέτοιων προτάσεων συνιστά κατά τη γνώμη μου υπεκφυγή και, σαφώς, αντιδημοκρατική στάση.

Youkali

2009-01-07T21:39:00.009+02:00

Ευθύς εξαρχής, όταν ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο, πίστευα πως η πόλη που επιθυμούμε, που ονειρευόμαστε, αυτή που δεν θα ζήσουμε εμείς αλλά τα παιδιά μας, η πόλη της φαντασίας μας, αυτή που την περπατάς χωρίς ν΄αγγίζεις το έδαφος, δεν υπάρχει. Γι αυτό και έβαλα στην πλάγια στήλη, το απόσπασμα από το βιβλίο "Οι Αόρατες Πόλεις" του Ίταλο Καλβίνο: '...Οι πόλεις σου δεν υπάρχουν. Ίσως να μην υπήρξαν ποτέ. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα υπάρξουν ποτέ. Γιατί βαυκαλίζεσαι με παρήγορα παραμύθια;...'. Αλλά, πάλι, τέτοιες μέρες που είναι, πώς να μην ονειρευτείς; πώς να μην επιχειρήσεις ένα ταξίδι στο μέλλον; Είναι, νομίζω, αυτή η εναλλαγή ονείρου και πραγματικότητας που δίνει ενδιαφέρον στη ζωή μας, κι ας ματαιώνονται, ας αναβάλλονται κάθε φορά οι φαντασιακές μας επιθυμίες, ή έστω οι περισσότερες, αυτές που είναι πιό τρελές, πιό ελεύθερες,πιό ανατρεπτικές.
Αυτό ακριβώς πραγματεύεται το τραγούδι των Kurt Weil και Roger Fernay, Youkali. Ερμηνευμένο θεϊκά από την Έλλη Πασπαλά, μας καλεί να βρούμε το όνειρό μας, τη χώρα των επιθυμιών μας, το Γιουκαλί μας...

C'est presqu'au bout du monde, ... Φτάνοντας σχεδόν στην άκρη του κόσμου
Ma barque vagabonde, ... η περιπλανώμενη βάρκα μου,
Errant augré du l'onde, ... ιππεύοντας τον αφρό των κυμάτων
M'y conduisit un jour. ... μ' έφερε μια μέρα εδώ.

L'ile est toute petite, ... Το νησί είναι πολύ μικρό,
Mais la fee qui l'habite ... αλλά το ξωτικό που το κατοικεί
Gentiment nous invite ... ευγενικά μας προσκαλεί
A en faire le tour. ... σε ένα γύρο μικρό.

Youkali, ... Γιουκάλι,
C'est le pays de nos désirs, ... είναι η χώρα των επιθυμιών μας,
Youkali, ... Γιουκάλι,
C'est le bonheur, c'est le plaisir, ... Είναι η ευτυχία, είναι η ικανοποίηση,
Youkali, ... Γιουκάλι,
C'est la terre où l'on quitte tous les soucis, ... εκεί που εγκαταλείπουμε όλες τις έγνοιες
C'est dans notre nuit, ... είναι μέσα στη νύχτα μας,
Comme une éclaircie, ... όπως μια έκλαμψη,
L'étoile qu'on suit, ... το άστρο που ακολουθούμε,
C'est Youkali! ... Είναι το Γιουκαλί!

Youkali, ... Γιουκάλι,
C'est le respect ... είναι ο σεβασμός
De tous les Voeux échangés, ... σε όλες τις ανταλλαγμένες ευχές,
Youkali, ... Γιουκάλι,
C'est le pays ... είναι η χώρα
Des beaux amours partagés, ... των όμορφων χωρισμένων εραστών,
C'est l'espérance ... είναι η ελπίδα
Qui est au coeur de tous les humains, ... στην καρδιά όλων των ανθρώπων,
La délivrance ... η απελευθέρωση
Que nous attendons tous pour demain, ... που όλοι περιμένουμε απ'το αύριο,

Youkali, ... Γιουκάλι,
C'est le pays de nos désirs, ...είναι η χώρα των επιθυμιών μας,
Youkali, ...Γιουκάλι,
C'est le bonheur c'est le plaisir, ... είναι η ευτυχία είναι η ικανοποίηση,
Mais c'est un rêve, une folie, ... Αλλά είναι ένα όνειρο, μια τρέλα,
Il n'y a pas de Youkali! ... Δεν υπάρχει Γιουκαλί!

Et la vie nous entrâine, ... και η ζωή συνεχίζεται,
Lassante, quotidiene, ... βαρετή, καθημερινή,
Mais la pauvre âme humaine, ... μα η δόλια η ανθρώπινη ψυχή,
Cherchant partout l'oubli, ... ψάχνοντας παντού το ξεχνά,
A pour quitter la terre, ... Ν' αφήσει τη γη,
Sy trouver le mystère ... Να βρει το μυστήριο
Où nos rêves se terrent ... εκεί που ζουν τα όνειρά μας
En quelque Youkali... Σε κάποιο Γιουκαλί...

Youkali, ... Γιουκάλι,
C'est le pays de nos désirs, ... είναι η χώρα των επιθυμιών μας,
Youkali, ... Γιουκάλι,
C'est le bonheur, c'est le plaisir, ... Είναι η ευτυχία, είναι η ικανοποίηση,
Youkali, ... Γιουκάλι,
C'est la terre où l'on quitte tous les soucis, ... εκεί που εγκαταλείπουμε όλες τις έγνοιες,
C'est dans notre nuit, ... είναι μέσα στη νύχτα μας,
Comme une éclaircie, ... όπως μια έκλαμψη,
L'étoile qu'on suit, ... το άστρο που ακολουθούμε,
C'est Youkali! ... Είναι το Γιουκαλί!

Η Πόλις

2008-12-31T16:52:00.002+02:00

Το διάσημο ποίημα του Κώστα Καβάφη, με τη φωνή της απίστευτης Έλλης Λαμπέτη

Χρόνια Πολλά σε όλους σας και στην πόλη μας!

Καλά Χριστούγεννα!

2008-12-24T10:25:00.003+02:00

JS Bach-Weihnachtsoratorium "Schließe, mein Herze" Michael Chance

Ποιός Είσαι Πιτσιρικά;

2008-12-20T10:50:00.000+02:00

21ος Αιώνας ή Μεσαίωνας;

2008-12-18T20:13:00.001+02:00

Με την ανάρτηση αυτή επιχειρώ μια αλληγορική προσέγγιση στα γεγονότα της επικαιρότητας, όχι από τη σκοπιά του αποτιμητή, πόσο μάλλον του μελλοντικού ιστορικού, αλλά από αυτήν του άναυδου πολίτη. Και ειδικά του κορίνθιου, πού έζησε ένα βράδυ 'ταραχών' στην πόλη του κατά το οποίο η ακραία συντηρητική, επαρχιώτικη, βλαχομερακλίδικη προσέγγιση των δημοτικών αρχόντων, με έκανε να ντρέπομαι για άλλη μια φορά. Μοιραία αναδύονται ξανά και ξανά τα παλαιά ερωτήματα για τις αρετές της καλής διακυβέρνησης και τους κανόνες της κοινωνικής συνοχής. Μετά τον συγκεντρωτισμό του 20ού αιώνα, θα είναι ο 21ος μια εποχή επανανακάλυψης της τοπικότητας; Πώς αυτή η τόσο επιζητούμενη τοπική αυτονομία θα αναμιχθεί δημιουργικά με την πανταχού παρούσα παγκοσμιότητα; Μπορεί στη σύγχρονη εποχή να περιθωριοποιείται μια κοινωνική ομάδα, όπως κάποτε οι Βενετσιάνοι περιόριζαν τους εβραίους στην περιοχή ghetto της Βενετίας, εξ'ού και ο σχετικός όρος; Ποιός μπορεί να είναι λοιπόν ο ρόλος μιας σύγχρονης δημοτικής αρχής σε εξεγέρσεις σαν την τωρινή (εκτός από το να προσπαθεί να αναστηλώσει μια τεχνητά γιορταστική ατμόσφαιρα και να προστατεύσει το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Αθήνα ή τον φρεσκοστημένο Πήγασο στην Κόρινθο;). Μήπως η τέχνη μπορεί να μας δώσει κάποιες απαντήσεις;

Για να ξεκινήσω λοιπόν τη προσέγγισή μου, μετέφρασα και παραθέτω ένα μέρος μιας διάλεξης του καθηγητή Richard Ingersoll από το Rice University, στο Houston, Texas με τίτλο "Cities in History: The Uses of Decorum".

"Στην αίθουσα συνεδριάσεων των Noveschi (το συμβούλιο των Εννέα) στη Σιένα, τη Sala della Pace, υπάρχει ένα από τα μεγάλα ντοκουμέντα της πολιτικής ιδεολογίας της μεσαιωνικής πόλης-κράτους, εν μέρει επιγραφή και εν μέρει ζωγραφική, που είναι γνωστό ως 'κύκλος της καλής και κακής κυβέρνησης'. Οι τοιχογραφίες είναι του 1340 από τον Ambrogio Lorenzetti, ο οποίος ήταν επιφανές μέλος της άρχουσας τάξης και γνωστός, πέρα από τις δεξιότητες του ως καλλιτέχνη, για την ευρεία γνώση του της πολιτικής θεωρίας. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό έργο τέχνης, εντελώς διαφορετικό από προηγούμενα ή μεταγενέστερα έργα: συνδυάζει ρεαλιστικές όψεις για το τοπίο της καλής και της κακής πόλης, με αλληγορικές φόρμουλες για τις αρετές που απαιτούνται ώστε να επιτευχθεί καλή διακυβέρνηση. Χρησιμοποιώντας υπερ-προοπτική χωρική υποχώρηση, ο Lorenzetti δημιουργεί εξαίσια, μια ενιαία άποψη της πόλης και της εξοχής. Το έργο είναι ένα μανιφέστο, και είχε σκοπό να ενισχύσει το όραμα όσων είχαν ήδη πεισθεί - ένα μάθημα για τους εννέα, που εναλλάσσονταν κάθε δύο μήνες, υπενθυμίζοντάς τους τις συμφωνημένες αξίες και στόχους.

Θα ήθελα να αναλύσω το έργο αυτό του Lorenzetti σαν ένα μέσο κατανόησης της Μεσαιωνικής πόλης. Θα έπρεπε κανείς να το δει από αριστερά προς τα δεξιά, από την κακή πόλη προς την καλή πόλη. Το τείχος που αφιερώνεται στην κακή πόλη είναι μια υπενθύμιση του "τοπίου του φόβου" που αναφέρθηκε νωρίτερα (σημ. μτφ: ως 'τοπίο του φόβου' αναφέρεται ο συνδυασμός φτώχειας, λιμών, πολέμων και ασθενειών όπως η πανούκλα καθώς και σκληρών κοινωνικών διακρίσεων από την εκκλησία και την άρχουσα τάξη) και από το οποίο προήλθε η κοινωνία της εποχής. Είναι μια πόλη που κατοικείται από τέρατα, μορφές συχνά αναφερόμενες στις δυσκολότερες στιγμές της κοινωνίας πριν από το έτος 1000. Πάνω από την πύλη της πόλης, ίπταται μια τραχιά στρίγκλα που ονομάζεται "Timor", ή Φόβος, που κραδαίνει το ξίφος της και φέρει μια επιγραφή που αναφέρει:"Επειδή κάθε ένας επιδιώκει μόνο το δικό του καλό, σε αυτή την πόλη, η Δικαιοσύνη ανατίθεται στον Τύραννο. Έτσι, σ' αυτό το δρόμο, κανείς δεν περνά χωρίς φόβο για τη ζωή του, αφού γίνονται ληστείες εκτός και εντός των πυλών της πόλης". Παρακάτω βλέπουμε την ύπαιθρο να μαίνεται στις φλόγες με καιόμενα κτίρια και λεηλασίες, εγκαταλελειμμένα χωράφια, γέφυρες αποκλεισμένες από στρατιώτες. Η πύλη για την πόλη είναι επίσης αποκλεισμένη από στρατιώτες και μέσα στην πόλη, κατεστραμένα κτίρια, άνθρωποι που πολεμούν, γυναίκες που βιάζονται. Η πόλη προσομοιάζει προς την περιγραφή της κόλασης του Δάντη, "una citta dolente", μια πόλη που υποφέρει, και επιβιώνει μέχρι την πόλη της παλιάς φεουδαρχικής τάξης. Δίπλα στη σκηνή της κακής πόλης βρίσκονται οι αλληγορίες της κακής κυβέρνησης με την εικόνα του Τύραννου με τα κέρατα στο κέντρο και τη Δικαιοσύνη δέσμια στα πόδια του.

Στον επόμενο τοίχο βλέπουμε το αλληγορική διάγραμμα της καλής κυβέρνησης όπου η μορφή της Δικαιοσύνης ως υπομόχλιο για τις κλίμακες, είναι ισορροπημένη με την εστεμμένη μορφή του κοινού καλού. Αυτά ενώνονται με ένα σχοινί, το οποίο διέρχεται από μια μορφή που ονομάζεται Concord (λογοπαίγνιο για "με το σκοινί") και 24 καλοαναθρεμμένους ανθρώπους που κρατούν το σκοινί με αλληλεγγύη. Η μορφή της ειρήνης, ντυμένη με πανοπλία καταλαμβάνει το κέντρο της σύνθεσης και έδωσε το όνομά της στην αίθουσα. Η προσφυγή στη δικαιοσύνη είναι παντού: "Αυτή η Ιερή Αρετή (δικαιοσύνη), όπου έχει κανόνες, φέρνει την ενότητα στις ψυχές των πολιτών για να συγκεντρωθούν στο σκοπό να κάνουν το κοινό καλό τους, Θεό". Κυριολεκτικά, το κοινό καλό κατισχύει του ιδίου συμφέροντος. Η εικόνα καθιστά σαφές ότι δεν πρόκειται για ένα καθεστώς που βασίζεται στην αμνηστία: η δικαιοσύνη αποκεφαλίζει εκείνους που το αξίζουν και ενάντιοι στους απατεώνες είναι οι αστυνομικοί που συνέλαβαν τους κλέφτες και τους εχθρούς του κράτους και τους αλυσόδεσαν: ένα μείζον κατασκευαστικό έργο της εποχής είναι η φυλακή που προστέθηκε στο πίσω μέρος του Palazzo Pubblico.

Τέλος, υπάρχει και η απεικόνιση της καλής πόλης, μια εξιδανίκευση της Σιένα που αποδίδεται όχι με ρεαλιστικές, αλλά με ρητορικές λεπτομέρειες. Ως απάντηση στο άλλο τοίχο του Φόβου είναι η επιγραφή Securitas (Ασφάλεια) και μια εύθυμος, ημίγυμνη μορφή της νίκης, φέρουσα αγχόνη και η οποία ίπταται υπεράνω της πύλης της πόλης με την επιγραφή: "χωρίς φόβο κάθε άνθρωπος μπορεί να ταξιδεύει ελεύθερα, να καλλιεργήσει και να επιχειρήσει, εφόσον αυτή η κοινότητα θα διατηρήσει τη Δικαιοσύνη ως κυρίαρχο, διότι αυτή αποψίλωσε το κακό από όλες τις εξουσίες του". Η σύνθεση αυτή χωρίζεται σε δύο ίσα μέρη, σαν να λέμε ότι η καλή πόλη είναι μια μορφική ισορροπία της πόλης με την εξοχή.

Μέσα στα τείχη, η πόλη έχει μόνο λίγα αναγνωρίσιμα στοιχεία της Σιένα, όπως το κωδωνοστάσιο του Duomo και η μορφή της λύκαινας πάνω από την πύλη. Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι σε αντίθεση με τις απόψεις της Αναγέννησης για την ιδανική πόλη, η ιδανική πόλη του Lorenzetti είναι θορυβωδώς γεμάτη κόσμο, πυκνή μέχρι του σημείου της εκρήξεως, με ποικιλία ετερογενών κτιρίων, κάποιων ημιτελών. Το μήνυμα είναι κυρίως να αφήνονται τα πράγματα ως έχουν, παρά να αναγκάζονται σε μια νέα γεωμετρική τάξη. Δεν υπάρχουν χώροι συνεκτικοί σαν την Piazza del Campo (η οποία παρεμπιπτόντως άνοιξε πέντε χρόνια μετά την ζωγραφική) στην εικόνα, αλλά μάλλον την τυχαία συλλογή κτιρίων, με ανοιχτό το ισόγειό τους για τις επιχειρήσεις και με πολυάριθμα παράθυρα. Ο πληθυσμός της είναι ένα μείγμα έφιππων ευγενών, οι έμποροι και μαγαζάτορες καθώς και οι χωρικοί. Δεν υπάρχουν κληρικοί παρόντες, ούτε στρατιώτες, κάτι που είναι εντελώς αντίθετο με τις δημογραφικές στατιστικές που αναφέρουν αρκετές χιλιάδες κληρικούς και τουλάχιστον 3000 στρατιώτες που χρησιμοποιούνται ως αστυνομία για την κοινότητα. Οι ευγενείς όλοι φαίνεται να εγκαταλείπουν την πόλη - είναι ελεύθεροι να κυκλοφορούν, αλλά σε μία εικόνα εξέρχονται μίας πύλης σε μια γαμήλια τελετή και σε μια άλλη, βγαίνουν έξω από την πύλη για κυνήγι. Στις καμάρες των καταστημάτων θα βρείτε ένα οινοπωλείο όπου οι άνθρωποι παίζουν σκάκι, ένα κοσμηματοπωλείο, ένα ράφτη, ένα τσαγκάρη κι ένα δάσκαλο με τους μαθητές του. Οι χωρικοί φέρνουν ξύλα και προϊόντα. Οι έμποροι έχουν μουλάρια φορτωμένα με σακιά, υπάρχουν άνδρες και γυναίκες που εργάζονται σε αργαλειούς στο παρασκήνιο. Είναι μια πόλη της εργασίας και της ανταλλαγής ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει το παιδικό παιχνίδι και φαίνεται ιδανικά ελεύθερη από ταραχές. Η πιο περίεργη σειρά δυσανάλογων μορφών, εννέα κορίτσια που χορεύουν, ενώ ένα παίζει το ταμπούρλο, σαφώς αποτελεί αλληγορία της αρμονίας του συμβουλίου των Εννέα (Noveschi). Υπήρχαν νόμοι κατά του δημόσιου χορού ή της ένδυσης με πολυτελή φορέματα στους δημόσιους χώρους. Τα κτίρια στην πόλη ως επί το πλείστον έχουν δίχωρα παράθυρα, με γλάστρες. Υπάρχουν σε εξέλιξη οικοδομές, σημάδι μιας υγιούς οικονομίας τότε όπως και τώρα, δεδομένου ότι ένα σημαντικό τμήμα της οικονομίας είχε σχέση με τις αγοραπωλησίες ακινήτων.

Έξω από την πύλη συναντάμε έναν κυνηγό με γεράκι, του οποίου η ρεαλιστική στροφή του σώματος δείχνει μια σύγχρονη αντίληψη του χώρου. Κοντά του είναι ένας ζητιάνος και αγρότες να φέρνουν χοίρους και εμπορεύματα. Η ύπαιθρος είναι καλά οργανωμένη με βίλες και αγροκτήματα. Οι έμποροι έρχονται στην πόλη μέσω μιας γέφυρας, και όλα φαίνονται καλοποτισμένα. Η αλληγορική φύση της εικόνας γίνεται σαφής με τη φύτευση να γίνεται από τους αγρότες σε ένα μέρος της εικόνας και τη συγκομιδή σε άλλο. Στο βάθος φαίνεται η θάλασσα, και το επίνειο της Σιένα, η Talamone. Το μήνυμα είναι σαφές ότι για να διατηρήσει την ευημερία, οι Noveschi πρέπει να συνεχίσουν να συντηρούν το οδικό δίκτυο. και την επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο. Καθώς η πόλη είχε υποστεί ένα λιμό ένα χρόνο πριν από την έναρξη του έργου από τον Lorenzetti, η αφθονία της υπαίθρου είναι σαφώς ένας μύθος, ότι μια συνεκτική πολιτική για το νερό προσπαθούσε μόλις να εγκαθιδρυθεί. Τόσο η εικόνα της υπαίθρου όσο και της πόλης ήταν αναγνωρίσιμες ως η Σιένα, αλλά σαφώς εκείνης που είχε επιλύσει τις κοινωνικές συγκρούσεις και είχε αφήσει πίσω της την έλλειψη των πόρων. Η ιδεολογία ότι το καθεστώς μπορεί να δικαιολογήσει τη μονοπώληση της εξουσίας μόνο όταν αυτό εξυπηρετεί ένα υπεύθυνο σύστημα δικαιοσύνης, διαπερνά όλα τα επίπεδα αυτού του οράματος.

Η ταχεία ανατροπή των Noveschi το 1355, μετά τα καταστροφικά χρόνια της πανούκλας και την εξωτερική υποστήριξη της Γαλλίας, έδειξε ότι το καθεστώς τους δεν ήταν τόσο αρμονικό ή σταθερό όπως προβλέπεται από το έργο να υποθέσουμε. Αν και συμπεριέλαβαν τους ευγενείς casati σε κάποιο βαθμό, η ζήλια μεταξύ των τάξεων οδηγούσε συχνά σε ξεσπάσματα αναρχίας, ενώ και οι κατώτερες τάξεις εύκολα θα μπορούσαν επίσης να κινητοποιηθούν κατά των Noveschi, δεδομένου ότι είχαν την αίσθηση ότι οι φόροι τους είχαν υπεξαιρεθεί για την καταβολή των μισθών σε υπαλλήλους και μισθοφόρους, μεταξύ των οποίων και η αστυνομική δύναμη των 3.000 στρατιωτών.

Οι Noveschi ακολούθησαν ένα συνειδητό αισθητικό και πολιτικό πρόγραμμα που υπογραμμίζεται από το γεγονός ότι προσέλαβαν τον Lorenzetti να δημιουργήσει ένα μοναδικό έργο τέχνης για να περιγράψει τη Δημοκρατία ως έργο τέχνης. Άφησαν πίσω τους μια σειρά από εντυπωσιακές παρεμβάσεις, τόσο μνημειακών όσο και υποδομών, που ώθησαν την πόλη στο όριο της ανάπτυξης πέρα από το οποίο δεν θα μπορούσαν ποτέ να φτάσουν μέχρι πρόσφατα. Υπάρχει μια επιγραφή στη μεγάλη αίθουσα του Συμβουλίου της Καμπάνας, κάτω από την εικόνα της Παναγίας του Simone Martini, το μεγάλο έμβλημα της πόλης και τον πολιούχο άγιο, που συνοψίζει τη νέα συμπεριφορά της εμπορικής τάξης στην πόλη: "Αυτοί που εργάζονται σκληρά για έναν όμορφο και έντιμο στολισμό της πόλης τους είναι άξιοι επαίνων και επιδοκιμασιών. Χωρίς τάξη, δεν γίνεται τίποτα καλό, και εσείς είστε οι άνθρωποι που πρέπει να εγκαθιδρύσετε την τάξη και το νόμο σε ολόκληρη την πόλη."
Η ομορφιά έγινε ένα δημοτικό όραμα για τους Noveschi, ένα ρητορικό εργαλείο για να συλλάβει τη φαντασία της πόλης και να εγκαθιδρύσει ένα νέο κράτος μετά την φεουδαρχική εποχή, όπου η δικαιοσύνη θα ήταν το θεμέλιο της εξουσίας και όχι η ισχύς ή η θρησκευτική αρχή."

Έγινες Δολοφόνος!

2008-12-08T11:09:00.002+02:00

Αφού εσύ, με ρουσφέτι ή χωρίς, εκπλήρωσες την επιθυμία σου
Να έχεις σίγουρη δουλειά,
Ασφάλιση για σένα, τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου
Πληρωμένες διακοπές,
Ρουχισμό και επιδόματα

Αφού εσύ, με ρουσφέτι ή χωρίς, μηδένισες την ανασφάλειά σου,
Μήπως σε αγγίξει η όποια οικονομική κρίση,
Δημόσιος υπάλληλος,
Στο ταμείο κάθε 1η και 15

Αφού εσύ, με ρουσφέτι ή χωρίς, αγόρασες ένα κουστουμάκι ζωής σε τιμή ευκαιρίας,
Μια στολή που να κρύβει τα κενά σου,
Ένα τρόπο να σε υπακούν όσοι δεν σε ξέρουν,
Συνάδελφους στη δουλειά για να μη νιώθεις μόνος

Τι σου φταίει ρε μαλάκα το παιδάκι;

Το μόνο που χρειαζόταν για να μη σε βρίζουν ήταν να μη συμπεριφέρεσαι σα μπάτσος, σα γουρούνι, σα δολοφόνος. Κι εσύ το μόνο που έκανες ήταν να φερθείς σα μπάτσος, σα γουρούνι.
Κι έγινες δολοφόνος!

Έξοχο!

2008-12-02T17:55:00.002+02:00

Τα σχόλιά σας παρακαλώ....

Μια Πολύ Σοβαρή Πρόταση για την Κρίση

2008-11-28T18:33:00.004+02:00

Στην πρόσφατη συνάντηση που έγινε στο Επιμελητήριο με σκοπό την αναζήτηση προτάσεων για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, ακούστηκαν πολλά κλισέ. Εύκολες κουβέντες χωρίς βάθος. Από όλα όσα διάβασα, γιατί δεν παραβρέθηκα στη συνάντηση, ξεχώρισα όμως, αμέσως, την πρόταση που κατέθεσε ο γνωστός επιχειρηματίας της πόλης μας και πρόεδρος της συνεταιριστικής τράπεζας, κύριος Δημήτρης Δαλακλείδης. Αντιγράφω από την εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ της ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ:
"αυτή τη στιγμή τα χρήματα από τα αποθεματικά των Δήμων βρίσκονται διάσπαρτα στις άλλες τράπεζες. Αν, όμως, είχαμε αυτά τα χρήματα εμείς θα μπορούσαμε άνετα να χρηματοδοτήσουμε 500 τοπικές επιχειρήσεις. Να, λοιπόν, πως μπορεί να βρεθεί ένας εύκολος τρόπος να αποκτήσουμε ρευστότητα και μάλιστα σε μια τράπεζα με αποδεδειγμένο ενδιαφέρον για τους τοπικούς επιχειρηματίες καθώς αυτούς θελει εκ της συστάσεώς της να στηρίξει και να υπηρετήσει και παράλληλα να δείξουν και οι τοπικοί άρχοντες το ενδιαφέρον τους για τους δημότες τους και τις επιχειρήσεις τους..."
Αμέσως μόλις το διάβασα, θυμήθηκα ένα άρθρο που διάβασα μία μόλις ώρα πριν από το βρετανικό New Local Government Network (NLGN) με τίτλο "A convenient alliance? Mutuality and the opportunity for local authority banking". Παραθέτω και εν συνεχεία μεταφράζω ένα απόσπασμα από αυτό το άρθρο:
"The basic model would be terrifically simple. If only a quarter of the £15-£20 billion of reserves were invested in such a ‘Councils Bank’ and in turn reinvested with absolute priority in English public infrastructure projects, millions of available capital could be released regardless of the stickiness of private interbank lending. A local authority mutual fund would be owned and operated by the local government sector itself, separate from the Treasury, whose Debt Management Office is the current place of safety preferred by many shaken local authorities. With local authorities themselves as sole shareholders, interest returns could be maximised and dividends reinvested or returned to the local taxpayer."
"Το βασικό μοντέλο θα είναι τρομερά απλό. Αν μόνο το ένα τέταρτο των £ 15 - £ 20 δισ. των αποθεματικών επενδύονταν σε μία τέτοια «Διαδημοτική Τράπεζα» και στη συνέχεια επανεπενδύονταν με απόλυτη προτεραιότητα στα δημόσια έργα υποδομής, εκατομμύρια διαθέσιμων κεφαλαίων θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν ανεξάρτητα από τη δυσπραγία του διατραπεζικού δανεισμού. Ένα τοπικό αμοιβαίο κεφάλαιο θα μπορούσε να ανήκει και να λειτουργεί από την τοπική αυτοδιοίκηση για τις ίδιες ανάγκες της, ανεξάρτητα από το Υπουργείο Οικονομικών, .... Με τις τοπικές αρχές ως μοναδικούς τους μετόχους, θα μπορούσε να μεγιστοποιηθεί η απόδοση και να επανεπενδύονται τα μερίσματα ή να επιστρέφονται στον τοπικό φορολογούμενο."
Η πρόταση του κυρίου Δαλακλείδη δεν είναι καλή επειδή συμπίπτει με την άποψη του βρετανού αρθρογράφου (που δεν είναι κανένας τυχαίος), απλά συναντιέται μαζί του γιατί και οι δύο κατέληξαν σε αυτήν κάνοντας χρήση των γνώσεων, της εμπειρίας τους και της κοινής λογικής. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική πρόταση που δίνει νέο βάθος στις δυνατότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης και γι αυτό αναμένουμε με μεγάλη προσοχή την αντίδραση των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Η Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Ευρώπης

2008-11-25T20:39:00.004+02:00

Η Europeana είναι μια ψηφιακή βιβλιοθήκη, μουσείο και αρχείο της Ευρώπης. Περιέχει περισσότερα από δύο εκατομμύρια ψηφιακά αντικείμενα (ταινίες, φωτογραφίες, πίνακες, μουσική και άλλα αρχεία ήχου, χάρτες, χειρόγραφα, βιβλία, εφημερίδες και άλλο αρχειακό υλικό). Τα εγκαίνιά της έγιναν πριν λίγες ημέρες από την Ευρωπαία επίτροπο για την Κοινωνία της Πληροφορίας, κυρία Viviane Reding.
Αμέσως όμως προέκυψε πρόβλημα: ο ιστοτόπος δέχθηκε περισσότερες από δέκα εκατομμύρια επισκέψεις ανά ώρα (!!!!) και βέβαια, έπεσε! Τώρα προσπαθούν να στήσουν πιό ισχυρή υποδομή που αναμένεται να ανέβει στα μέσα Δεκεμβρίου.
Πόσοι αλήθεια έλληνες γνώριζαν για τα εγκαίνια αυτής της βιβλιοθήκης;
Μια γεύση από το περιεχόμενό της (το οποίο θα υπάρχει και στα ελληνικά) μπορείτε να πάρετε από το παρακάτω βίντεο από το οποίο δεν απουσιάζει η ελληνική συνεισφορά...

Υπάρχει Χώρος για την Πολιτική στο Διαδίκτυο;

2008-11-23T20:07:00.005+02:00

Το εξώφυλλο δίπλα, αντιστοιχεί σε ένα βιβλίο που μπορεί κανείς να αγοράσει διαδικτυακά από το amazon και να το διαβάσει μετά από λίγα λεπτά. Γενικά, η συζήτηση πάνω στο θέμα του τίτλου, έχει ανάψει. Στα πλαίσια αυτά, δέχτηκα την πρόσκληση να συμμετάσχω σε ένα τρόπον τινά 'debate' που φιλοξενήθηκε στο δισέλιδο "ΤΑΣΕΙΣ" του κυρίως σώματος του Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής 23/11. Τη συμμετοχή μου μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω. Καλό θα ήταν επίσης, όσοι ενδιαφέρονται, να διαβάσουν και τις άλλες (τρεις) συνεισφορές.

"Ένα ιστολόγιο δεν επηρεάζει απαραίτητα τίποτα, εκτός από το χρόνο του δημιουργού του. Κάποια όμως ιστολόγια εμφανίζουν κοινωνική δυναμική και έτσι μπορούν να επηρεάσουν και την πολιτική. Η κοινωνική αυτή δυναμική, δεν είναι όμως ποτέ περιουσία του ιστολογίου, αλλά της κοινότητας που περιστρέφεται γύρω από αυτό. Στην πραγματικότητα, αυτό που ένα ιστολόγιο μπορεί να κάνει είναι να συγκεντρώσει, να ενισχύσει και να επιταχύνει τη διασπορά μιάς ήδη υπάρχουσας κοινωνικής δυναμικής.

Ήδη από το 1920, οι κοινωνιολόγοι της σχολής του Σικάγο –πόλης αφετηρίας για τον Obama- με τη θεωρία της κοινωνικής αποδιοργάνωσης (Social Disorganization Theory), περιέγραψαν τον κατατεμαχισμό των παλαιών κοινωνικών δομών και αξιών στα σύγχρονα αστικά περιβάλλοντα, με επακόλουθο τη μείωση της κοινωνικής συνοχής. Το αποτέλεσμα ήταν ένας κόσμος όπου οι άνθρωποι βρίσκονταν σε φυσική αλλά όχι και σε ψυχική εγγύτητα. Δεν σκοπεύω εδώ να συμβάλλω στο θρήνο των ρομαντικών για την απώλεια της μεγάλης οικογένειας ή της παλιάς γειτονιάς, αλλά μάλλον στον έπαινο των νέων κοινοτήτων που παράγονται χάρη στα κοινωνικά μέσα (social media), κοινοτήτων που κάποιοι βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν ως εικονικές, ενώ το παράδειγμα της εκλογής του Obama –και όχι μόνο αυτό- μας έδειξε ότι είναι με το παραπάνω πραγματικές, αφού τα αποτελέσματα της ύπαρξής τους είναι πραγματικά.

Τα ιστολόγια, όπως όλα τα κοινωνικά μέσα, εκπληρώνουν μια ανθρώπινη ανάγκη: αυτήν της συμμετοχής σε ομογενή δίκτυα που συναπαρτίζουν, μεταξύ άλλων, την ταυτότητα του ατόμου και επηρεάζουν όπως έχουν αποδείξει επανειλημμένα οι κοινωνικές επιστήμες, τη συμπεριφορά του. Εκεί, ο σύγχρονος πολίτης έχει τη δυνατότητα να συναντηθεί διαδικτυακά με ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες με αυτόν αξίες και προσδοκίες. Τότε, η κοινή τους δράση μπορεί να αποκτήσει χαρακτηριστικά συλλογικής νοημοσύνης, με υψηλό αντίκρυσμα στο κοινωνικό πεδίο.

Φαίνεται ότι στις ΗΠΑ το παράδειγμα δούλεψε και νομίζω πως αυτό έγινε για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, γιατί πολλά ιστολόγια λειτούργησαν ως κτήμα της κοινότητας και όχι αυτού που τα έστησε. Και δεύτερον, γιατί τα ιστολόγια αυτά δεν εξέφρασαν φιλοδοξίες πολιτικής διαμεσολάβησης, αλλά ενδυνάμωσης της επικοινωνίας μεταξύ των πολιτών καθώς, επαναλαμβάνω, η κρίσιμη λέξη πίσω από το ιστολόγιο είναι η λέξη ‘κοινότητα’ και όχι η λέξη ‘πολιτική’. Έτσι, τα ιστολόγια απέκτησαν κύρος στα μάτια των πολιτών και ήρθαν σε ορατή αντιδιαστολή με τα κλασικά ΜΜΕ, αποκαλύπτοντας αδυναμίες τους και συμπληρώνοντας κενά.

Στη χώρα μας δεν υπάρχουν τέτοια ιστολόγια. Η δε κοινωνιολογική προσέγγιση των σχολίων που κατατίθενται σε ιστολόγια με μεγάλη επισκεψιμότητα τύπου press-gr, αποκαλύπτει ένα γιγαντιαίο λαϊκιστικό πέπλο, ορατό άλλωστε και εκτός διαδικτύου. Η απαραίτητη ποιότητα ανθρώπων, ως μονάδων, ασφαλώς και υπάρχει. Οι κοινότητές τους όμως, προς το παρόν, απουσιάζουν. Ελπίζω, όχι για πολύ."

Με Τι Να Πρωτολυπηθείς...

2008-10-18T22:20:00.006+03:00

Στην εξαιρετικά οργανωμένη γιορτή της Κίνησης Πολιτών για τα 150 χρόνια της πόλης μας που γίνεται αυτές τις ημέρες στο αίθριο της Δημοτικής Αγοράς, προβάλλεται και ένα πολύ καλοφτιαγμένο 20λεπτο βίντεο σχετικό με την ιστορία της νέας Κορίνθου. Κάποτε, προβάλλεται στον τοίχο μιας πολυκατοικίας, όπως φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία. Κοιτάζοντάς την, δεν ξέρω με τι να πρωτολυπηθώ: με την εικόνα της ρημαγμένης από το σεισμό του 1928 πόλης μου, ή με την ηλικιωμένη κυρία που φυλακισμένη κυριολεκτικά και μεταφορικά στο διαμέρισμά της, παρακολουθεί τα δρώμενα χωρίς να συμμετέχει;
Το παράθυρο στο φωταγωγό και η λάμπα φθορίου πίσω της την ταυτοποιούν σαν μια γυναίκα της εποχής μας. Παρακολουθεί τα πάντα από απόσταση. Συμμετέχει μόνο κοιτάζοντας και ακούγοντας. Σα να έβλεπε τηλεόραση. Δεν τραγούδησε μαζί μας. Δεν ήρθε να την κεράσουμε κατιτίς. Τόσο κοντά και όμως τόσο απόμακρη. Σαν το σεισμό του '28.
Τι θα μας τραγουδούσε άραγε αν μπορούσε; Δεν ξέρω. Αλλά και δε βρίσκω τίποτα πιό ταιριαστό από το 4ο πρελούδιο του Chopin. Ακούστε το με την Martha Argerich στο πιάνο.

Απίστευτες Καταπατήσεις

2008-10-11T19:22:00.002+03:00

Διαβάστε μια αποκαλυπτική συζήτηση (click on!) ανάμεσα στο δασάρχη Κορίνθου κύριο Παναγιώτη Μπούλια και τον ιστολόγο Τήλαφο, όπου ο πρώτος αποκαλύπτει τις απίστευτες καταπατήσεις γης που έχουν γίνει στο νομό μας.

Είναι Πολλά τα Λεφτά...

2008-10-09T18:48:00.004+03:00

Αναδημοσιεύω μεταφρασμένο, ένα άρθρο από τον σημερινό Economist. Το αφιερώνω σε όσους πιστεύουν ότι η κρίση μπορεί να περιοριστεί μέσα στα χρηματιστήρια και δεν αφορά τις κοινωνίες στο σύνολό τους.

"Ένα από τα πιό παράξενα παράπλευρα επεισόδια της οικονομικής κρίσης της Τετάρτης, ήταν η αποκάλυψη νέων εντάσεων στις σχέσεις μεταξύ της Βρετανίας και της Ισλανδίας. Όπως γράφουν οι Times:

Δεκάδες δημοτικά συμβούλια κινδυνεύουν να χάσουν εκατοντάδες εκατομμύρια λίρες από τα χρήματα των φορολογουμένων που ήταν κατατεθειμένα στην Ισλανδία σε τράπεζες που επλήγησαν. Δήμοι σε όλη τη χώρα μπορεί να αυξήσουν τη φορολογία και να μειώσουν τις δημοτικές υπηρεσίες καθώς οι επιπτώσεις της κατάρρευσης των ισλανδικών τραπεζών, οδηγούν τη Βρετανία στα διπλωματικά χαρακώματα.

Μια σειρά από συζητήσεις με καταστηματάρχες και ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων του Λονδίνου την Τετάρτη, αποκάλυψαν μια εντυπωσιακή εξοικείωση με την Ισλανδία. Όταν ρωτήθηκαν για την οικονομική κρίση, ο ένας στους τρεις ανθρώπους, αυθόρμητα, αναφέρθηκε στο παγωμένο νησάκι στα βόρεια. Και η Ισλανδία δεν είναι καν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Όλοι αυτοί ακούστηκαν πολύ θυμωμένοι με την επιχείρηση διάσωσης των μεγάλων καρχαριών στο City του Λονδίνου, αλλά όταν η κουβέντα ήρθε στην Ισλανδία, ξερόβηχαν με αμηχανία και φαίνονταν μάλλον δύσπιστοι ότι ένα τέτοιο μικρό μέρος θα μπορούσε να προκαλέσει τόσο μεγάλη φασαρία. Ο υπουργός Alistair Darling, καθησύχασε τουλάχιστον 300.000 μεμονωμένους επενδυτές με κεφάλαια σε ισλανδικές τράπεζες ότι η Βρετανία θα διασφαλίσει τα χρήματά τους εάν δεν το κάνει η ίδια η Ισλανδία (λέει ότι δεν θα το κάνει), αλλά δεν έδωσε την ίδια διαβεβαίωση προς την τοπική αυτοδιοίκηση.

Ήταν απερίσκεπτο για τα δημοτικά συμβούλια στην Αγγλία (κάποια από αυτά πολύ πλούσια όπως το Westminster) να καταθέσουν δημόσια χρήματα σε ισλανδικές τράπεζες; Το BBC αναφέρει ότι περίπου ένα δισεκατομμύριο λίρες που επενδύθηκαν από τουλάχιστον 20 δήμους θα μπορούσαν να εκτεθούν σε κίνδυνο. Το Υπουργείο Οικονομικών είχε προφανώς παροτρύνει τους τοπικούς παράγοντες να διασπείρουν τα χρήματά τους σε διάφορους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, ώστε να επιτύχουν καλύτερες αποδόσεις. Ωστόσο, ο κ. Darling είπε στη Βουλή των Κοινοτήτων ότι οι θεσμικοί επενδυτές, συμπεριλαμβανομένων των δήμων, θα πρέπει να είναι καλύτερα ενημερωμένοι από τους ιδιώτες. Είτε έτσι είτε αλλιώς, οι φορολογούμενοι θα υποστούν (ακόμα περισσότερο) το νομοσχέδιο.

Ποιος φέρει την ευθύνη για αυτό το χάος;"

Τα Φθινοπωρινά Φύλλα

2008-09-26T09:59:00.006+03:00

Με μια ασυνήθιστη για τα τελευταία χρόνια συνέπεια, το φθινόπωρο είναι εδώ. Και μιας και οι κλασικές εικόνες του φθινοπώρου με τα οργιαστικά κίτρινα και πορφυρά χρώματα απουσιάζουν από το αστικό μας περιβάλλον, είναι οι μελαγχολικές συγχορδίες της jazz που ταιριάζουν όσο τίποτε άλλο. Σε όλους εσάς που νιώθετε το ίδιο, αφιερώνω λοιπόν το γνωστό και αγαπημένο τραγούδι "Autumn Leaves". Το έχω αγοράσει σε 25 διαφορετικές εκδοχές, αλλά εδώ θα το ακούσετε από τη θεσπέσια Diana Krall. Ας το απολαύσουμε και ας μη ξεχνάμε πως κάθε νέα εποχή, κάθε νέα περίοδος, κάθε νέα μέρα είναι αφορμή για αναστοχασμό.

Κινηματογραφικό Τριήμερο

2008-09-22T09:40:00.002+03:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ
Η Κορινθιακή Εστία "Λέων Σγουρός" (μη κερδοσκοπικό πολιτιστικό Σωματείο) διοργανώνει για έβδομη συνεχή χρονιά στην πόλη της Κορίνθου (στο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, Δαμασκηνού και Κολοκοτρώνη) και για το τριήμερο Παρασκευή 3, Σάββατο 4 και Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2008 το
7ο Τριήμερο Παρεμβατικού Κινηματογράφου.
Η φετινή διοργάνωση, βρίσκει την πόλη της Κορίνθου να εορτάζει τα 150 χρόνια από ιδρύσεώς της (1858-2008). Για το λόγο αυτό, εντάσσεται στο πλαίσιο του επετειακού εορτασμού υπό τη θεσμική σκέπη και αιγίδα του ΔΗΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ. Προσλαμβάνει δε χαρακτήρα αναλόγως εορταστικό και εξόχως Κορινθο-κεντρικό. Το υπό διαπραγμάτευση θέμα του Τριημέρου μας είναι:

<< Από Κορίνθου, στον Κινηματογράφο – Σισύφεια Βάσανος >>

Η ενθύμηση δηλαδή και η ανάδειξη του έργου (επιφανών στο πανελλήνιο, σχεδόν αγνώστων στην Κόρινθο) συμπατριωτών μας, με ζητούμενη την όποια επανεύρεση, στο πλαίσιο της ιωβηλαίας της πόλης μας γιορτής.
Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα, καθώς επίσης η ενδεχόμενη κατάθεση γνωμών, σκέψεων και λοιπών προτάσεών σας. Το πρόγραμμα του 7ου Κορινθιακού Κινηματογραφικού 3ημέρου έχει ως κάτωθι:

Ημέρα 1η: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3-10-2008 ώρα 8:30 μ.μ.
Ειδικό Αφιέρωμα στον συμπατριώτη μας “ελάσσονα ποιητή” του ελληνικού κινηματογράφου
ΑΝΔΡΕΑ ΛΑΜΠΡΙΝΟ (1918-1964)
1. Απάνθισμα της Φιλμογραφίας του (Ψηφιακό Video 30’ Σκηνοθ.Επιμέλεια: Β.Ν.Ξύδης)
2. Ανεκδοτολογικές διηγήσεις συνεργατών και φίλων του Ανδρέα Λαμπρινού
Έχουν προσκληθεί να παρευρεθούν και να μιλήσουν για τον Ανδ. Λαμπρινό οι Ηθοποιοί: Σπ. Φωκάς, Έφη Οικονόμου, Αλεξ. Λαδικού, Γ. Βόγλης, Π. Φυσσούν, Θ. Βέγγος. Επίσης οι Σκηνοθέτες: Θ. Αδαμόπουλος, Γιωρ. Ζερβουλάκος, Γιωρ. Παπακώστας, Τ. Βενετσανάκος καθώς κι ο Διευθυντής Παραγωγής Μιχάλης Λαμπρινός, αδελφός του Ανδρέα.
3. Προβολή της σπάνιας (κορινθιακής θεματικής) ταινίας του Ανδ. Λαμπρινού:
“Οι Υπερήφανοι” -Ταινία Α/Μ, διάρκειας 85’, Παραγωγής 1962-
Παίζουν οι: Γιάννης Βόγλης, Αλεξάνδρα Λαδικού, Πέτρος Φυσσούν, Θανάσης Βέγγος

Ημέρα 2η: ΣΑΒΒΑΤΟ 4-10-2008 ώρα 8:30 μ.μ.
1. Ο (cult) κινηματογραφικός ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
- Σπάνιες θεάσεις και ακούσματα - (Ψηφιακό Video 30’ Σκηνοθ.Επιμέλεια: Β.Ν.Ξύδης)
2. Ο επιφανής Διευθυντής Φωτογραφίας (Κορινθιακής καταγωγής) ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΤΡΙΠΟΣ
3. Μοναδική επαναπροβολή της ταινίας ορόσημο του ελληνικού Υπαρξιστικού Κινηματογράφου
“Ηλιογραφία” (Α/Μ, 85’, 1976)
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Δημήτρης Δημογεροντάκης, Φωτογραφία: Σταμάτης Τρίπος

Ημέρα 3η: ΚΥΡΙΑΚΗ 5-10-2008 ώρα 8:30 μ.μ.
1. Ο καινοτόμος Κορίνθιος ποιητής/κινηματογραφιστής
ΦΩΤΗΣ ΨΥΧΡΑΜΗΣ (F-Otis)
Προβολή της ταινίας του, Ντοκουμέντο: “Πολύτοπο Μυκηνών” (Εγχρ, 55’, 1978)
(Η ματιά του Φ. Ψυχράμη πάνω στο θρυλικό δρώμενο του φίλου του Γιάννη Ξενάκη στις Μυκήνες το 1978).
2. Ο Κορίνθιος “Εραστής της Τέχνης”
ΒΑΣΙΛΗΣ Π. ΚΟΖΑΝΙΔΗΣ
(Σε Α’ Δημόσια Προβολή, σπανιώτατα κορινθιακά κινηματογραφικά ντοκουμέντα της 20ετίας 1965-1985, αποτυπωμένα στον “ερασιτεχνικό” φακό του Β.Π. Κοζανίδη. Ψηφιακό video 50’).

ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΗ ΕΣΤΙΑ «ΛΕΩΝ ΣΓΟΥΡΟΣ»

Κόρινθος, Τέξας

2008-09-09T11:44:00.006+03:00

Είναι γνωστό ότι πολλές αμερικανικές πόλεις, ιδιαίτερα στο νότο, έχουν ονόματα γνωστών ευρωπαϊκών πόλεων. Έτσι, υπάρχει Αθήνα στην Georgia, Βερολίνο στο Wisconsin, Παρίσι στο Texas κοκ. Υπάρχει όμως και Κόρινθος στο Texas. Η τιμή αυτή προφανώς οφείλεται στο παρελθόν και όχι στο παρόν της πόλης μας, αλλά ακόμα κι έτσι, είναι ενδιαφέρον.

Η πόλη βρίσκεται μόλις 45 χιλιόμετρα βόρεια του Dallas και άρα, χάρις στο διεθνές αεροδρόμιο του τελευταίου, είναι πολύ εύκολα προσβάσιμη από οπουδήποτε στον κόσμο. Δίπλα της είναι η λίμνη Sharon. Ο πληθυσμός της είναι περίπου 20.000 αλλά μάλλον σύντομα θα μας προσπεράσει καθώς μέσα σε 7 μόλις χρόνια, αυξήθηκε κατά 73,4%. Πού οφείλεται όμως η ραγδαία ανάπτυξή της; Οι Τεξανοί Κορίνθιοι ισχυρίζονται ότι οφείλεται στη στρατηγική της θέση. “Location, Location, Location” γράφουν στο “Welcome Packet” στην ιστοσελίδα του δήμου, όπου προβάλλεται ως σύμβολο μια συστοιχία κορινθιακών κιόνων. Κι εδώ είναι που αναδύονται, απρόσκλητες αλλά αναπόφευκτες, οι συγκρίσεις. Γιατί και η δική μας πόλη είναι στρατηγικά τοποθετημένη στην είσοδο της Πελοποννήσου, αλλά μέχρι εκεί. Αν συγκρίνουμε το καλωσόρισμα στην ιστοσελίδα του δήμου μας με αυτό των Κορίνθιων του Τέξας, μας πιάνει μελαγχολία. Στο δεύτερο βρίσκει κανείς τα πάντα: από το επιχειρηματικό περιβάλλον μέχρι τα σχολεία και από την πολιτική για το νερό, τα σκουπίδια, την ανακύκλωση και τα αδέσποτα, μέχρι τις ευκαιρίες εθελοντικής προσφοράς, τις υπηρεσίες υγείας, τα πάρκα, τις βιβλιοθήκες, τις τοπικές εφημερίδες, τις στατιστικές εγκληματικότητας και πολλά, πολλά άλλα. Και αναρωτιέσαι, είναι τόσο δύσκολο λοιπόν να κάναμε κι εμείς κάτι ανάλογο; Προφανώς και είναι. Γιατί όλα αυτά πηγάζουν από την αγάπη που δείχνουν οι πολίτες για τον τόπο τους και συνακόλουθα, τις απαιτήσεις που έχουν από τους δημοτικούς τους άρχοντες.Το πόσο τους ενδιαφέρει η πόλη τους φαίνεται και από την ξεχωριστή ιστοσελίδα που διατηρούν με τίτλο “Keep Corinth Beautiful”. Περιεργαστείτε την για να καταλάβετε τι εννοώ.

Εμείς, αντί να ασχολούμαστε με τα προβλήματα της πόλης, ασχολούμαστε με το αν κατέρρευσε ή όχι η συνοχή της πλειοψηφίας στο δημοτικό συμβούλιο. Κατά τα άλλα, πετάμε (ακόμα) τα σκουπίδια μας όπου βρούμε, αρκεί να φαίνεται ότι η πόλη καθαρίζεται (που δεν), γιορτάζουμε (δήθεν) τα 150 χρόνια από την ίδρυσή της αλλά κανείς σχεδόν δεν το αντελήφθη, και πολλά άλλα παρόμοια, ων ουκ έτσι αριθμός. Οι δαπάνες να είναι καλά.
Δεν βρίσκω πιό συμβολική από τη φωτογραφία που εκθέτω παρακάτω: ένα κομμουνιστικό σύμβολο πάνω σε μια βάση-γιαπί στο κέντρο της πόλης. Είναι ή δεν είναι μετά να αναρωτιέσαι αν ζούμε στο 1917 ή όχι;

'Οι Μασόνοι' του Lovis Corinth

2008-08-25T19:55:00.004+03:00

Ένας εξαιρετικός πίνακας ενός Γερμανού ζωγράφου που φέρει το όνομα της πόλης μας: Lovis Corinth. Ο τίτλος του έργου είναι "Brothers Mason" ή "Οι Μασόνοι". Υπάρχουν άραγε αντιστοιχίες των προσώπων αυτών στην πόλη μας σήμερα; Δέχομαι προτάσεις...

Δελτίο Τύπου για τη 'Στέψη της Ποππαίας'

2008-07-24T13:49:00.001+03:00

Κλάουντιο ΜΟΝΤΕΒΕΡΝΤΙ(1567-1643)
Η Στέψη της Ποππαίας

Μουσική διεύθυνση: ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΥ
Σκηνοθεσία: ΜΑΡΙΑ ΓΥΠΑΡΑΚΗ
Σκηνικά-Κοστούμια: ΠΑΥΛΟΣ ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ποππαία: ΤΖΕΝΗ ΔΡΙΒΑΛΑ
Νέρων: ΦΛΟΡΙΝ ΤΣΕΖΑΡ ΟΥΑΤΟΥ
Οκταβία: ΜΑΙΡΗ-ΕΛΕΝ ΝΕΖΗ
Όθων: ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ
Σένεκας: ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΓΟΥΛΑΣ
Αρνάλδα: ΠΩΛ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
Δρουσίλλα/Αρετή: ΜΥΡΣΙΝΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ
Έρωτας/κοπέλλα: ΜΙΝΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΥ
Βαλέττο/Τύχη: ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ
Λουκάνιος/Στρατιώτης: ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΙΛΙΑΣ
Στρατιώτης : ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΑΛΜΠΑΝΤΗΣ
Αξιωματικός: ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ

Ορχηστρικό Σύνολο ΜΟΝΤΕΒΕΡΝΤΙ (σε όργανα εποχής)

Αρχαία Κόρινθος- Ναός Οκταβίας
Σάββατο 2 και Κυριακή 3 Αυγούστου 2008
Ώρα έναρξης 21:00
Είσοδος ελεύθερη

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΣ ΧΟΡΗΓΟΣ: ALAPIS
www.alapis.gr

Υπό την Αιγίδα του της Νομαρχίας Κορινθίας και του Λυσιππείου Πνευματικού Κέντρου

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΕΨΗ ΤΗΣ ΠΟΠΠΑΙΑΣ

Ο Monteverdi έχτισε το κύκνειο άσμα του –L’Incoronazione di Poppea– πάνω στη ρωμαϊκή ιστορία, ή για να είμαστε πιο ακριβείς πάνω στο τελευταίο στρώμα γης στο οποίο ήταν ακόμη ορατά τα ίχνη του αρχαίου κόσμου. Αλλά και ο ρόλος που διαδραμάτισε η Βενετία στη δημιουργία του έργου είναι, πιστεύω, αναμφισβήτητος: φτάνει να σταθεί κανείς μπροστά από τη γεμάτη ηδυπάθεια Δανάη του Tiziano (στην Πινακοθήκη της Βιέννης σήμερα) ή να διαβάσει τα Sonetti lussuriosi του Pietro Aretino (1492-1556) που διωγμένος από τη γενέτειρά του, το Αρέτζο, και στη συνέχεια από τη Ρώμη, το πρώτο καταφύγιό του, έρχεται στη Βενετία, πόλη που ξέρει να προσφέρει πολλά και να υποδέχεται όλους εκείνους που θέλουν να προσθέσουν ακόμη κάτι στο μεγαλείο της. Δεν είναι τυχαίο που ο Sire Philippe de Commynes γράφει στον 15ο αιώνα για τη Βενετία: «Η πιο θριαμβική πολιτεία που έχω ποτέ αντικρίσει».
Η Βενετία, σαφώς, και δεν είναι η περίπτωση της Ρώμης, υπό αυστηρά ιστορική άποψη, οι πολιτικές καταβολές τους είναι διαφορετικές, αλλά η άμετρη φιλοδοξία τις χαρακτηρίζει αμφότερες. Η βαλτώδης περιοχή που ήταν διοικητικά εξαρτημένη από το εξαρχάτο της Ραβέννας –κτήση βυζαντινή– κατέκτησε πολύ γρήγορα την ανεξαρτησία της και εξελίχθηκε σε πολιτεία-κράτος με μεγάλη δύναμη. «Αυτοκρατορία» με τον τρόπο της, οι απαρχές της οποίας χάνονται κάπου ανάμεσα στην ιστορία και το θρύλο. Η Βενετία του Monteverdi και του Busenello είναι στην πραγματικότητα ένα αχανές teatro mundi κατάλοιπο της Αναγέννησης, ένας χώρος επίδειξης, του «φαίνεσθαι» δηλαδή, όπου η οφθαλμαπάτη κυβερνά ως μονάρχης απόλυτος κρίνοντας τα πάντα, αποφασίζοντας για τη ζωή και εντέλει για το θάνατο. Τα ανεξερεύνητα βάθη των αντιφάσεων αυτών, την καρδιά του χάους, ο συνθέτης και ο λιμπρετίστας εξερευνούν ως πραγματικοί antiquarii για να βρουν τα πειστήρια που έχουν ανάγκη για το έργο τους. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο εντοπίζεται όλη η νεωτερικότητα (μοντερνισμός) που αποπνέει η Στέψη της Ποππαίας.
Η Ελλάδα συντήρησε με τους αρχέγονους και θεμελιακούς μύθους της, το υβρίδιο θέαμα που ονομάζεται όπερα από τον καιρό που έκανε την εμφάνισή του στην πόλη των Μεδίκων. Υπάρχει ήδη ένα παρελθόν μπροστά στον ερμητισμό του οποίου, δραματουργός και συνθέτης θα πρέπει να αισθάνονται, μάλλον, δεσμευμένοι. Ο Βενετός Busenello παίρνει θέση απέναντι στην αριστοτελική Ποιητική και στους αυστηρούς κανόνες της τραγωδίας μέσα στους οποίους μοιάζει να αισθάνεται ασφυκτικά: «Δεν είναι λοιπόν ελεύθεροι, οι σημερινοί ποιητές, να διηγούνται ιστορίες με το δικό τους τρόπο;» θα γράψει στον πρόλογο της Διδούς του. Στο Argomento μάλιστα του ίδιου έργου τού δίδεται η ευκαιρία να δώσει ακόμη περισσότερες επεξηγήσεις: «Ιδού ένα έργο που είναι απόηχος των μοντέρνων αντιλήψεων, ένα έργο που αφήνει κατά μέρος όλα όσα πρεσβεύουν οι αρχαίοι κανόνες, για να βαδίσει σύμφωνα με τον ισπανικό τρόπο, να παρουσιάσει τα χρόνια και όχι τις ώρες». Το ουσιώδες έχει ειπωθεί, «ο ισπανικός τρόπος»! Το μεγάλο θέατρο της ανθρώπινης πραγματικότητας όπως το συνέλαβε ο Calderón –σύγχρονος του Busenello– ήδη από το ξεκίνημά του, στο έργο Έρωτας, τιμή και εξουσία (1623).
Έρωτας, πάθος και εξουσία είναι το τριαδικό σχήμα-θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζεται η Στέψη της Ποππαίας, στην καρδιά μιας ρωμαϊκής Αρχαιότητας, όχι αναστημένης αλλά καθ’ ολοκληρίαν αναπλασμένης, διαδοχικές απόψεις και σπαράγματα που προκαλούν δέος διαδέχονται το ένα το άλλο πάνω σε καλειδοσκοπικούς καθρέφτες, αναμνήσεις του παρελθόντος στους κόλπους του οποίου συνευρίσκονται τα αυτοκρατορικά μάρμαρα, οι πομπηιανές τοιχογραφίες και η βενετσιάνικη καθημερινότητα. «Η εικόνα της ανθρώπινης συνθήκης και της απτής πραγματικότητάς της που διαμορφώνεται στη Στέψη της Ποππαίας είναι τεράστιου πλούτου. Η θεματική του έργου αποκλείει την οιανδήποτε ηθικής τάξεως παραίνεση καθότι τα του δράματος πρόσωπα είναι δοσμένα δίχως την παραμικρή αιδώ και δίχως την παραμικρή κολακεία», γράφει, σχετικά με τη δραματουργική αντίληψη του έργου, ο Jean-Michel Brèque (l’Avant-Scène Opéra, no 115, Δεκέμβριος 1988). Η ωμότητα αυτή που χαρακτηρίζει τους πάντες, από τον αυτοκράτορα μέχρι τον φιλόσοφο, προκαλεί πραγματικό δέος στον θεατή που έρχεται αντιμέτωπος –εντός χώρου θεατρικού– με τη ζωή και το θάνατο, φορείς των κάθε λογής δραματικών «ποικιλμάτων» (φιλοδοξία, τρέλα, εξουσία, έρωτας…), όλων εκείνων των μπαρόκ ιδεολογημάτων που μεταγράφει μουσικά ο Monteverdi μέσα σε μια αισθητική πολύ κοντινή στις αρχιτεκτονικές αντιλήψεις του Palladio. Πάνω στον καμβά του αναγεννησιακού μεγαλείου ο συνθέτης εναποθέτει τις θερμές αποχρώσεις του κόκκινου της Πομπηίας, γενέθλια γη της Ποππαίας, τη σχεδόν γκρίζα ψυχρότητα των recitativi του στωικού Σενέκα και το εκθαμβωτικό φως που κάποιες στιγμές τυλίγει τους εκστατικούς εραστές· ένας κόσμος πρωτόγνωρος, ταλαντευόμενος ανάμεσα στην ευωχία και τα ερείπια, ανάμεσα στο μύθο και την πλάνη, τόπος γέννησης της ιστορίας εντός του χρόνου του δράματος.
Η Στέψη αυτή μας παρασύρει στις εσχατιές λαβυρίνθων, στις τρομακτικές και μεγαλειώδεις, συνάμα, φυλακές του Piranesi. Όταν, τέλος, αφήνουμε πίσω μας τους μαιάνδρους του πάθους, φωλιές της ανθρώπινης φύσης, όταν παίρνουμε ξανά το μονοπάτι της επιστροφής, εκείνο δηλαδή της ιστορίας, βλέπουμε απέναντί μας τα τοπία της Ρώμης πάνω στα οποία πλανάται το φάντασμα του Σενέκα, το σαρκαστικό γέλιο της Αρνάλτας και οι περιπαθείς στεναγμοί του τελευταίου Ιουλιοκλαυδιανού αυτοκράτορα και της Πομπηιανής ερωμένης του· μια Ρώμη «ξαναχτισμένη» στον 18ο αιώνα από τη μεγαλοφυΐα του Piranesi.
Δεν έχει λοιπόν νόημα, για ένα έργο που είναι από μόνο του φορέας του μοντερνισμού, να επιμείνει κανείς και να του δώσει μια χροιά καθημερινή, χρησιμοποιώντας εικόνες των ημερών μας. Το να επιμείνει για έναν σκηνικό Νέρωνα με προεδρικό κοστούμι δεν θα ήταν ούτε καν προκλητικό, ή για μια Ποππαία που θα εμφανιστεί ως χολιγουντιανή θεά. Ας είμαστε ειλικρινείς και ας δεχτούμε πως όλα αυτά δεν μπορεί παρά να μας οδηγήσουν σε αδιέξοδο. «Δεν είναι εύκολο –γράφει ο σκηνοθέτης Jean-Louis Martinoty– να κατανοήσουμε από την ανάγνωση ποια είναι η απόσταση που παρεμβάλλεται μεταξύ της θεματικής ενός τέτοιου έργου, της αυτοκρατορικής αρχαίας Ρώμης δηλαδή, και του αντικειμένου του αυτού καθαυτού, της σύγχρονης και δημοκρατικής Βενετίας… Στη Στέψη της Ποππαίας η Βενετία, πόλη των αντιθέσεων, πόλη κλειστή και πόλη ανοχύρωτη, ξέρει, ήδη, από τις αρχές του 17ου αιώνα, πως η ιστορία της είναι παρελθόν και ίσως να θέλει να μας το προσφέρει με τη Στέψη της Ποππαίας» (Jean-Louis Martinoty, Voyage à l’intérieur de l’opéra baroque, éd. Fayard, Paris 1990).
Τόσο η δραματουργική όσο και η μουσική προσέγγιση είναι εξαιρετικά περίπλοκες και γεμάτες παγίδες. Υπάρχουν στο έργο όλα αυτά που λέγονται και άλλα τόσα που υποφώσκουν και μεταξύ αυτών των δυο καλούνται, η σκηνή και η ορχήστρα, να αποφασίσουν για τη διαλεκτική της αναπαράστασης, να κλείσουν, με άλλα λόγια, την «πληγή» των μουσικών και δραματουργικών αβεβαιοτήτων με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
«Come caro Signore potrò io imittare il parlar de’venti, se non parlano et comme potrò io con il mezzo loro movere li affetti»* (Πώς θα μπορούσα, αγαπητέ, να μιμηθώ τη γλώσσα των ανέμων όταν αυτοί δεν μιλούν και πώς θα ήταν δυνατόν μόνο με τέτοια μέσα να προκαλέσω τη συγκίνηση;), γράφει ο Monteverdi στον Striggio εκφράζοντας έτσι την ευγενική άρνησή του για ένα λιμπρέτο του κόμη Scipione Agnelli που του είχε προταθεί.
Και εμείς;
Πώς θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τη Στέψη της Ποππαίας δίχως να την προδώσουμε, πώς θα ήταν δυνατόν να προκαλέσουμε τη συγκίνηση μετά από αιώνες που μας χωρίζουν από το έργο;
Ας σκύψουμε ευλαβικά πάνω στα ερείπια και ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τη γλώσσα τους.
Μ. Γυπαράκη

Η Στέψη της Ποππαίας

2008-07-21T19:45:00.007+03:00

Στο φεστιβάλ όπερας της Αρχαίας Κορίνθου έχουμε αναφερθεί και στο παρελθόν. Θα επαναλάβουμε πάλι ότι η νομαρχία και ο δήμος έχουν επιδείξει προκλητική αδιαφορία για τη συντήρηση και την ανάπτυξη ενός θεσμού με τεράστια προστιθέμενη για τον τόπο μας αξία. Για πολλοστή φορά, θα επαναλάβω τη θέση μου: οι συναυλίες λαϊκής (και κάποτε λούμπεν) μουσικής δεν μπορούν να νοούνται ως πολιτιστικές δράσεις. Το είδος τους υπερχειλίζει όλες τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συχνότητες, είναι πανταχού παρόν σε όλα τα μπαράκια και νυχτερινά κέντρα. Εκτός όμως του ότι δεν τελεί εν ανεπαρκεία, το αντίθετο μάλιστα, στις περισσότερες περιπτώσεις το περιεχόμενό του ελέγχεται για την ακριβή σχέση του με την τέχνη, για να το θέσω κάπως κομψά!
Αντίθετα, το μοναδικό φεστιβάλ όπερας στην Ελλάδα, είναι μια μοναδική και σπάνια, για πολλούς συμπολίτες μας, ευκαιρία να συναντηθούν με ένα είδος τέχνης που μπορεί να ερεθίσει το πνεύμα και τις αισθήσεις και να γίνει εφαλτήριο για περισσότερη και ανώτερης ποιότητας παιδεία. Πέρα βέβαια από τα πολύτιμα οφέλη της αναγνώρισης και προβολής του τόπου μας. Γι αυτό είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που η ψυχή του φεστιβάλ αυτού, μεσόφωνος Μαίρη-'Ελλεν Νέζη με ενημέρωσε για τη νέα παράσταση, τη 'Στέψη της Ποππαίας' του Claudio Monteverdi. Διαβάστε το δελτίο τύπου (δεξί κλικ --> Αποθήκευση Ως) και τιμήστε τις παραστάσεις που θα δοθούν στις 2 και 3 Αυγούστου στο ναό της Οκταβίας στην Αρχαία Κόρινθο! Η είσοδος είναι ελεύθερη!

Κορινθιακό Θέατρο 'ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΩΤΑΣ'

2008-07-15T09:33:00.005+03:00

Το Κορινθιακό Θέατρο 'Βασίλης Ρώτας' έχει το δικό του ιστολόγιο εδώ και λίγους μήνες και όπως αναφέρει "ιδρύθηκε το 1981 από μια παρέα κορινθίων εραστών της τέχνης του θεάτρου. Έχει ανεβάσει κάμποσα έργα του νεοελληνικού και παγκόσμιου δραματολογίου. Τη δεκαετία '80 οργάνωσε τη Βαλκανιάδα Θεάτρου και τα τελευταία χρόνια οργανώνει το Φεστιβάλ Θεάτρου και ετήσια Σεμινάρια Θεατρικής Παιδείας. Παίρνει μέρος σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ, κάνει παραστάσεις σε χωριά, πολιτείες, φυλακές και καταυλισμούς τσιγγάνων. Τα μέλη του είναι κορίνθιοι που μετά το μεροκάματο κάνουν θέατρο χωρίς καμιά οικονομική απολαβή. Τα χρωματά τους κρατάνε από την παλέτα του Θεόφιλου και τα όνειρά τους φλερτάρουν με όμορφες έναστρες νύχτες. Το Κ.Θ.Β.Ρ. φέρει με περηφάνια το όνομα του ποιητή Β.Ρώτα. Είναι ανοιχτό σε όσους θέλουν να μπαρκάρουν σε τούτο το συλλογικό θεατρικό ταξίδι."
Νομίζω ότι αξίζει να προσθέσει κανείς την ηλεκτρονική του διεύθυνση στα 'αγαπημένα' του. Πολύ περισσότερο τώρα που διοργανώνει στο ανοιχτό θέατρο 'Μίκης Θεοδωράκης' στα Εξαμίλια, από 2 έως 10 Αυγούστου, το φεστιβάλ θεάτρου "Κόρινθος 2008". Το πρόγραμμα είναι το ακόλουθο:

2/8 - Σάββατο: ΔΗΜΟΣ ΙΕΡΑΠΕΤΡΑΣ
Μπ. Μπρέχτ « Η όπερα της πεντάρας »

3/8 - Κυριακή: ΔΗΜΟΣ ΙΛΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
Τάσου Ράμση-Δημήτρη Σιατόπουλου « Ελ Γκρέκο »

4/8 - Δευτέρα: ΤΡΙΦΥΛΙΑΚΟ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
Ιάκ.Καμπανέλλη « Η Αυλή Των Θαυμάτων »

5/8 - Τρίτη: ΔΗΜΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΑ
Μάτει Υίσμικς « Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα »

6/8 - Τετάρτη: Θ.Ε.Α.Τ.Ο ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ
Κ. Μουρσελά Ν. Λάσκαρη « Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων »

7/8 - Πέμπτη: ΔΗΜΟΣ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ
Δ.Κεχαϊδη - Α.Χαβιαρά « Δάφνες και πικροδάφνες »

8/8 - Παρασκευή: ΔΗΜΟΣ ΤΑΥΡΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
Τζόζεφ Κέσερλινγκ « Αρσενικό και παλιά δαντέλα »

9/8 - Σάββατο: «ΠΑΡΑΒΑΣΗ» ΛΥΜΠΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ
Αγκάθα Κρίστι « Δέκα μικροί νέγροι »

10/8 - Κυριακή: ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟ ΘΕΑΤΡΟ «Β. ΡΩΤΑΣ»
Ευριπίδη « Μήδεια » ( Εκτός διαγωνισμού)
*** απονομή βραβείων ***

**Είσοδος Ελεύθερη - Ώρα 9 μ.μ.

Μουσικές Βραδιές Πανσέληνου

2008-07-11T09:58:00.000+03:00

Η 'ΑΡΓΩ' στην Κόρινθο

2008-07-05T19:33:00.003+03:00

Με αφορμή τον κατάπλου του αντίγραφου της «ΑΡΓΩ» στο λιμάνι της Κορίνθου

Αγαπητέ Mike,

Το μυθικό προϊστορικό πλοίο «ΑΡΓΩ», έτυχε θερμής υποδοχής σε πολλά άλλα λιμάνια που προσέδεσε τις προηγούμενες μέρες και εβδομάδες. Μάλιστα κατά την διάρκεια της τελετής υποδοχής στον Πειραιά, ο τοπικός Δήμαρχος κ. Π. Φασούλας, ανάμεσα στα άλλα, ζήτησε και την επιστροφή της Ολυμπιάδος, του πιστού αντιγράφου της Τριήρους, στον φυσικό του χώρο - όπως ανέφερε – στον Πειραιά. Ας σημειωθεί ότι η Ολυμπιάς βρίσκεται στο Ναυτικό Πάρκο, στο Τροκαντερό του Παλαιού Φαλήρου……ουσιαστικά δηλαδή στον ευρύτερο χώρο του Πειραιά !!!!

Και απ' ότι γνωρίζω (και που δυστυχώς το έμαθα στα 30 μου !!! και όχι ως όφειλαν κάποιοι να μου το έχουν διδάξει στο σχολείο), η κατά τα άλλα λεγόμενη Αθηναϊκή Τριήρης, έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Κόρινθο, αφού τις πρώτες τριήρεις ναυπήγησε, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, ο κορίνθιος ναυπηγός Αμεινοκλής.

Στην Κόρινθο, η «ΑΡΓΩ» όχι μόνο δεν έτυχε της ανάλογης υποδοχής και διαφήμισης, ώστε να την επισκεφθούν πρώτη φορά -και ίσως τελευταία στην ζωή τους- αρκετοί συμπολίτες μας, αλλά ουσιαστικά ήρθε με απόλυτη μυστικότητα λες και επρόκειτο για κάποιο νέο σούπερ-όπλο.
Τα δε τοπικά ΜΜΕ, στην πλειοψηφία τους -για να μην αδικήσω κάποιους- συνεχίζοντας τον αιώνιο ύπνο που τα διακρίνει, δεν μας ενημέρωσαν ποτέ έγκαιρα για την επικείμενη άφιξη του προϊστορικού σκάφους, ούτε βέβαια για την διέλευσή του από την Διώρυγα. Προφανώς δεν έλαβαν τα γνωστά "φαξάκια" των επισήμων αυτοδιοικητικών χορηγών τους !!!
Και ας αναλογισθούμε ότι σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που είχε η «ΑΡΓΩ», όταν απέπλευσε από το λιμάνι του Βόλου, θα πέρναγε την Διώρυγα, στις 22-23 Ιουνίου. Οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες, το έφεραν σε εμάς στις 2 Ιούλη.

Η δε Νομαρχιακή Αυτ/ση Κορινθίας με περίσσεια θράσους, συνέδεσε την άφιξη του σκάφους, με τους εορτασμούς της Ναυτικής Εβδομάδος, ενώ όπως προανέφερα, όλως τυχαία, συνέπεσαν χρονικά τα ανωτέρω γεγονότα.

Εάν αναλογισθούμε,
· ότι εορτάζουμε -υποτίθεται- τα 150 χρόνια της Ν. Κορίνθου,
· την ναυτική ιστορία της Αρχ. Κορίνθου (τεχν. λιμάνι Λεχαίου, τριήρης, αποικίες, εμπόριο, κ.ά.)
· την (όχι τελείως μυθολογική όπως έχει δείξει σχετικό ντοκιμαντέρ-έρευνα του BBC) σύνδεση Ιάσονα- Κορίνθου- Μήδειας,
· ότι στην «ΑΡΓΩ», επιβαίνει συνεργείο γερμανικού τηλεοπτικού συνεργείου, το οποίο καλύπτει όλη την διαδρομή από Βόλο ως την Βενετία, και,
· ότι θα έπρεπε να σεβαστούμε και να συγχαρούμε την σκληρή δοκιμασία του πληρώματος της «ΑΡΓΩ», των σύγχρονων «αργοναυτών» εθελοντών.

τότε , …………………
διαπιστώνω, τελεσίδικα πλέον, ότι μας αφεντεύουν ανιστόρητα, αγράμματα και οκνηρά, τηλεορασομανή «υποκείμενα».

ΝΤΡΟΠΗ σε όλους τους παλαιούς και όψιμους , δεξιούς και αριστερούς, εθνικόφρονες, οι οποίοι εξαντλούν την αγάπη τους για την Κορινθία και γενικά για την χώρα μας, στις ξεπεσμένες παρελάσεις Εθνικών επετείων.

ΝΤΡΟΠΗ. Ετούτος εδώ ο τόπος έχει μακρά ιστορία, που θα μπορούσε να αποτελέσει την βαριά μας βιομηχανία, αλλά και σημείο αναφοράς για από πού ερχόμαστε και που κατευθυνόμαστε (αν μας απασχολεί, δηλαδή!).

Σε ευχαριστώ Mike προκαταβολικά για την κατανόηση σου.

Με τιμή,

Ενας θυμωμένος και ανόητος Agrotis (που δεν ασχολούμαι με το μείζον θέμα των ημερών: τα μπανάκια μας)

Β' Κορίνθου Παύλεια

2008-06-28T18:47:00.000+03:00

Ένας Κορίνθιος συμπολίτης μας μπήκε στον κόπο και μου απέστειλε την παρακάτω επιστολή. Την αναρτώ χωρίς το όνομά του, άλλωστε, προσυπογράφω αβίαστα τις δυο καταληκτικές της φράσεις.

"Σαν γέννημα θρέμμα Κορίνθιος, θυμάμαι ότι εδώ και 10-15 χρόνια γιορτάζαμε τα Παύλεια. Τα Παύλεια τα γιόρταζε ο Λαός της Κορίνθου. Μπορεί να τα υπέγραψε-επικύρωσε ο μακαριστός Παντελεήμων αλλά δεν παρενέβη (έκανε και απουσίες) και άφησε τον λαό να τα εκτελεί, δηλαδή να τα διοργανώνει και να τα γιορτάζει.
Επί αλλαγής κυβερνήσεως (εκκλησιαστικής) βλέπουμε διάφορα απορίας άξια.
Δηλαδή, χλιδάτα φυλλάδια και πανώ που καλούν τον κόσμο στα Β' ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΠΑΥΛΕΙΑ διαγράφοντας τα 15 προηγούμενα Παύλεια.
Θυμίζει λίγο μοναρχίες Ρώμης που μετρούσαν τα έτη με βάση την ηγεμονία του καίσαρος π.χ. ο Χριστός γεννήθηκε τάδε έτος από Αυγούστου μοναρχήσαντος. Δεν θα επεκταθώ σε καμπάνες να χτυπούν μέρα και νύχτα (ολονυχτίες) και σε ειδοποιήσεις ότι φέραμε τον Σταυρό του Κυρίου. Γιατί μακάρι να είχαμε ολονυκτίες όλο το έτος. Και μακάρι όποιος πιστός δεν έχει προσκυνήσει το Τίμιο Ξύλο να πάει στη Σουμελά, στο Άγιον Όρος, στα Ιεροσόλυμα (και αξίζει τον κόπο και το χρήμα, ακόμα και μόνο τουριστικά) να ασπαστεί το σύμβολο της Ορθοδοξίας.
Το να σου το φέρουν και στο πιάτο τι σημαίνει;
Τα Παύλεια ήσαν μικρά και ταπεινά.
Αν το μικρό το κάνεις τεράστιο, γίνεται, αλλά καταστρέφεις την ουσία του.
Το μικρό και ταπεινό είναι το υπέροχο. Στην ορθοδοξία, στην τέχνη, στη φιλοσοφία."

Περπατώντας στη Michigan avenue

2008-06-26T21:42:00.004+03:00

Live from Chicago

2008-06-25T17:03:00.005+03:00

Το παγκόσμιο συνέδριο διαταραχών κινητικότητας με έφερε αυτές τις μέρες στο Chicago του Obama αλλά και της Hillary (ο πρώτος είναι γερουσιαστής του Illinois του οποίου πρωτεύουσα είναι το Chicago, η δεύτερη γεννήθηκε εδώ). Η πόλη είναι εκπληκτική! Μια μεγαλούπολη χωρίς κυκλοφοριακά προβλήματα, με τεράστια πεζοδρόμια, που σφύζει από ζωή, που μπορείς να την περπατήσεις χωρίς να νιώσεις την παραμικρή απειλή (σε αντίθεση πχ με τη Μαδρίτη) αφού το φάντασμα του Al Capone έχει μάλλον εξαϋλωθεί, με τη γεύση της πολυ-πολιτισμικότητας να επικρατεί σε κάθε έκφανση της ζωής της. Τεράστιο οικονομικό, συγκοινωνιακό, πολιτισμικό και ακαδημαϊκό κέντρο, μια πραγματική παγκόσμια πόλη (global city, globocity). Πριν από δύο χρόνια έγραφα σε αυτό το ιστολόγιο για το Chicago: "Το Σικάγο θεωρείται μιά παγκόσμια πόλη γιατί στην πόλη αυτή ομιλούνται περισσότερες από 100 γλώσσες, διαβιούν 26 διαφορετικές εθνικότητες, είναι εγκατεστημένες περισσότερες από 1600 μη αμερικανικές εταιρείες, 42 προξενεία ξένων κρατών, υπάρχουν καταπληκτικά ξενοδοχεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, γήπεδα γκόλφ, ποδηλατόδρομοι, 25 χιλιόμετρα παραλίας και ένα εξαιρετικό αεροδρόμιο." Να προσθέσω ότι υπάρχουν απίστευτα έργα τέχνης σε δημόσιους χώρους όπως στο Millenium Park το οποίο φτιάχτηκε εκεί που υπήρχαν θέσεις στάθμευσης γιατί οι αμερικανοί δεν είναι τόσο ηλίθιοι όπως εμείς να κρατάνε δημόσια parking στο κέντρο της πόλης (τα έγραφα πάλι στο ποστ 'Παρκαγεδών', αλλά φαίνεται πως μερικοί την έννοια της διαβούλευσης στην οποία είχα τότε αναφερθεί την κόβουν και τη ράβουν όπως τους συμφέρει). Η διαβίωση εδώ είναι φτηνή, ένας καφές espresso κάνει 1,5$, 75 λεπτά διαδρομή με καταπληκτικό τραίνο 4,80$, το ταξί δεν υπερβαίνει σχεδόν ποτέ τα 10$, αλλά είναι όλα παλιά και βρώμικα, στα fast-food τρως κανονικά με 4$ δηλαδή με λιγότερα από 3 ευρώ, αλλά όλοι εδώ διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, με αιχμή την τιμή της βενζίνης που αντιστοιχεί σε περίπου 82 λεπτά του ευρώ ανά λίτρο! Όλα τα κανάλια είχαν χθές θέμα με τους κάτοικους του νότου που περνάνε τα σύνορα με το Μεξικό μόνο και μόνο για να γεμίσουν τα ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων τους! Υπάρχει βεβαίως και η κρίση των στεγαστικών δανείων με την υπερχρέωση πολλών νοικοκυριών που κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους. Η TV θυμίζει πολύ το δικό μας Star, όλη μέρα ξεκατίνιασμα (και διαφημίσεις φαρμάκων!!! που σ'εμάς πολύ σωστά απαγορεύονται). Ο τυχαίος άγνωστος αμερικανός δείχνει χαλαρός και είναι ευγενής, γεγονός που μου θυμίζει πόσο άξεστοι έχουμε γίνει εμείς. Το κάπνισμα απαγορεύεται πρακτικά παντού και βλέποντας πόσο σπάνια είναι εδώ η εικόνα ενός καπνιστή, τείνω να πιστέψω πως σύντομα θα γίνει συνολικά παρελθόν!
Αμερική δεν είναι μόνο η (άθλια) εξωτερική πολιτική της (πολύ θα ήθελα να ήξερα τι πολιτική θα ασκούσαμε εμείς αν είμασταν παγκόσμια δύναμη), είναι και ο φόρος τιμής που αποτίει έμπρακτα στα ανθρώπινα επιτεύγματα από κάθε γωνιά της γης, όπως πχ στο κορινθιακό κιονόκρανο που κοσμεί κεντρικό σημείο της πόλης:

Από την άλλη μεριά, οι θηριώδεις διαδικασίες ελέγχου της εισόδου στη χώρα, θυμίζουν αντίστοιχες διαδικασίες των πάλαι ποτέ κομμουνιστικών κρατών της ανατολικής Ευρώπης, διαδικασίες που -υπενθυμίζω- απέτυχαν να προστατεύσουν εκείνα τα κράτη από τη μόλυνση της καπιταλιστικής δημοκρατίας.

Ο Καποδίστριας ΙΙ ως ευκαιρία Ανανέωσης

2008-05-31T20:30:00.007+03:00

Με βάση τις κυβερνητικές δηλώσεις, μέχρι του χρόνου τέτοιον καιρό θα έχει καταρτιστεί το νομοσχέδιο που είναι γνωστό ως 'Καποδίστριας ΙΙ' και θα αφορά περαιτέρω συνενώσεις δήμων και μείωση των περιφερειών με ταυτόχρονη εισαγωγή του θεσμού της περιφερειακής αυτοδιοίκησης.
Για τους δήμους οι συνενώσεις θα ισχύσουν από 01-01-2011 (ενώ στις περιφέρειες μετά το 2013), άρα στις εκλογές του Οκτωβρίου 2010 θα ψηφίσουμε δημάρχους και δημοτικά συμβούλια για τους νέους διευρυμένους δήμους.
Η εμπειρία από τη διεύρυνση του δικού μας δήμου πριν από περίπου 10 χρόνια, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί θετική. Στην πόλη δεν υπάρχει καμία διαφορά, ενώ σε όσα χωριά του δήμου επιχειρήθηκαν παρεμβάσεις, αυτές δημιούργησαν πολλά προβλήματα. Τρανό παράδειγμα η 'ανάπλαση' της πλατείας της Αρχαίας Κορίνθου που συνιστά σκάνδαλο ολκής για το δήμο και πλήττει ευθέως τα συμφέροντα της κοινότητας.
Ο Καποδίστριας Ι νομοθετήθηκε για να παραχθούν ισχυροί δήμοι που θα είχαν μεταξύ άλλων και την ικανότητα να συμπεριλαμβάνονται και να επιλέγονται στα κοινοτικά προγράμματα χρηματοδότησης. Όσο τα είδατε εσείς, άλλο τόσο και εμείς. Τώρα προχωράμε σε μια ακόμα γιγάντωση για την οποία θέλω να κάνω δύο σχόλια:
1) Προβλέπεται ότι οι εθελούσιες συνενώσεις θα ενισχυθούν οικονομικά κατά γενναίο τρόπο. Δεν γνωρίζω βέβαια πώς ακριβώς θα μεταφραστεί αυτό στην πράξη, αλλά όποιος δεν επιθυμεί τη γιγάντωση του δήμου μήπως και χάσει την καρεκλίτσα του, καλά θα κάνει να μας αδειάσει τη γωνιά εγκαίρως γιατί δεν αντέχουμε να χάσουμε κι άλλα κονδύλια, πέραν των κοινοτικών που δεν διεκδικήθηκαν. Ο δήμος οφείλει να διευρυνθεί συναινετικά και η διαβουλευτική οδός είναι η μόνη πρόσφορη!
2) Όσοι αποτυχημένοι ή συνταξιοδοτημένοι πολιτικοί ορέγονται τους διευρυμένους δήμους για να αναπαύσουν τις ταλαιπωρημένες καριέρες τους, καλά θα κάνουν να αναστοχαστούν πρόσφατη περίπτωση άλλου αποτυχόντα βουλευτή και να το πάρουν απόφαση πως η κοινωνία μπορεί και χωρίς αυτούς!
Η έλευση του Καποδίστρια ΙΙ θα πρέπει να σημάνει μια θεσμική, οικονομική και λειτουργική αναβάθμιση που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί από φθαρμένα πρόσωπα και νοοτροπίες, αλλά οφείλει να είναι μια ευκαιρία ανανέωσης σε όλα τα επίπεδα!

Έγινε το Πάθημα, Μάθημα;

2008-05-14T13:31:00.001+03:00

Στους σοβαρούς οργανισμούς αυτού του πλανήτη, όταν συμβεί ένα ατύχημα, μια καταστροφή ή εν πάσει περιπτώσει κάτι αναπάντεχο, ξεκινά μια μελέτη που σκοπό έχει να ταυτοποιήσει τις γενεσιουργές αιτίες του προβλήματος, να διερευνήσει τις πιθανές διαθέσιμες λύσεις και να καταστρώσει σχέδια αντιμετώπισης παρόμοιων γεγονότων στο μέλλον. Αν μάλιστα τύχει να χρειαστεί η εφαρμογή αυτών των σχεδίων, τότε επανεξετάζεται η επάρκειά τους και διορθώνονται τυχόν ελλείψεις και σφάλματα.
Φαίνεται όμως, ότι οι ΟΤΑ της χώρας μας δεν συγκαταλέγονται στους σοβαρούς οργανισμούς. Ασφαλώς αυτή η διαπίστωση δεν εκπλήσει κανέναν. Καλό είναι όμως να τη θυμόμαστε όταν έχει έρθει η ώρα της οιμωγής. Τότε που όλοι δακτυλοδείχνουν το ‘κράτος’, ακόμα και οι παράγοντες των ΟΤΑ.
Πέρασαν ήδη εννέα μήνες από τις φονικές πυρκαγιές του περασμένου Αυγούστου. Ο δήμος μας κατέβαλλε κι αυτός το φόρο του στο θεό της φωτιάς. Το κάψιμο μάλιστα τμήματος του Ακροκορίνθου πλήγωσε βαθιά όσους ταυτίζονται με τον υπέροχο αυτό βράχο, το κάστρο του και την ιστορία του. Και λοιπόν; Τα καμένα ψιλοπρασίνισαν και κανείς δεν φαίνεται να θυμάται την περσινή τραγωδία. Η νέα αντιπυρική περίοδος έφτασε αλλά ως προς τι είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι από πέρυσι; Οι κλιματικές αλλαγές με την άνοδο της θερμοκρασίας στήνουν το σκηνικό για περισσότερες φωτιές. Η όρεξη των καταπατητών δεν δείχνει σημεία κάμψης, το αντίθετο θα έλεγα (γαμώτο, ζούμε σε μια χώρα που μισεί κυριολεκτικά οποιαδήποτε μορφή παραγωγικής επένδυσης, πχ έμαθα πρόσφατα πως το 80% των ανεμογεννητριών στη χώρα δεν λειτουργούν γιατί τις σαμποτάρουν συστηματικά οι κτηνοτρόφοι επειδή θεωρούν ότι βλάπτουν τα ζωντανά τους, και λατρεύει κάθε μορφή λαφυραγώγησης των δημόσιων αγαθών).
Εμείς, ως δήμος, τι κάνουμε; Υπάρχει κάποιο σχέδιο κινητοποίησης των εγγενών δυνάμεων; Υπάρχει πχ κάποιο μητρώο βυτιοφορούχων, ή αγροτών με βυτία ραντίσματος, εκσκαφέων και άλλων μηχανημάτων χρήσιμων σε πυρκαγιές; Υπάρχουν μητρώα εθελοντών; Έχει εκπονηθεί κάποιο πλάνο κινητοποίησης και συντονισμού των; Ζητήθηκε άραγε η συνδρομή της πυροσβεστικής στην εκπόνησή του; Αν υπάρχει, ποιοί το γνωρίζουν; Αν δεν υπάρχει, τι περιμένουμε; Την επόμενη καταστροφή;

Το Επόμενο Βήμα (;)

2008-05-12T20:54:00.004+03:00

Συμπληρώνεται οσονούπω, 1,5 χρόνος από τότε που η νέα δημοτική αρχή ανέλαβε τα καθήκοντα της. Η περίοδος της γνωριμίας μαζί της, η επιβεβλημένη ανοχή της αρχής μέχρι να επέλθει ικανοποιητική εξοικείωση με τους μηχανισμούς λειτουργίας αλλά και η συνεπακόλουθη διερεύνηση κινήτρων, στάσεων και προθέσεων, παρήλθε. Όλοι σήμερα έχουμε μια κατά το μάλλον ή ήττον έγκυρη εικόνα των πραγμάτων. Προσωπικά δεν περιμένω εκπλήξεις ή σημαντικές μεταβολές στη στάση και τη δράση όλων των παρατάξεων στο δημοτικό συμβούλιο αλλά και ενός εκάστου εκ των δημοτικών συμβούλων. Το ερώτημα τώρα είναι αφενός μεν αν είμαστε ικανοποιημένοι από τα μέχρι σήμερα δεδομένα και αφετέρου –και σημαντικότερο- ποιό μπορεί να είναι το επόμενο βήμα στην κατεύθυνση της βελτίωσης της λειτουργίας των θεσμών ώστε να οδεύσουμε σε ένα καλύτερο μέλλον για το δήμο μας.
Για όσους είναι εξοικειωμένοι με αυτό το ιστολόγιο, είναι σαφές πως ακολουθεί τη μέθοδο της ‘μάθησης μέσω παραδειγμάτων’ (learn by example). Πιστεύω πραγματικά πως η αναφορά σε πετυχημένα παραδείγματα από όλο τον κόσμο, μπορεί να βοηθήσει στη συνειδητοποίηση ότι η φύση των προβλημάτων είναι κοινή και οι λύσεις που επιδέχονται δεν είναι άπειρες, ούτε αμιγώς θεωρητικές. Ειδικά όταν πρόκειται για ένα δήμο σαν το δικό μας, δε νομίζω ότι αξίζει να φιλοσοφούμε αν η τοπική οικονομία χρειάζεται μεγαλύτερες ή μικρότερες δόσεις κεϋνσιανισμού, αλλά πώς, με ποιό συγκεκριμένο τρόπο θα καταφέρει να κινητοποιήσει τις λιγοστές δυνάμεις του ώστε να παραχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα.
Και είναι ακριβώς στη λέξη ‘κινητοποίηση’ που ρίχνω το βάρος. Όχι όμως με τη μορφή που επιθυμούν να πλασάρουν οι κομματικοί απαρατσίκ (apparatchik), αλλά με τη μορφή μιας συνεχούς παιδευτικής διαδικασίας που θα εξασφαλίζει ότι όλο και περισσότεροι πολίτες θα ενδυναμώνονται με την αναγκαία γνώση που θα τους βοηθά να καταλήγουν σε ωριμότερες αποφάσεις και δράσεις. Γι αυτό θα παρουσιάσω σήμερα τη διαδικασία που ακολουθήθηκε στη Βοστόνη για μια ‘σύνοδο πολιτών’ (The Boston Civic Summit). Ελπίζω ότι το παράδειγμα αυτό ίσως κινητοποιήσει κάποιες τοπικές δυνάμεις προς μια ανάλογη κατεύθυνση, γεγονός που θα θεωρούσα εξαιρετικά σημαντικό για το δήμο μας αλλά και γιατί όχι, για άλλους δήμους.
Ρίχνοντας μια ματιά στην Boston Globe της 25ης Απριλίου 2008, έπεσα πάνω σε ένα άρθρο της αρχισυνταξίας με τίτλο ‘Banded in Boston’. Εκεί πληροφορήθηκα την οργάνωση αυτής της συνόδου πολιτών με θέμα την αύξηση της συμμετοχής των πολιτών στα δημοτικά δρώμενα. Έλαβε χώρα την 3η Μαΐου και συμμετείχαν 450 πολίτες και παράγοντες της τοπικής δημόσιας ζωής. Εκεί συζητήθηκαν οι προτεραιότητες για την πόλη για τον επόμενο χρόνο αλλά και για την επόμενη πενταετία, τέθηκε σε κίνηση μια διαδικασία παραγωγής πλάνων δράσης για κάθε μία από τις ορισθείσες προτεραιότητες και ασφαλώς, πράγμα που θεωρώ σπουδαίας σημασίας, ενδυναμώθηκαν οι σχέσεις ανάμεσα στους λειτουργούς της πόλης και τους πολίτες. Συμφωνήθηκε επίσης, τον επόμενο Ιούνιο να επανεξεταστούν οι προτεραιότητες και να συγκροτηθούν ομάδες εργασίας.
Νομίζω πως θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε κάτι τέτοιο στο δήμο μας. Πρώτον γιατί θα βοηθούσε στην ανατροπή των -αστείων για την πόλη- διαχωρισμών με βάση τα κόμματα και τις δήθεν ιδεολογίες, υπέρ μιας διάκρισης εις όφελος των σοβαρών και διατεθειμένων να προσφέρουν πολιτών. Δεύτερον, γιατί θα βοηθούσε στην αύξηση της συνειδητοποίησης από τους πολίτες αλλά και τους τοπικούς πολιτικούς, των αληθινών διαστάσεων των προβλημάτων και των πιθανών λύσεων. Τρίτον γιατί μέσω των επιμέρους προτεραιοτήτων θα βοηθούσε στην κινητοποίηση μεγαλύτερων κοινωνικών δυνάμεων. Τέταρτον, γιατί θα ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία να εμπλακεί το πανεπιστήμιο και οι σχολές που φιλοξενούνται στην πόλη μας, στις τοπικές κοινωνικές διαδικασίες (μέχρι στιγμής, δείχνει μια μάλλον αυτιστική συμπεριφορά) και εκτιμώ ότι ο δήμος θα μπορούσε να ωφεληθεί σημαντικά από μια τέτοια εμπλοκή. Πέμπτον γιατί θα συνιστούσε ένα σπουδαίο πείραμα δημοκρατίας σε μια εποχή που όλοι βιώνουμε τα αδιέξοδα των υπαρχόντων θεσμών.
Ασφαλώς οι λεπτομέρειες θέλουν δουλειά και δεν ξεχνώ ότι συχνά ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Αλλά και αυτή η ακινησία δεκαετιών είναι όλο και περισσότερο ανυπόφορη.

Καλή Ανάσταση!

2008-04-24T23:20:00.001+03:00

Πολιτική και Ποίηση

2008-04-22T19:09:00.004+03:00

Στις 17 Απριλίου 2008, έφυγε από τη ζωή ο Aime Cesaire, μια άκρως ενδιαφέρουσα προσωπικότητα του 20ου αιώνα. Γεννημένος στη Martinique της Γαλλικής Καραϊβικής το 1913, σπούδασε στη Γαλλία και ανέπτυξε μια πολυσχιδή ταυτότητα που συμπεριελάμβανε τους ρόλους του σουρρεαλιστή ποιητή, του κοινωνικού αγωνιστή ενάντια στην αποικιοκρατία, του διανοούμενου μαρξιστή και του πολιτικού δραματουργού. Με το έργο του συνέβαλλε αποφασιστικά σε δύο κυρίως πράγματα. Αφενός στην ερμηνεία της ταυτότητας των μαύρων (negritude), μέσω του περιοδικού 'Ο Μαύρος Σπουδαστής' (L' etudiant noir) που εξέδωσε μαζί με τους Senghor και Damas και της λυρικής ποιητικής συλλογής με τίτλο 'Τετράδιο για την Επιστροφή στη Γενέθλια Γη' (Cahier d' un Retour au Pays Natal). Το τελευταίο μάλιστα χαρακτηρίστηκε από τον Andre Breton ως το μεγαλύτερο λυρικό μνημείο των καιρών μας, από έναν άνθρωπο πρότυπο αξιοπρέπειας. Αφετέρου, το έργο του, και κυρίως η μελέτη του 'Τομή στην Αποικιοκρατία' (Discourse on Colonialism), συνέβαλλε στη συνειδητοποίηση ότι η αποικιοκρατία προσβάλλει αδιάκριτα όχι μόνο τους αποικιοκρατούμενους αλλά και τους αποικιοκράτες οι οποίοι απεκδύονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια μέσω των βασανιστηρίων και της βίας.
Ο ίδιος έλεγε πως εκεί που σιωπά η επιστήμη, γεννιέται η ποίηση και χρησιμοποιώ εγώ σήμερα το παράδειγμά του για να αποδώσω το σεβασμό μου σε έναν άνθρωπο που επέκτεινε την επιστημονική γνώση και παρήγαγε ποιητικό έργο γιατί απλά δεν άντεχε να μη μιλά γι αυτά που τον πονούσαν. Ποιητής, επιστήμων και πολιτικός. Άνθρωπος της θεωρίας και της πράξης.
Ποιοί πιστεύουν ότι οι πολιτικοί έχουν να διδαχθούν από το παράδειγμά του; Ο Πλάτωνας, το κατέθεσε (δείτε αμέσως προηγούμενη ανάρτηση). Γι αυτό μπορώ σήμερα, χάρη στον Cesaire να πώ: ο απόγονος του Πλάτωνα είναι σήμερα μαύρος!

Πολιτική και Φιλοσοφία

2008-04-21T00:37:00.007+03:00

... ταις πόλεσιν ἠ οἱ βασιλη̂ς τε νυ̂ν λεγόμενοι και δυνάσται φιλοσοφήσωσι γνησίως τε και ἱκανω̂ς, και του̂το εἰς ταὐτον συμπέσῃ, δύναμις τε πολιτική και φιλοσοφία, τω̂ν δε νυ̂ν πορευομένων χωρίς ἐφ' ἑκάτερον αἱ πολλαί φύσεις ἐξ ἀνάγκης ἀποκλεισθω̂σιν, οὐκ ἐστι κακω̂ν παυ̂λα, ὠ̂ φίλε Γλαύκων, ται̂ς πόλεσι, δοκω̂ δ' οὐδέ τῳ̂ ἀνθρωπίνῳ γένει...

Πλάτων, Δημοκρατία, [V.473d]

Επιθυμεί άραγε κανείς να σχολιάσει;

Τα Στοιχειώδη

2008-04-09T13:09:00.003+03:00

Με αφορμή τις "ποδηλατοπορείες" που οργανώθηκαν την Κυριακή 06-04-08 σε 20 πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της δικής μας, σε όλη τη χώρα, ο Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών Κωστής Χατζηδάκης δήλωσε:

"Καλωσορίζω τις πορείες των ποδηλατών, με τις οποίες μας υπενθυμίζουν τα αιτήματα τους. Θεωρώ ότι είναι υποχρέωση μας να τους ακούσουμε προσεκτικά και στο μέτρο του δυνατού να ικανοποιήσουμε αυτά που ζητούν..."

Στοιχειώδης δήλωση κοινής λογικής. Ότι η φωνή των πολιτών οφείλει να εισακούεται και να γίνεται αντικείμενο προσοχής και μελέτης με στόχο την ικανοποίηση των αιτημάτων, πολλώ δε μάλλον όταν αυτά είναι προφανώς σε σωστή κατεύθυνση.
Αλήθεια, η αναμενόμενη συγκοινωνιακή μελέτη για το δήμο μας, θα ενσωματώσει πρόταση για ποδηλατόδρομους;

Για ένα διαφορετικό μοντέλο τοπικής εξουσίας

2008-04-07T10:19:00.005+03:00

Αντιγράφω από την ιστοσελίδα του Γιώργου Παπανδρέου:

"Η άσκηση πίεσης στους πολιτικούς φορείς ώστε να εγκαταλείψουν το αποτυχημένο και αναχρονιστικό «χρίσμα» κομματικών υποψηφίων δημάρχων προκειμένου οι τοπικές κοινωνίες να πάρουν οι ίδιες στα χέρια τους την ανάδειξη στη δημοτική αρχή των καλύτερων πολιτών τους και των πιο αξιόπιστων προτάσεων βρίσκει τo δρόμο της, μέσα από μια πρωτοβουλία που διαμορφώνεται στις 5-6 Απριλίου στη Πάτρα…:

"Γνωρίζουμε ότι το εγχείρημα που ξεκινάμε δεν έχει εκ των προτέρων «εγγυημένη επιτυχία». Επιλέγουμε συνειδητά να ανιχνεύσουμε το νέο, να χτίσουμε νέες σχέσεις, να ορίσουμε νέους κανόνες συλλογικής προσπάθειας, να προβάλουμε ένα διαφορετικό μοντέλο τοπικής εξουσίας. Καλούμαστε να νοηματοδοτήσουμε εκ νέου και συλλογικά τις έννοιες γειτονιά, κοινωνικές σχέσεις, κανόνες λειτουργίας της πόλης, αλληλοσεβασμός, ευθύνη του πολίτη, δημοκρατικές διαδικασίες, συλλογικές αποφάσεις, δεσμεύσεις και υλοποίησή τους."

Αυτός είναι το βασικό κίνητρο που εστιάζει στη δημιουργία του πανελλαδικού δικτύου Ανεξάρτητων Αυτοδιοικητικών Κινήσεων, μια ανοικτή συνεργασία και κοινή προσπάθεια προκειμένου:

• Να δυναμώσει η φωνή της Aνεξάρτητης Aυτοδιοίκησης.

• Να εμπεδωθεί στην κοινωνία η αντίληψη της συμμετοχής, της αυτενεργού και συλλογικής δράσης του δημότη-πολίτη στα δημοτικά πράγματα.

• Να γίνουν οι Ανεξάρτητες Κινήσεις υπολογίσιμη δύναμη και ισχυρός πόλος στην Αυτοδιοίκηση και να φανούν αντάξιες της αυξανόμενης εμπιστοσύνης που τους δείχνουν οι ενεργοί πολίτες σ’ όλη την Ελλάδα."

Σημειώνουμε την ιδιαίτερη έμφαση που αποδίδεται στους νέους και στη συμμετοχή τους στα τεκταινόμενα:
"Ξεχωριστή θέση σ’ αυτή μας την πρωτοβουλία κατέχουν οι νέοι άνθρωποι που θέλουμε να συμμετέχουν ισότιμα. Πιστεύουμε πως οι ίδιοι οι νέοι πρέπει να διεκδικήσουν -αλλά και να ενθαρρυνθούν- να έλθουν στο προσκήνιο, με τη φρεσκάδα, το ανήσυχο πνεύμα, την έφεση για το νέο, την ανατρεπτική τους διάθεση. Ενδεικτικά, δεσμευόμαστε να πρωτοστατήσουμε στη θεσμοθέτηση και λειτουργία Αυτοδιοικητικών Συμβουλίων Νεολαίας δίπλα στα αντίστοιχα Συμβούλια (κοινοτικά, δημοτικά, νομαρχιακά ή περιφερειακά), με αρμοδιότητα την εισήγηση θεμάτων νεολαίας. Θέλουμε τα Συμβούλια Νεολαίας να είναι ο χώρος όπου θα χτυπά η καρδιά των νέων, το κέντρο ζύμωσης των θέσεων και ανάδειξης των προτάσεών τους, ο φορέας απ’ όπου θα ξεκινούν οι πρωτοβουλίες για τα θέματά τους. Για τη μόρφωση χωρίς φραγμούς. Για την προετοιμασία και τον σχεδιασμό του επαγγελματικού τους μέλλοντος. Για την καταπολέμηση της ανεργίας, τη δημιουργία χώρων συνάθροισης, ψυχαγωγίας, δημιουργίας, πολιτισμού και αθλητισμού.""

Όταν ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μέσω της ιστοσελίδας του, αναγνωρίζει ότι υπάρχει πίεση προς τα κόμματα και χαρακτηρίζει αποτυχημένο και αναχρονιστικό το χρίσμα, κάθε δικό μας σχόλιο περιττεύει. Η ταυτόχρονη με τη στάση αυτή, ανάδειξη μιας πρωτοβουλίας ανεξάρτητων δημοτικών σχημάτων στην οποία συμμετέχει η Κίνηση Πολιτών του δήμου μας και ο επικεφαλής της καθηγητής κύριος Κασίμης, μπορεί ίσως να σηματοδοτήσει ουσιαστικές εξελίξεις για τη στάση τουλάχιστον του ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές. Άλλωστε το διάστημα που μεσολαβεί είναι πολύ μεγάλο για την πολιτική και όσο ο δήμαρχος νιώθει την άνεση να τα βρίσκει με κάθε αντιδραστικό παράσιτο του κατεστημένου δεκαετιών στην πόλη μας, άλλο τόσο με την ίδια άνεση μπορεί και κάποιοι άλλοι να τον ... αφήσουν χωρίς χρίσμα!

Στην Κόρινθο κάνουμε την Πάπια

2008-03-31T20:51:00.006+03:00

Στην Κόρινθο, το δίκτυο ύδρευσης δεν παρέχει πόσιμο νερό. Κάποτε, τα καλοκαίρια, καθόλου νερό. Δεν υπάρχει κτίριο, με εξαίρεση ίσως κάποια παλιά ισόγεια κτίρια, που δεν έχει πιεστικό μηχάνημα για να μπορεί το νερό να φτάνει σε όλους τους ορόφους. Σε μερικά κτίρια, υπάρχουν και δεξαμενές νερού στις ταράτσες για να γεμίζουν όταν η παροχή είναι αρκετή (πχ τη νύχτα). Οι περισσότεροι λοιπόν, επιχειρούν να αντλούν το νερό που 'χρειάζονται' από μια 'δεξαμενή' που δεν είναι επαρκής. Φυσικό αποτέλεσμα αυτού, οι διακοπές ύδρευσης. Ακόμα κι έτσι, το πόσιμο νερό παρέχεται από οχήματα-βυτία, ή οι πολίτες γεμίζουν μπετόνια σε δημόσιες βρύσες, κυρίως στο Λουτράκι, ή αγοράζουν εμφιαλωμένο νερό. Το πρόβλημα ύδρευσης της Κορίνθου δεν είναι νέο, έχει ηλικία δεκαετιών. Είναι ένα πρόβλημα αντιπροσωπευτικό του τρόπου που η κοινωνία μας αντιμετωπίζει τα προβλήματά της. Κοντόφθαλμα, αποσπασματικά, ναρκισσιστικά και εντέλει, αυτιστικά. Αλλά, εκτός αυτών, υπάρχει και ένας ακόμη κυρίαρχος τρόπος αντιμετώπισης, ο καταναλωτικός. Είναι ο τρόπος που μας διδάσκει να έχουμε εμείς το αγαθό που κρίνουμε ότι θέλουμε τώρα, στην ποσότητα που κρίνουμε εμείς επαρκή, αδιαφορώντας για την όποια κοινωνική διάσταση του προβλήματος.
Η κοινωνιολογία της κατανάλωσης σχετικά πρόσφατα μόνο κατεδύθη και στην περιβαλλοντική παράμετρο, αλλά αφού το έκανε, ανέδειξε αυτό που από τόσες διαφορετικές αφετηρίες, πηγές και διαδρομές φτάνει συνέχεια στ' αυτιά μας. Ότι αν δεν βοηθήσουμε τους πολίτες να μάθουν περισσότερα για τα προβλήματα που απασχολούν αυτούς και την κοινωνία τους, δεν θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις. Κανένας σχεδιασμός, καμία προοπτική, κανένα μείζον έργο του εγγύς μέλλοντος δεν θα μπορεί να υλοποιηθεί επιτυχημένα χωρίς να απαιτείται από τους πολίτες να επιδείξουν μια περισσότερο (απ'ότι μέχρι σήμερα συνήθως απαιτείτο) υπεύθυνη συμπεριφορά. Από το κυκλοφοριακό και την ανακύκλωση απορριμμάτων μέχρι το κοινωνικό κράτος, η εποχή όπου η κοινωνική αλληλεγγύη επιδεικνύετο μόνο από το κράτος και τους θεσμούς του, έφτασε πλέον στα -αναμενόμενα- όρια της. Η ατομική ευθύνη καθίσταται πλέον στοιχείο sine qua non κάθε πολιτικής. Αυτό όμως καθόλου δε σημαίνει πως οι θεσμοί έχουν πλέον στη διάθεση τους ένα μεγάλο ελαφρυντικό. Αντίθετα, τους βαραίνει ένα επιπλέον φορτίο, σημαντικού ειδικού βάρους, αυτό της ενδυνάμωσης των πολιτών με τις αναγκαίες πληροφορίες και γνώσεις που θα τους βοηθήσουν να επιλέξουν να μεταβάλλουν τις συμπεριφορές τους.
Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω δήμους σαν αυτόν του Λουτρακίου που όχι μόνο δεν έχει πρόβλημα ύδρευσης αλλά έχει πόσιμο νερό ποιότητας και εξάγει κάθε χρόνο εκατομμύρια λίτρα εμφιαλωμένου νερού, να υλοποιεί πολιτικές σεβασμού των υδάτινων πόρων σαν κι αυτή που φαίνεται στις εικόνες που συνιστούν τις δύο όψεις ενός φύλλου που μπορεί κανείς να βρει παντού στο Λουτράκι και τα μαγαζιά του.

Η αναπόφευκτη σύγκριση με το δικό μας δήμο, καταθλίβει. Εδώ ανακυκλώνουμε μόνο τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες πολιτικές που μας οδήγησαν στη σημερινή δεινή θέση.
Α, παράγουμε και κλώνους αυτών των προσώπων για να καλύψουμε και τις μελλοντικές μας ανάγκες!

Η Ιστορία των Πόλεων σε Slideshow

2008-03-28T21:53:00.003+02:00

Cities and urban geography

View Upload your own

From: lwolberg, 1 year ago

SlideShare Link

Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία

2008-03-21T21:30:00.003+02:00

Sic!!

2008-03-21T18:25:00.006+02:00

Το παρακάτω είναι το δελτίο Τύπου του Δήμου μας ενόψει 25ης Μαρτίου. Νομίζω πως ούτε στη χούντα δεν έγραφαν τόσες πολλές μπούρδες σε τόσο μικρό χώρο, με τόσο πολύ στόμφο. Απολαύστε το άοκνο, καλλωπισμένο, παλιγεννεσιακό στυλ του εμπνευσμένου αντιδημάρχου μας...

ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΣΗΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ.
Ο Δήμος μας προετοιμάζεται πυρετωδώς για να γιορτάσει την Εθνική μας Επέτειο στις 25 Μαρτίου. Όλες οι υπηρεσίες μας και ιδιαίτερα εκείνες της Καθαριότητας και του Πρασίνου εργάζονται άοκνα ώστε η πόλη και τα τοπικά διαμερίσματα να αποκτήσουν όψη εορταστική.
Έχει ήδη ξεκινήσει ο καλωπισμός των δημόσιων χώρων, ο καθαρισμός και ελαιοχρωματισμός των πλατειών, των δρόμων και των παρτεριών, ενώ τις προσεχείς ημέρες θα φυτευτούν γκαζόν και χιλιάδες ανθόφυτα, ώστε όλος ο Δήμος να αποκτήσει όψη λαμπερή και χαρούμενη για την επίσημη αυτή γιορτή. Επίσης στους κεντρικούς δρόμους της πόλης θα γίνει νέος μοντέρνος σημαιοστολισμός και στην πλατεία Παναγή Τσαλδάρη θα στηθεί η καινούργια εξέδρα επισήμων. Το προσωπικό του Δήμου μας αγωνίζεται, ώστε όλα να είναι έτοιμα την ημέρα της Γιορτής και όλοι οι συμπολίτες μας να παρακολουθήσουν ευχάριστα τη μεγάλη Παρέλαση.
Θέλουμε μ’ αυτό τον τρόπο να γιορτάσουμε με μεγάλη επισημότητα και λαμπρότητα την Ημέρα της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας, τη μεγάλη Θρησκευτική Εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, καθώς και τον ερχομό της Άνοιξης που τον τελευταίο καιρό έχει στολίσει τη φύση με υπέροχα χρώματα.
Θέλουμε παράλληλα να δώσουμε την ευκαιρία στους κατοίκους και επισκέπτες της Κορίνθου την ευκαιρία να απολαύσουν μια ανανεωμένη και αισθητικά αναβαθμισμένη εικόνα της πόλης μας.

Δημήτριος Τζαναβάρας
Αντιδήμαρχος Καθαριότητας και Πρασίνου.

Αλλά κι αυτό το απόσπασμα από άλλο δελτίο τύπου, δεν υστερεί καθόλου, μα καθόλου:

"...Πλήθος κόσμου και επίσημων προσκεκλημένων προσήλθαν στο ανανεωμένο Δημοτικό Θέατρο, ενώ η Φιλαρμονική του Δήμου παιάνιζε χαρμόσυνες μελωδίες και οι Μαζορέτες εντυπωσίαζαν με τους άψογα συγχρονισμένους σχηματισμούς τους..."

Τι αγράμματη κιτσαρία....

Ο τυπικός ελληνόφωνος Blogger

2008-03-20T09:28:00.005+02:00

Τα τελευταία χρόνια μπήκε στη ζωή μας το blogging. Πολλοί άκουσαν τον όρο, αρκετοί ενθουσιάστηκαν με το καινούργιο παιχνίδι, αλλά οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν τι είναι αυτό το περίεργο νέο μέσο. Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από την περίληψη της διατριβής του Ζαφείρη Καραμπάση για τους ελληνόφωνους bloggers. Για να συνοψίζουν οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι.

"O “τυπικός ελληνόφωνος blogger” είναι 30άρης άνδρας που μένει στην Αθήνα, έχει πανεπιστημιακή μόρφωση και εργάζεται. Χρησιμοποιεί κάθε ένα από τα παραδοσιακά μέσα (τηλεόραση, έντυπα, ραδιόφωνο) λιγότερο από 1 ώρα την ημέρα ενώ αντίθετα χρησιμοποιεί το internet για περισσότερο από 4 ώρες στο οποίο συνδέεται κυρίως από το σπίτι του μέσω DSL γραμμής. Χαρακτηρίζει τις σχετικές με τους Η/Υ και το internet γνώσεις του “αρκετά τεχνικές” αφού χρησιμοποιεί το internet πάνω από 8 χρόνια ενώ παράλληλα δηλώνει πως έχει προηγούμενη εμπειρία δημοσίευσης δημιουργικής του δουλειάς αλλού αλλά και συμμετοχής του σε forums. Μέσα στους τελευταίους 6 μήνες έχει δημιουργήσει ένα (1) προσωπικό blog σε ξένο domain στο οποίο γράφει με ψευδώνυμο κυρίως επειδή του αρέσει το γράψιμο και επιθυμεί να επηρεάσει «άλλους ανθρώπους που μπορεί να ενδιαφέρονται». Το blog του δέχεται λιγότερες από 100 επισκέψεις την ημέρα από ανθρώπους που εκτιμά ότι δε γνωρίζει, δεν περιέχει διαφημίσεις και δεν είναι μόνο- αλλά πολυ-θεματικό. Δημοσιεύει κυρίως κείμενο και φωτογραφίες ενώ τα θέματά του σχετίζονται κυρίως με την κουλτούρα/πολιτισμό, δευτερευόντως με την προσωπική και τέλος με τη δημόσια ζωή. Ζητήματα που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή, τα χόμπι, την ψυχαγωγία και την τέχνη καταλαμβάνουν τις 4 πρώτες θέσεις ενώ οι ειδήσεις, η επιστήμη/τεχνολογία και η πολιτική τις θέσεις 6-8. Ανανεώνει το blog του όποτε κάτι τον εμπνέει δηλαδή 1-5 φορές την εβδομάδα, ξοδεύοντας για το σκοπό αυτό λιγότερες από 5 ώρες την εβδομάδα. Τον ίδιο περίπου χρόνο ξοδεύει και για να διαβάσει άλλα blogs κάτι που κάνει όμως τα τελευταία 1-2 χρόνια (και όχι 6 μόνο μήνες). Δημοσιεύει το RSS feed του blog του ενώ οι αναγνώστες μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί του είτε μέσω email είτε χρησιμοποιώντας τη δυνατότητα σχολιασμού που τους παρέχει. Τα σχόλια που δέχεται εμφανίζονται ελεύθερα χωρίς δική του προηγούμενη έγκριση και τα απαντά «συχνά ή πολύ συχνά» ενώ ο ίδιος αφήνει σχόλια «κάποιες φορές ή συχνά». Η αρχική σελίδα του blog του περιλαμβάνει συνδέσμους αλλά συνήθως όχι περισσότερους από 10 προς άλλα blogs και 10 προς άλλες τοποθεσίες στο web ενώ «συχνά ή πολύ συχνά» περιλαμβάνει συνδέσμους μέσα στο σώμα των άρθρων του. Ασχολείται με ζητήματα της επικαιρότητας καταναλώνοντας χρόνο για να επαληθεύσει και να διασταυρώσει αυτά που πρόκειται να δημοσιεύσει περιλαμβάνοντας παράλληλα συνδέσμους και για τις πηγές των πληροφοριών του «συχνά ή πολύ συχνά» αλλά δε θεωρεί το blog του μια μορφή δημοσιογραφίας. Θεωρεί το blog του απλώς ένα χόμπι με το οποίο του αρέσει να ασχολείται στον ελεύθερό του χρόνο δηλώνει όμως πως σε ένα χρόνο πιθανότατα θα συνεχίζει να το συντηρεί."

Περισσότερα για την ενδιαφέρουσα αυτή έρευνα στο ιστολόγιο "Ελληνόφωνοι bloggers - έρευνα"

Μια Κορίνθια Αοιδός

2008-03-03T23:10:00.003+02:00

Η mezzosoprano Μαρισία Παπαλεξίου, γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές της το 1996 στο Ωδείο Αθηνών, στην τάξη της Κικής Μορφονιού και μελοδραματικής του Κώστα Πασχάλη, απ' όπου αποφοίτησε τον Ιούνιο του 2002 με βαθμό «Άριστα παμψηφεί» και με το βραβείο «Εις μνήμην Φίλιππου Νάκα».

Από τον Μάιο του 2000 μέχρι τον Μάιο του 2003 εντάσσεται στο δυναμικό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Παράλληλα κάνει συναυλίες και ρεσιτάλ, και εμφανίζεται ως σολίστ σε παραγωγές των Μεγάρων Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης «Η γυναίκα χωρίς σκιά» του R. Strauss, «Madama Butterfly» του G. Puccini.

Το 2003 φεύγει από την Αθήνα για να συνεχίσει τις σπουδές της στο Παρίσι με την mezzosoprano Jane Henschel, με την οποία μελετάει μέχρι και σήμερα.

Μέχρι το 2006 συμπράττει ως σολίστ σε πολλές συναυλίες ορατορίου («Requiem» και «Kronungsmesse» W.A. Mozart, «The Messiah» G.F. Haendel, «Gloria» και «Magnificat» A. Vivaldi, και πολλά άλλα), καθώς και σε συναυλίες lieder και όπερας σε όλη τη Γαλλία. Τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο του 2006 ερμηνεύει με μεγάλη επιτυχία το ρόλο της Carmen, στη ομώνυμη όπερα του G. Bizet στη Nice.

Από το 2006 ζει και εργάζεται στην Γερμανία.

--------------------------------------------------------------------------------------------
Το σεμνό αυτό και σύντομο βιογραφικό σημείωμα, μου παρέδωσε η ίδια. Αλλά σε αυτό δεν αντικατοπτρίζεται η γοητεία της προσωπικότητας της, ούτε το πάθος της γι αυτό που κάνει και η λατρεία στο μουσικό θεό που υπηρετεί με συνέπεια (και κόστος). Ελπίζω, να έχω σύντομα τη δυνατότητα να παρουσιάσω από αυτό το ιστολόγιο ένα μικρό κλάσμα της δουλειάς της, ώστε να μπορέσουν οι κορίνθιοι να γνωρίσουν λίγο αυτή την ταλαντούχο κοπέλα, που κανένας δήθεν υπεύθυνος για τον πολιτισμό στο δήμο μας δε γνωρίζει την ύπαρξη της.

Εικόνες της Κορίνθου

2008-02-27T12:23:00.003+02:00

Το Club Hotel Casino Loutraki, είχε την ευγενή καλοσύνη να μου αποστείλει ένα λεύκωμα με τίτλο "Εικόνες της Ιστορίας και του Βίου της Κορινθίας - Χαρακτικά από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα". Η πρωτοβουλία της εταιρίας είναι αξιόλογη και η συλλογή χαρακτικών αντιπροσωπευτική αλλά όχι πλήρης, όπως είναι φυσικό άλλωστε. Επικουρικά λοιπόν, αναρτώ σήμερα ένα χαρακτικό που σχεδίασε ο Clarkson Stanfield, βασισμένο σε ένα σχέδιο του W. Page και το οποίο χάραξε ο Edward Finden, αδελφός του επίσης γνωστού χαράκτη William Finden, το 1832.

Τον Καιρό Της Μεγάλης Στέγνιας

2008-02-18T23:08:00.004+02:00

Διηγότανε την ιστορία ένας καλόγερος
ένας μισότρελος, ένας ονειροπόλος.

"Τον καιρό της μεγάλης στέγνιας,
―σαράντα χρόνια αναβροχιά―
ρημάχτηκε όλο το νησί·
πέθαινε ο κόσμος και γεννιούνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τούτο τ’ ακρωτήρι,
χοντρά σαν το ποδάρι ανθρώπου
και φαρμακερά.
Το μοναστήρι τ’ Αϊ-Νικόλα τό είχαν τότε
Αγιοβασιλείτες καλογέροι
κι ούτε μπορούσαν να δουλέψουν τα χωράφια
κι ούτε να βγάλουν τα κοπάδια στη βοσκή·
τους έσωσαν οι γάτες που αναθρέφαν.
Την κάθε αυγή χτυπούσε μια καμπάνα
και ξεκινούσαν τσούρμο για τη μάχη.
Όλη μέρα χτυπιούνταν ώς την ώρα
που σήμαιναν το βραδινό ταγίνι.
Απόδειπνα πάλι η καμπάνα
και βγαίναν για τον πόλεμο της νύχτας.
Ήτανε θαύμα να τις βλέπεις, λένε,
άλλη κουτσή, κι άλλη στραβή, την άλλη
χωρίς μύτη, χωρίς αυτί, προβιά κουρέλι.
Έτσι με τέσσερεις καμπάνες την ημέρα
πέρασαν μήνες, χρόνια, καιροί κι άλλοι καιροί.
Άγρια πεισματικές και πάντα λαβωμένες
ξολόθρεψαν τα φίδια μα στο τέλος
χαθήκανε· δεν άντεξαν τόσο φαρμάκι.
Ωσάν καράβι καταποντισμένο
τίποτε δεν αφήσαν στον αφρό
μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.
Γραμμή!

Τι να σου κάνουν οι ταλαίπωρες
παλεύοντας και πίνοντας μέρα και νύχτα
το αίμα το φαρμακερό των ερπετών.
Αιώνες φαρμάκι· γενιές φαρμάκι».

Απόσπασμα από το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη "Οι Γάτες τ' Αϊ-Νικόλα", γραμμένο καταμεσίς της δικτατορίας, το 1969.

Με ρωτάνε οι φίλοι, γιατί αραίωσαν τα γραπτά μου. Είναι απ'τη στέγνια. Και κάθε τόσο γυρεύω από κάπου να κρατηθώ. Και δε βρίσκω τίποτα πιό πολύτιμο από αυτές τις αρχαίες κολόνες. Που χρόνια τώρα, αιώνες, όχι μόνο αντέχουν το αίμα το φαρμακερό των ερπετών, αλλά προσφέρουν πηγή έμπνευσης σε όποιον μπορεί πραγματικά να τις αντικρύσει. Ένας από αυτούς είναι και ο αμερικανός αρχιτέκτονας Louis Kahn, που όπως μου υποδεικνύει ο καλός αναγνώστης stathis αυτού του ιστολογίου που μου έστειλε και τη φωτογραφία του πίνακα, είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες του προηγούμενου αιώνα με τεράστιο έργο στην Αμερική και την Ασία. Τον πίνακα σκαρίφησε στη διάρκεια ενός ταξιδιού του στην Κόρινθο, το 1951. Οι εμπνεύσεις του από τα αρχαία μνημεία, χαρακτήρισαν το έργο του στη συνέχεια. Έχω πάνω από 20 χρόνια που πηγαίνω και κοιτώ αυτές τις κολόνες και προσπαθώ να καταλάβω πώς καταφέρνουν και κρύβουν τον όγκο τους. Πώς γίνεται τόση σεμνότητα στις πέτρες!
Μετά αναγκάζομαι να επιστρέψω σε μια πόλη γεμάτη σκουπίδια. Κάποια από αυτά, κινούμενα με έπαρση. Μα όσο υπάρχουνε αυτά τα αγκωνάρια, θα ζούμε με την προσμονή του τέλους της ξηρασίας.

Για Να Σώσουμε τον Κορινθιακό

2008-02-14T12:20:00.000+02:00

Ελάτε να Συζητήσουμε για την Υγεία

2008-02-14T08:50:00.001+02:00

Η Τελική Λύση

2008-02-10T00:13:00.000+02:00

«Δύο μέρες ακόμη να του κάνεις ενέσεις και βλέπουμε», είπε ο Χάρης, ο γιατρός του. Είναι τρεις μέρες που το σκυλάκι αποστρέφεται οποιαδήποτε τροφή. Δείχνει να διψά, αλλά όταν πλησιάσει το κύπελλο με το νερό σταματά και γυρίζει αλλού το κεφάλι. Τον έχει προδώσει και το στομάχι. Δέν μπορώ να του δώσω πιά, ούτε τα φάρμακα της καρδιάς. Έχει βαριά καρδιακή ανεπάρκεια και την τελευταία εβδομάδα προσπαθώ με ορούς και ενέσεις και ελάχιστο φαγητό (όταν το δεχόταν) να του κρατήσω σε λειτουργία το στομάχι για τη λήψη των φαρμάκων και να αποτρέψω το πνευμονικό οίδημα από τη συγκέντρωση υγρού στους πνεύμονες.
Δύο μέρες λοιπόν ακόμη, δύο άνθρωποι θα κρατάμε ακίνητο ένα αδυνατισμένο πλασματάκι, που έχει βάρος λιγότερο από έξι κιλά και θα του κάνουμε ενέσεις, σε ένα χιλιοτρυπημένο ποδαράκι, πιό ισχνό κι απ΄αυτό ενός κουνελιού.
« Χάρη, πες μου σε παρακαλώ, έχουν κάποιο νόημα αυτές οι δύο μέρες;»
« Θέλεις την αλήθεια;»
«Φυσικά ναι»
«Απολύτως κανένα. Απλά ήθελα στις 2 αυτές ημέρες να συνηθίσεις στην ιδέα»
«Χάρη αύριο;»
«Αύριο»
Τό θερμόμετρο δείχνει 46,7 βαθμούς. Ο καύσωνας κάνει πανελλήνιο ρεκόρ στην περιοχή 23.07.07. Αέρας σαν από φούρνο, μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου. Δεν μου χρειάζεται το κλιματιστικό, ούτε με νοιάζει να κλείσω τα παράθυρα.
Σταμάτησα μπροστά στο περιβόλι με τις πορτοκαλιές. Από μέρες έχω ζητήσει τη σχετική άδεια, για την τελευταία πράξη. Από εκεί τηλεφώνησα στο γιατρό.
«Χάρη, το απόγευμα θα είσαι εκεί;»
«Από τις 6 έως τις 9»
«Θα έρθω»
«Έλα»

Έφτασα στο σπίτι. Ήταν 12:30 περίπου. Άνοιξα την πόρτα. Με αργά βήματα ήρθε να με υποδεχτεί. Δεν είχε δυνάμεις. Άλλοτε χοροπηδούσε μέχρι το πόμολο της πόρτας, μέχρι να τον σηκώσω στην αγκαλιά μου. Κάθισα στο καναπέ. Κάθισε κι αυτός απέναντι μου και με κοιτούσε.
«Γιατί θέλεις να φύγεις ρε σκυλάκι, γιατί; δεν περνάμε καλά οι δυό μας;»
Τον ρωτούσα και δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια μου. Με κοιτούσε έκπληκτος. Πλησίασε κι ακούμπησε το κεφάλι του στο γόνατο μου. Ήθελε να με παρηγορήσει. Συνήθιζε να το κάνει όταν με έβλεπε στεναχωρημένο.
«Χάρη, μέχρι ποιά ώρα θα είσαι στο ιατρείο;»
«Έως τις δύο»
«Έρχομαι»

Μάζεψα τα πιάτα με τα φαγητά, που ούτε είχε πλησιάσει. Άδειασα και το κύπελλο με το νερό στη γλάστρα με το σπαθίφυλλο. Τα έβαλα όλα σε μια πλαστική σακούλα. Δεν τα χρειάζονταν πια. Μάζεψα και τα φάρμακα να τα δώσω στο γιατρό. Κάπου θα ήταν χρήσιμα. Τέλος του έβγαλα το λουρί της πλάτης, ξεκρέμασα και το μακρύ λουρί από την κρεμάστρα και μαζί με τα παιχνίδια του, τα φύλαξα ψηλά σ΄ένα ράφι.
«πάμε βόλτα», του είπα.
Έδειξε να χαίρεται στη μαγική λέξη 'βόλτα'
Τον πήρα αγκαλιά, κρατώντας και ένα μικρό σεντόνι και μπήκαμε στο αυτοκίνητο.
Βρήκα θέση ακριβώς απέναντι από το ιατρείο. Ο γιατρός μας περίμενε. Τον έβαλα να καθίσει στο ψηλό μεταλλικό τραπέζι που άλλοτε έκανε τα εμβόλια και η γυναίκα του γιατρού – κτηνίατρος κι εκείνη – τον κούρευε για να τον κάνει ‘όμορφο’, όπως έλεγε.
Ο γιατρός έπιασε το αριστερό μπροστινό του πόδι και έψαξε για φλέβα. Έτριψε το σημείο με ένα μπαμπάκι με οινόπνευμα και έβαλε τη βελόνα με το λαστιχένιο σωλήνα.
«Το οινόπνευμα τί χρειάζεται Χάρη; μήπως μολυνθεί και πεθάνει;» χαμογέλασα πικρά.
«Από συνήθεια», μου απάντησε.
Τον κρατούσα και του χάιδευα το κεφάλι. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα επάνω μου. Ζητούσε προστασία.
«Χάρη σε πόση ώρα;»
«Σχεδόν αμέσως»
Στην άκρη του σωλήνα έβαλε τη σύριγγα, μ΄ ένα καφέ υγρό και πίεσε το έμβολο.
Εγώ του χάιδεψα το κεφάλι κι αυτός με κοιτούσε.
«Χάρη με βλέπει;»
«Όχι, έφυγε» μου απάντησε.
Εγώ του χάιδευα το κεφάλι, κι αυτός με καρφωμένα μάτια, με «κοιτούσε»...

Τον τύλιξα στο μικρό σεντόνι και έβγαλα το πορτοφόλι να πληρώσω. Ο Χάρης με χτύπησε φιλικά στη πλάτη.
«Δεν χρωστάς τίποτα» μου είπε.
Τον ακούμπησα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Αυτή ήταν η θέση του. Για πρώτη φορά δεν χοροπηδούσε και δεν γαύγιζε τους περαστικούς.

Στην πίσω άκρη του περιβολιού με τις πορτοκαλιές, το έδαφος δεν ποτίζονταν και ήταν σκληρό. Με κόπο άνοιξα ένα μικρό λάκκο. Τον έφερα από το αυτοκίνητο, κρατώντας τον στοργικά στην αγκαλιά μου. Ήταν ελαφρύς. Πολύ ελαφρύς. Τον σκέπασα με το χώμα, το ίσιωσα, και έβαλα επάνω λίγα ξερά κλαράκια που υπήρχαν εκεί γύρω. Έφτασα με αργά βήματα, που έσερναν το σώμα, αλλά και τη ψυχή μου, στο ξέφωτο στην αρχή του περιβολιού που περίμενε το αυτοκίνητο. Ο ήλιος έκαιγε ανελέητα. Έπιασα το χερούλι της πόρτας που ζεματούσε και την άνοιξα. Κοντοστάθηκα. Κοίταξα πίσω. Δεν ερχόταν κανείς...

Μιά βαθιά λύπη λιώνει τη ψυχή μου. Κανείς άλλος εκτός από μένα δεν δάκρυσε γι΄αυτό το σκυλάκι. Είναι άραγε έπαρση, παραλογισμός, ματαιοδοξία ή μοναξιά; Απέραντη μοναξιά, ανάμεσα στον κόσμο...

-------------------------------------------------------------------------------------------------
Το κείμενο αυτό μου εμπιστεύτηκε ένας γνωστός μου που επιθυμεί να μείνει ανώνυμος. Αλλά τα αισθήματα δεν εξαρτώνται από τα ονόματα. Και πόσο διαφορετικό είναι αυτό το κείμενο από την αθλιότητα που βαραίνει τις τελευταίες μέρες την πόλη μας!

Εύγε κύριε Κωνσταντογιάννη!

2008-02-02T21:26:00.000+02:00

Στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο, ο δήμαρχος, εξέφρασε την άποψη ότι στις εκδηλώσεις πρέπει να παίρνουν το λόγο μόνο πρόσωπα με θεσμική ιδιότητα. Αν εξετάσει κανείς αυτή την άποψη ως προς το τυπικό της μέρος, έχει δίκιο. Επί της ουσίας, του απάντησε, πολύ εύστοχα κατά τη γνώμη μου, ο δημοτικός σύμβουλος της ελάσσονος μειοψηφίας κύριος Κωνσταντογιάννης, πως "εμείς φτιάχνουμε τους θεσμούς".
Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα, 6 μόλις δευτερολέπτων, για να προσδώσω έμφαση στα λεγόμενα του:

Η Μέρα της Παγγαίας

2008-01-31T11:12:00.000+02:00

Τα Καμένα - 3

2008-01-20T10:57:00.001+02:00

Τα Καμένα - 2

2008-01-19T11:03:00.000+02:00

Τα Καμένα - 1

2008-01-18T18:42:00.000+02:00

Η εικόνα που βλέπετε παραπάνω, είναι μια αποτύπωση των καμένων περιοχών στις πρόσφατες πυρκαγιές, στην περιοχή από Αρχαία Κόρινθο μέχρι Χιλιομόδι, πάνω σε χάρτη του Google. Αναλογιστείτε το μέγεθος της καταστροφής, αναστοχαστείτε πώς καταντήσαμε έτσι και θα τα πούμε αναλυτικότερα. Αύριο και μεθαύριο θα ανεβάσω την ίδια αποτύπωση από άλλες οπτικές γωνίες. Κάντε κλικ πάνω στις εικόνες για να τις δείτε στο σωστό μέγεθος. Προτρέπω, όποιον το επιθυμεί, να τις αναδημοσιεύσει, ιδίως αν πρόκειται για κορινθιακή ιστοσελίδα. Την αποτύπωση αυτή έκανε ένας πολύ καλός blogger και αληθινός ΠΟΛΙΤΗΣ, τη δουλειά του οποίου θα παρουσιάσω στο post για τις καμένες εκτάσεις και τα καμένα μυαλά που θα αναρτήσω μετά τις φωτογραφίες.

Γλασκώβη 2020: Η Πόλη Που Ονειρεύεται

2008-01-14T13:53:00.000+02:00

Σχεδόν ένα χρόνο πρίν, παρουσιάσαμε το πρόγραμμα "Γλασκώβη 2020: Η Πόλη Που Ονειρεύεται". Μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στην αρχική ανάρτηση. Σήμερα, παρουσιάζουμε ένα podcast του think tank Demos που στήριξε αυτό το πρόγραμμα. Αν το ακούσετε (διάρκεια 6,5 λεπτά περίπου) θα αντιληφθείτε ότι το πρόγραμμα αυτό, πολύτιμο για οποιονδήποτε policymaker, ήταν πρωτίστως και περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ένα πρόγραμμα παιδείας, ένα πρόγραμμα κουλτούρας.

Τα του προγράμματος στο σύνολό του, μπορείτε να διαβάσετε στο σχετικό βιβλίο με τις 122 σελίδες που εξεδόθη από το Demos και το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

Ο Κορίνθιος

2008-01-06T20:15:00.000+02:00

Από σήμερα, αποφάσισα να στήσω ένα άλλο ιστολόγιο, με τίτλο 'Ο Κορίνθιος' και ηλεκτρονική διεύθυνση okorinthios.blogspot.com. Εκεί θα αναρτώ κείμενα που μπορεί να έχουν ενδιαφέρον για μένα, δεν εμπίπτουν όμως στους σκοπούς για τους οποίους στήθηκε το παρόν ιστολόγιο και αναφέρονται κάτω από τον τίτλο του.
Εννοείται πως το korinthos θα συνεχίσει κανονικά το δρόμο του, αν και, ίσως, με μικρότερη συχνότητα δημοσιεύσεων. Θέλω όμως με αυτή την αφορμή να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους εσάς που διαβάζετε, συμμετέχετε, σχολιάζετε αυτό το ιστολόγιο και τις αναρτήσεις του και εύχομαι να σας ξαναβρώ μεν στο νέο ιστολόγιο, αλλά να μην εγκαταλείψετε και τούτο...

Πρωτοβουλία Ενάντια στον Άνθρακα

2008-01-06T20:00:00.000+02:00

Στην ήδη επιβαρυμένη οικολογικά περιοχή του Κορινθιακού Κόλπου από τη λειτουργία του εργοστασίου της ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ και της υπό ολοκλήρωση μονάδας συμπαραγωγής, καθώς και της μονάδας συνδυασμένου κύκλου με φυσικό αέριο, τώρα θα προστεθεί άλλη μία ρυπογόνος επένδυση, μία τεράστια μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος ισχύος 600 Μεγαβάτ, με καύσιμο λιθάνθρακα. Αυτό θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη δημόσια υγεία και το φυσικό περιβάλλον σε Άσπρα Σπίτια, Άγιο Νικόλαο, Αντίκυρα, Δίστομο, Κυριάκι και πολλά άλλα μέρη.

Η καύση του άνθρακα αποτελεί τη σπουδαιότερη αιτία της αυξημένης εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό είναι κύρια υπεύθυνο για την εμφάνιση του φαινομένου του θερμοκηπίου, του φωτοχημικού νέφους, της όξινης βροχής και των τοξικών ατμοσφαιρικών ρύπων.

Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε και τις εκπομπές στερεών ρύπων όπως ιπτάμενη τέφρα, οξείδια του θείου, σκόνη άνθρακα που θα διαφεύγει κατά την μεταφορά και την εκφόρτωσή του, σκόνη αλουμινίου και αλουμίνας από το υφιστάμενο εργοστάσιο, και που σύμφωνα με όλους τους διεθνείς αναλυτές, αλλά και σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ίδιας της χώρας μας από τις βεβαρημένες από αυτά τα υλικά περιοχές της Πτολεμαΐδας / Κοζάνης και Μεγαλόπολης, υπεύθυνα για την εμφάνιση κυριολεκτικής επιδημίας σοβαρών ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος και όχι μόνο, όπως αλλεργίες, άσθμα, καρκίνος, πνευμονοκονίαση, καρδιαγγειακά προβλήματα κλπ, καθώς και ραγδαίας αύξησης της θνησιμότητας του πληθυσμού.

Μάλιστα, σε ότι αφορά τον λιθάνθρακα, αυτός θα μεταφέρεται με μεγάλα φορτηγά πλοία τύπου bulk-carrier της τάξεως των 150.000 τόννων, τα οποία επειδή δεν χωράνε να περάσουν από τον Ισθμό της Κορίνθου, θα διαπλέουν όλο τον Κορινθιακό Κόλπο από δυσμάς (Πάτρα) προς ανατολάς και θα ρυπαίνουν στεριά και θάλασσα καθ'όλη την πορεία τους με την τοξική σκόνη που θα σηκώνεται από τον άνεμο.

Οι ποσότητες ατμοσφαιρικών ρύπων, που θα εκπέμπει όλο αυτό το βιομηχανικό συγκρότημα σε ετήσια βάση, είναι
-περίπου 4,5 εκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του άνθρακα,
-περίπου 4 εκατομμύρια τόννοι διοξειδίου του θείου και του αζώτου,
-περίπου 800 χιλιάδες τόννοι ιπτάμενης τέφρας,
-περίπου 80 χιλιάδες τόννοι τοξικά μέταλλα (ανάμεσά τους και ραδιενεργά όπως ουράνιο και θόριο), κατάλοιπα λιθάνθρακα, υδράργυρος και διάφορα αλκαλικά υγρά.

Όλοι αυτοί οι ρύποι θα παρασύρονται από τους βόρειους/βορειοδυτικούς ανέμους, θα μεταφέρονται στην απέναντι από τα Άσπρα Σπίτια παραλία του Νομού Κορινθίας, και θα διασκορπίζονται εκεί, σε πολύ μεγαλύτερη έκταση (Αίγιο, Κιάτο, Ξυλόκαστρο, Ακράτα, Δερβένι, Κόρινθος, Λουτράκι και πολλά άλλα).

Είναι μάλιστα σχεδόν βέβαιο, ότι ο ιδιώτης επενδυτής δεν πρόκειται να λάβει κανένα ουσιαστικό μέτρο προστασίας του περιβάλλοντος και της υγείας των κατοίκων της περιοχής. Οι κανονισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του επιτρέπουν την αγορά δικαιωμάτων εκπομπής ρύπων, με πολύ μικρό κόστος. Άλλωστε αυτή την πρακτική εφαρμόζει και η εταιρεία ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ εδώ και αρκετά χρόνια.

Τέλος, για την ψύξη της μονάδας χρειάζονται κάθε χρόνο 1 εκατομμύριο κυβικά μέτρα θαλασσινού νερού, που θα επιστρέφουν στην θάλασσα με θερμοκρασία 50-60 βαθμών Κελσίου, καταστρέφοντας ό,τι έχει απομείνει από την ιχθυοτροφία και την υποθαλάσσια βλάστηση.

Έτσι είναι εύκολο να καταλάβει καθένας τις ανεπανόρθωτες συνέπειες για την δημόσια υγεία, για κάτοικους και επισκέπτες (λόγω παραθεριστικού χαρακτήρα) που θα έχει η νέα αυτή εστία μόλυνσης στην ευρύτερη περιοχή. Εκτός αυτού ότι θα υποβαθμίσει το περιβάλλον και όποιες άλλες βιοποριστικές δραστηριότητες υπάρχουν από αλιεία, τουρισμό και γεωργία. Όλα αυτά, στο βωμό της αλόγιστης ανάπτυξης, που αποφασίζουν άλλοι (οι δήθεν «ανεξάρτητες αρχές», για να εξυπηρετήσουν τα ξένα και ντόπια συμφέροντα. Όλοι οι πολίτες πρέπει να εναντιωθούν ενεργά σε αυτές τις μεθοδεύσεις.

---------------------------------------------------------------------------------------------------
Ανάρτησα σήμερα το παραπάνω το κείμενο και το σχέδιο που έλαβα ταχυδρομικά. Αυτό το έκανα όχι γιατί συμφωνώ 100% με το κείμενο, αλλά γιατί η δημοσίευση κειμένων τοπικού ενδιαφέροντος, ασχέτως οπτικής γωνίας, είναι μέσα στο dna αυτού του ιστολογίου, όπως έχει επανειλημμένα δηλωθεί. Μόνη μου ένσταση, το γεγονός ότι μου ταχυδρομήθηκε ανώνυμα. Με την εξαίρεση αυτής της φοράς, δηλώνω ότι δεν θα αναρτώ κείμενα που μου στέλνονται ανώνυμα. Η ανωνυμία είναι ακατανόητη, συνομωτική, κάποτε ύποπτη και σε κάθε περίπτωση, δηλωτική αδυναμίας του υποκειμένου της να αναλάβει την ευθύνη των λεγομένων του.

Τροφή για το 2008

2008-01-02T01:00:00.000+02:00

Τώρα στις γιορτές, όλοι θέλουν να κάνουν απολογισμούς. Εμένα αντίθετα με έλκει περισσότερο η ιδέα της ανακάλυψης πραγμάτων που θα με συναρπάσουν το νέο χρόνο. Επειδή όμως δεν βρίσκω τίποτα συγκλονιστικό στο μικρόκοσμο της πόλης μου, η οποία, λυπάμαι, αλλά έχει βαλτώσει εδώ και πολλά χρόνια σε ένα δυσώδες έλος, λέω να μοιραστώ μαζί σας κάτι από το χώρο της διανόησης.

Όλα ξεκίνησαν όταν βρήκα το χρόνο και ξαναδιάβασα το κλασικό και εν πολλοίς ξεπερασμένο αν και όχι παλιό, του 1993, άρθρο του Samuel Huntington για τη σύγκρουση των πολιτισμών 'The Clash of Civilizations?' (όλο το άρθρο, εδώ). Το κείμενο ξεκινά ως εξής (η πρόχειρη μετάφραση δική μου):

“Η παγκόσμια πολιτική εισέρχεται σε μια καινούργια φάση και οι διανοούμενοι δεν δίστασαν να παράξουν εκδοχές της νέας τάξης πραγμάτων. Το τέλος της ιστορίας, η αναζωπύρωση παραδοσιακών συγκρούσεων μεταξύ εθνών-κρατών, και η αποδυνάμωση του έθνους-κράτους υπό τη διαλυτική επίδραση του φυλετισμού και της παγκοσμιοποίησης, μεταξύ άλλων. Κάθε μία από αυτές τις εκδοχές απεικονίζει κομάτια της επερχόμενης πραγματικότητας. Εντούτοις, όλες χάνουν ένα κρίσιμο, στην πραγματικότητα το κεντρικό συστατικό αυτών που θα συστήσουν μάλλον την παγκόσμια πολιτική.

Κάνω την υπόθεση ότι η θεμελιώδης πηγή σύγκρουσης σε αυτό το νέο κόσμο δεν θα είναι πρωταρχικά ιδεολογική ή οικονομική. Οι μεγάλες διαιρέσεις μεταξύ των ανθρώπων και η κυρίαρχη πηγή των συγκρούσεων θα είναι πολιτιστική. Τα έθνη-κράτη θα παραμείνουν οι πιό ισχυροί παίκτες στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, αλλά οι κυρίαρχες συγκρούσεις της παγκόσμιας πολιτικής θα προκύψουν μεταξύ κρατών και ομάδων από διαφορετικούς πολιτισμούς.”

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, πολύ μελάνι έχει κυλήσει στις πένες της διανόησης. Έχω όμως την ευκαιρία να μεταφέρω εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση που είχα την τύχη να συζητήσω εν συντομία, με τον λέκτορα του αγγλικού πανεπιστημίου Oxford Brookes, Dr Marius Turda, στις παρυφές μιας ομιλίας του για την ευγονική και τις πολιτικές που στηρίζονταν σ’ αυτήν, στα Βαλκάνια του μεσοπολέμου. Η υπόθεση αυτή πραγματεύεται ότι η μεγάλη σύγκρουση του μέλλοντος θα είναι ανάμεσα σε αυτούς που ορμώμενοι από τα μεγάλα επιτεύγματα της μοριακής βιολογίας και της γενετικής θα υιοθετήσουν την αντίληψη πως μπορούμε να βελτιώσουμε το είδος μας και άρα θα συγκρουστούν με την αντίληψη των περισσότερων θρησκειών πως ο άνθρωπος ως θεϊκό δημιούργημα δεν επιδέχεται βελτίωσης, και αυτών που όντας αληθινά πιστοί στα θρησκευτικά τους δόγματα θα αμυνθούν (συγκροτώντας ίσως ένα απίθανο για τα σημερινά δεδομένα μέτωπο;) και θα κληθούν άρα να κάνουν, αμφότεροι, επιλογές που θα καθορίσουν την ίδια τους τη ζωή και άρα και των απογόνων τους.

Τι λέτε;

Ευτυχισμένο 2008!

2008-01-01T22:44:00.000+02:00

Οπτικές Ίνες και Οπτική Οξύτης

2007-12-21T11:29:00.000+02:00

Αντιγράφω από την ΗΜΕΡΗΣΙΑ της 14ης/12ου/2007 (τα bold δικά μου):

Στη μελέτη και κατασκευή του πρώτου στην Ελλάδα Δικτύου Οπτικών Ινών σε οικίες (FTTH, Fiber-to-the-home) προχωρά η OPTRONICS TECHNOLOGIES ΑΒΕΤΕ. Η εταιρεία υπέγραψε πρόσφατα τη σύμβαση κατασκευής του Μητροπολιτικού Δικτύου Οπτικών Ινών του δήμου Καρδίτσας, στο πλαίσιο των προγραμμάτων της ΚτΠ για τη διασύνδεση των δημόσιων κτιρίων.

Η OPTRONICS TECHNOLOGIES έχει ήδη ξεκινήσει τη μελέτη εφαρμογής του Μητροπολιτικού Δικτύου και επιπλέον της συμβατικής αυτής υποχρέωσης προσφέρει χωρίς καμία χρέωση μία πλήρη μελέτη ανάπτυξης του δικτύου σε ολόκληρη την πόλη της Καρδίτσας. Με αυτό τον τρόπο η μελέτη συνδυάζει την κατασκευή του Μητροπολιτικού Δικτύου με τη μελλοντική επέκταση και εξέλιξη της πόλης με σύνδεση οπτικών ινών στα σπίτια.

Στο πλαίσιο της μελέτης σύνδεσης οπτικών ινών στα σπίτια, η OPTRONICS θα προσφέρει δωρεάν την κατασκευή πιλοτικού δικτύου οπτικών ινών σε επιλεγμένη περιοχή της πόλης, κάνοντας έτσι την Καρδίτσα την πρώτη πόλη στην Ελλάδα με διασύνδεση υπερ-ευρυζωνικών ταχυτήτων επικοινωνίας.

Σύμφωνα με τον διευθύνοντα σύμβουλο της OPTRONICS TECHNOLOGIES, κ. Γεώργιο Παπαστεργίου, η μελέτη και κατασκευή του πιλοτικού δικτύου FTTH της Καρδίτσας θα συνδυαστεί με το Μητροπολιτικό Δίκτυο και θα επιτρέψει συνδέσεις της τάξεως του 1Gbps στο σπίτι.

Η OPTRONICS TECHNOLOGIES σχεδιάζει, σύντομα, να κάνει διαθέσιμο το μοντέλο ανάπτυξης δικτύων οπτικών ινών στα σπίτια σε φορείς όπως δήμους, οικισμούς ή κατασκευαστές ανάπτυξης οικιστικών περιοχών που πιθανώς ενδιαφέρονται να αναπτύξουν τις περιοχές τους.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τι κόστισε άραγε αυτή η πρωτιά για τους Πολίτες της Καρδίτσας; Τίποτα. Όπως αναφέρεται ρητά στο κείμενο, η Καρδίτσα εξασφάλισε δωρεάν μελέτη ανάπτυξης δικτύου οπτικών ινών για όλη την πόλη ΚΑΙ δωρεάν κατασκευή πιλοτικού δικτύου οπτικών ινών σε επιλεγμένη περιοχή της πόλης. Εμείς αρκεστήκαμε στην μελέτη και κατασκευή του Μητροπολιτικού Δικτύου μόνο (αυτό που ενώνει τα δημόσια κτίρια) αλλά και γι αυτό δεν είδαμε πρόσφατα κανένα δελτίο τύπου που να μας πληροφορεί για την πρόοδο των εργασιών.

Αποδεικνύεται έτσι για άλλη μια φορά πως η πρωτιά, ή εν πάσει περιπτώσει η διάκριση, δεν είναι πολλές φορές θέμα χρημάτων και υποδομών αλλά επίδειξης ευρύνοιας και σωστών αντανακλαστικών. Για να το θέσω με όρους ... οφθαλμολογικούς, απαιτείται μια κάποια οπτική οξύτης.

Merry Christmas!

2007-12-19T20:15:00.001+02:00

pimp myspace profile

Άλλη μια Εκδήλωση Φανφάρα

2007-12-18T13:10:00.000+02:00

Άλλη μια εκδήλωση χωρίς αντίκρυσμα για την κοινωνία έγινε χθες στην πόλη μας. Ήταν μια τυπική επαρχιώτικη επιστημονική εκδήλωση όπου οι χαιρετισμοί υπερέβαιναν σε χρόνο την καθεαυτό επιστημονική ομιλία (ήδη από το πρόγραμμα προβλέπονταν 30 λεπτά χαιρετισμοί και 20 λεπτά ομιλία!). Στόχος η ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του κοινού για τον επικίνδυνο εχθρό που λέγεται χοληστερίνη.
Μα, ειλικρινά, υπάρχει έστω και ένας έλληνας που να μην έχει ακούσει ότι η χοληστερίνη όταν υπερβαίνει κάποια όρια είναι βλαπτική;
Νομίζω πως άλλες ανάγκες εξυπηρετούσε αυτή η εκδήλωση, όπως άλλωστε και οι περισσότερες του είδους της. Να κάνουν ρεκλάμα οι κύριοι με τις γραβάτες. Από αυτούς εξαιρώ τον κύριο ομιλητή που και καλά μίλησε και ανάγκη ρεκλάμας δεν έχει. Όπως δεν έχει τέτοια ανάγκη και ο πρόεδρος των φαρμακοποιών, που έσπευσε να συμβάλλει στην εκδήλωση χωρίς να σκεφθεί τι στην πραγματικότητα υπηρετεί.
Η όλη εκδήλωση καλύφθηκε οικονομικά από τη χορηγία δυο φαρμακευτικών εταιρειών και μιας εφημερίδας. Τα χρήματα αυτά εκτιμώ προσωπικά ότι πήγαν στα σκουπίδια, επαναλαμβάνω με όρους κέρδους για την κοινωνία και όχι προσωπικής προβολής. Είναι όμως κρίμα. Γιατί με χρήματα σαν κι αυτά, θα μπορούσαν να λάβουν χώρα κοινωνικά επωφελείς δράσεις. Για παράδειγμα, με τα λεφτά των χορηγιών θα μπορούσαν να μοιραστούν κουπόνια σε όλους τους μαθητές πχ της 5ης τάξης του δημοτικού για να εξετάσουν δωρεάν τη χοληστερίνη τους, ή και να γίνει συντονισμένη αιμοληψία στα σχολεία με την άδεια των γονέων και των δασκάλων. Τότε πραγματικά θα φέρναμε το θέμα στο τραπέζι κάθε οικογένειας, θα αποκαλύπταμε περιστατικά οικογενούς υπερχοληστερολαιμίας και θα προσφέραμε ουσιαστική υπηρεσία στη δημόσια υγεία. Ακόμα και αν τα παιδιά μας αποκαλύπτονταν όλα υγιή, πράγμα ανέφικτο αφού τα ελληνόπουλα είναι πρωταθλητές στην παχυσαρκία, θα τίθεντο οι βάσεις για σωστή πρόληψη, αφού αυτή και η παιδεία πάνε χέρι-χέρι.
Με πραγματικό κόστος για μαζική μέτρηση της χοληστερίνης, κάτω από 1€ ανά δείγμα, όπως με πληροφόρησαν φίλοι μου μικροβιολόγοι, θα μπορούσαμε αντί για την εκδήλωση φανφάρα να προσδιορίσουμε τη χοληστερίνη ΟΛΩΝ των μαθητών της πόλης μας.
Έτσι όμως, πώς θα έκαναν ρεκλάμα οι κύριοι με τις γραβάτες; Πώς θα τους έδειχναν τα τοπικά κανάλια; Πώς θα τους πρόβαλε ο αδέκαστος τοπικός τύπος;

Ποιός Επιθυμεί την Αστική Ποδηλατοκίνηση;

2007-12-11T19:01:00.000+02:00

Ο φίλος Traveller επιστρέφει με τις εντυπώσεις του από την παρουσίαση ενός βιβλίου για την αστική ποδηλατοκίνηση. Περιγράφει με σαφήνεια τι ακούστηκε και ρίχνει στο τέλος και μια καταπληκτική ιδέα: Να χαρίσουμε από ένα τέτοιο βιβλίο στους δημοτικούς συμβούλους της πόλης μας. Ίσως τώρα με τις γιορτές να βρουν χρόνο να το διαβάσουν και -πού ξέρεις- να αναλάβουν κάποια πρωτοβουλία. Άλλωστε ο δήμαρχος -και μπράβο του- συμμετείχε και στην πρώτη και στη δεύτερη ποδηλατάδα που διοργανώθηκαν στην πόλη μας. Μόνο που πρέπει όλοι να πάρουν θέση, να καταθέσουν προτάσεις και κυρίως η πλειοψηφία, να μετουσιώσει τις όποιες προθέσεις της σε πράξη, ακούγοντας και λαμβάνοντας υπόψιν τις απόψεις όλων!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αγαπητέ Mike,

Πριν από λίγο επέστρεψα από την εκδήλωση με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου "Ποδήλατο, Οδηγός σχεδιασμού και αξιολόγησης δικτύων"

Οι εντυπώσεις μου ιδιαίτερα θετικές!
Η αίθουσα σχεδόν γεμάτη (περισσότερα από 80 άτομα - μπορεί να λέω και λίγα), με παρευρισκόμενους τον κ. Βλαστό (τον συγγραφέα του βιβλίου που έχει συνδέσει το όνομά του με τις προσπάθειες για την ανάπτυξη της ποδηλατικής συνείδησης στην Ελλάδα), τον πρώην δήμαρχο Καρδίτσας (πρωτεργάτη της πόλης-πρότυπο για το ποδήλατο), αλλά και τον υπουργό Μεταφορών κ. Χατζηδάκη (ε, κάτι θα του έμεινε πιστεύω από όσα ενδιαφέροντα ακούστηκαν).

Πράγματα που ακούστηκαν και προσωπικά θα μου μείνουν:

-Θα πρέπει να εξετάσουμε το ποδήλατο και από πλευράς τουρισμού, μιας και κρίνοντας από την Ευρώπη, μπορεί να αναδείξει σημαντικά μια πόλη που είναι φιλική προς το ποδήλατο. Οι ξένοι Ευρωπαίοι άλλωστε έχουν συνηθίσει να κινούνται με ποδήλατο.

-Αυξάνονται οι ποδηλάτες που κινούνται στους δρόμους τα τελευταία χρόνια.

-Το βιβλίο περιλαμβάνει οδηγό σχεδιασμού δικτύου ποδηλατοδρόμων που έχει βασιστεί σε 19 ελληνικές πόλεις.

-Προτείνει μεθοδολογία για αξιολόγηση εφικτότητας υλοποίησης δικτύου ποδηλατοδρόμων σε μια πόλη, και πώς θα μπορέσει το δίκτυο αυτό να δουλέψει σε μια "παρθένα" αγορά (που δεν έχει ποδηλατόδρομους).

-Θα πρέπει να αυξήσουμε τους χρήστες ποδηλάτου υιοθετώντας και τρίκυκλα ποδήλατα, που είναι πιο ασφαλή (για ηλικιωμένους, γονείς με παιδιά κτλ).

-Θα πρέπει να συνδυάσουμε την μετακίνηση με τα πόδια, το ποδήλατο και τα ΜΜΜ
(θέσεις στάθμευσης σε σταθμούς μετεπιβίβασης, να επιτραπεί η μεταφορά ποδηλάτων στα ΜΜΜ - ο προαστιακός το κάνει ήδη).

Ο δήμαρχος της Λαμίας, εστίασε την προσοχή του σε 2 παράγοντες που πρέπει να λάβουμε υπόψη για την επιτυχία αποδοχής της χρήσης του ποδηλάτου σε μια πόλη:

-Δεν θα πρέπει να δούμε το ποδήλατο μόνο ως μέσο αναψυχής, αλλά θα πρέπει να ενταχθεί στην καθημερινότητά μας (δουλειά, σχολείο κλπ).

-Πρέπει να επενδύσουμε στα παιδιά και την ενημέρωσή τους για να έχουμε τα καλύτερα αποτελέσματα! Τα παιδιά το συνηθίζουν και μετά είναι δύσκολο να αλλάξουν συνήθειες.

Ο κ. Βλαστός επισήμανε:

- Θα πρέπει να δούμε το ποδήλατο ως σύμβολο πολιτισμού και ευγένειας.

-Οι ποδηλάτες αποτελούν τους Γκάντι της ασφάλτου, που με την παρουσία τους διεκδικούν και δηλώνουν 'παρών'.

-Είναι απίστευτο που στην Ελλάδα υπάρχει μια πόλη σαν την Καρδίτσα!

-Απευθυνόμενος προς τον κ. Χατζηδάκη είπε "Γι αυτό είστε πολιτικοί. Για να τραβήξετε την κοινωνία προς τα εμπρός".

Ο πρώην δήμαρχος Καρδίτσας τόνισε:

- Το τρίπτυχο επιτυχίας του ποδηλάτου στην πόλη του:
Καλή ρυμοτομία, επίπεδη πόλη και κουλτούρα Καρδιτσιωτών ως προς τη χρήση του ποδηλάτου (τα 2 τα έχουμε έτοιμα ήδη σαν Κόρινθος!)

-Επίσης, άλλα 3 σημαντικά πράγματα που βοήθησαν ήταν: η πολιτική βούληση του Δημοτικού Συμβουλίου, η επιστημονική στήριξη του κ. Βλαστού και των συνεργατών του και η τεχνική υπηρεσία του δήμου.

-Έχουμε οδηγηθεί σαν χώρα στο μοτίβο 'κάθε χωριό και στάδιο' και έχουμε φτιάξει ένα σωρό πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής που, δυστυχώς στην σχεδόν απόλυτη πλειονότητα, δε λειτουργούν.

-Οι ποδηλατόδρομοι στην Καρδίτσα είναι άψογοι και από πλευράς τεχνικού σχεδιασμού (οπότε σημαντική ήταν η συμβολή των μηχανικών).

Κλείνοντας, να σας ενημερώσω ότι το βιβλίο κοστίζει 30 Ευρώ και ρίχνοντας του μια ματιά, αξίζει να το αγοράσετε (για δική σας χρήση ή για δώρο στους δημοτικούς συμβούλους της πόλη σας).
Στη διάθεση όποιου θέλει να του δανείσω να το επεξεργαστεί αναλυτικότερα.

Αυτά τα κυριότερα σημεία από την σημερινή εκδήλωση. Ευχαριστώ και πάλι τον Mike για την ενημέρωση που μας παρείχε σχετικά με την συγκεκριμένη εκδήλωση.

'Κόβουν' τα Τραπεζάκια Έξω (ΤΑ ΝΕΑ)

2007-12-09T20:50:00.000+02:00

Το παρακάτω κείμενο είναι της δημοσιογράφου ΣΙΛΑΣ ΑΛΕΞΙΟΥ από το φύλλο της 8ης Δεκεμβρίου 2007 της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ.

Παράνομες έκρινε το Συμβούλιο της Επικρατείας τις κατασκευές προστεγασμάτων με τις οποίες επεκτείνουν τον χώρο των καταστημάτων τους στα πεζοδρόμια οι ιδιοκτήτες καταστημάτων αναψυχής. Το Ε΄ Τμήμα του ΣτΕ, επικαλούμενο το άρθρο 24 του Συντάγματος για την προστασία του πολεοδομικού σχεδιασμού στον οποίο υπάγονται και οι κοινόχρηστοι χώροι, αλλά και τον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό, έκρινε ότι είναι ρητά αντίθετη στην πολεοδομική νομοθεσία η κατασκευή προστεγάσματος με κάθετα στηρίγματα σε πεζόδρομους, πεζοδρόμια και κοινόχρηστους χώρους και για τον λόγο αυτό διατάσσει την άμεση αφαίρεσή τους από όλες τις καφετέριες, τις ταβέρνες και τα συναφή καταστήματα. Σύμφωνα με την ίδια απόφαση οι καταστηματάρχες έχουν δικαίωμα να τοποθετούν τέντες πάνω από τους κοινόχρηστους χώρους, με οριζόντια στηρίγματα επί των τοίχων των κτιρίων (όχι κάθετα) που δεν θα προεξέχουν από τις βεράντες των οικημάτων και δεν θα βγαίνουν εκτός του περιγράμματος της οικοδομικής γραμμής.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Απαγορεύονται τα προστεγάσματα;
Οι τέντες δεν μπορούν να προεξέχουν από τις βεράντες των οικημάτων;
Μα σε ποιο πλανήτη ζει το Συμβούλιο της Επικρατείας;

Ένας Δήμαρχος Κάγκουρας

2007-12-08T17:38:00.000+02:00

Άλλο ένα επεισόδιο (από πολλά) χαμηλού πολιτικού πολιτισμού, σημειώθηκε στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο, αυτό της 4^ης Δεκεμβρίου. Ο δήμαρχος Κορινθίων Αλέκος Πνευματικός απείλησε τον επικεφαλής της μειοψηφίας Τάκη Λούμπα ότι θα του βγάλει τα δήθεν άπλυτα της προσωπικής του ζωής στη φόρα, σε βαθμό που θα ντρέπεται να κυκλοφορεί στην πόλη.

Όσοι γνωρίζουν τον Αλέκο Πνευματικό από παλιά, δεν εξεπλάγησαν. Γνωρίζουν ότι πίσω από ένα επιφανειακά ευγενικό baby face, κρύβεται ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να διαχειριστεί τα συναισθήματά του, άρα ούτε και την οργή του.

Είναι ακριβώς στις στιγμές της έντασης, εκεί που κανείς δεν έχει το χρόνο να σχεδιάσει τις αντιδράσεις του, που αποκαλύπτεται αν κάποιος είναι θεμελιακά αυταρχικός ή βαθιά δημοκράτης. Η γνώμη η δική μου για το δήμαρχο, τείνει προς την πρώτη περίπτωση.

Επειδή τις επόμενες ημέρες ο τοπικός τύπος έσπευσε, αδέκαστος και αδέσμευτος όπως πάντα, να ‘πληροφορήσει’ τους πολίτες ότι ο δήμαρχος δεν αναφέρθηκε σε προσωπικά θέματα του επικεφαλής της μειοψηφίας, ιδού το σχετικό ηχητικό απόσπασμα από το δημοτικό συμβούλιο:

Ιδού και η απομαγνητοφώνηση – για όσους έχουν προβλήματα ακοής – της επίμαχης φράσης του δημάρχου:

Δήμαρχος: «...κοίτα κύριε Τάκη, κύριε Λούμπα, αν συνεχίσετε να κάνετε απλές ερωτήσεις, με συγχωρείτε, αλλά μπορώ κι εγώ να κάνω απλές ερωτήσεις, μπορεί όμως να ντρέπεστε να κυκλοφορείτε μετά, γιατί οι απλές ερωτήσεις θα είναι πολύ καυστικές και θα αφορούν προσωπικά θέματα και μπορεί να ντρέπεστε μετά να κυκλοφορήσετε. Αφήστε τις ερωτήσεις, ή θα κάνετε τοποθέτηση σαφή και ό,τι έχετε να το πείτε...».

Δυστυχώς δεν μπορώ να παραθέσω πέραν της ηχητικής και της γραπτής, κάποια άλλη μορφή του δημαρχιακού λόγου, κατάλληλη για ανεγκέφαλους.

Το τελευταίο διάστημα έμαθα τους ιδιότυπους που επικαλούνται σήμερα τα νέα παιδιά για να ‘ταξινομήσουν’ εαυτούς και αλλήλους. Είναι οι ίμοζ (emo’s), οι κάγκουρες, τα σκεϊτόνια ή σκεϊτάδες, οι τρέντουλες και άλλοι. Όλα αυτά βέβαια είναι επιφανειακά, αλλά το διασκέδασα πολύ. Ιδίως όταν ζήτησα από μια νεαρή γνωστή μου να μου χαρακτηρίσει δημόσια πρόσωπα. Όταν φτάσαμε στο δήμαρχο, μου απάντησε: ‘αυτός είναι ο ορισμός του κάγκουρα!!!’ Ακόμα γελάω!

Το Βικιλεξικό, παραθέτει τη δική του εκδοχή για το σχετικό ορισμό.

Η Οργάνωση ενός Κόμματος

2007-12-02T17:32:00.000+02:00

Η αρχική μου σκέψη ήταν να μην πω τίποτα, να περιμένω. Αλλά δε μπορώ. Αυτή η ανακύκλωση στην ΚΟΕΣ μερικών ανθρώπων που γνωρίσαμε μέσα από διακριτούς ρόλους την προηγούμενη τετραετία, και οι οποίοι φέρουν ευκρινώς το στίγμα του αποτυχημένου, είναι απογοητευτική. Προσπάθησα σε προηγούμενα άρθρα όπως το ‘Αυτό το Κάτι που Λείπει’, το ‘Πολιτική και Ρίσκο’, το ‘Η ‘κρίση’ της Κεντροαριστεράς’, το ‘ΠΑΣΟΚ – Εκλογές – Ανανέωση’ και άλλα, να θέσω -μεταξύ άλλων- και το θέμα της ουσιαστικής στελεχιακής ανανέωσης του ΠΑΣΟΚ. Προσπάθησα να ταυτοποιήσω τα λάθη και τις ανεπάρκειες του παρελθόντος, να μιλήσω για νέες ιδέες, να ψηλαφήσω το ιδεολογικό μέλλον, να προσθέσω κι εγώ ένα μικρό λιθάρι στο δημόσιο διάλογο για το αύριο της κοινωνίας μας. Ανέλυσα (βλ. ‘Σώματα Πολιτών’) ακόμα και το πώς παράγονται οι νέες, πρωτοπόρες ιδέες στην πολιτική. Μετά από ένα μικρό διάλογο χθές και σήμερα με 2-3 φίλους, νιώθω την ανάγκη να πω την άποψή μου και για το πώς οργανώνεται ένα κόμμα, πώς στήνεται ένας ιστός παραγωγής πολιτικής.

Ε λοιπόν, στήνεται όπως στήνεται και οποιοδήποτε άλλο σύστημα παραγωγής.

Η γνώμη μου είναι πως είτε θέλεις να παράξεις παπούτσια, είτε πολιτική, οι ίδιοι κανόνες οφείλουν να διέπουν τις διαδικασίες. Εξηγούμαι: το σύγχρονο management χρησιμοποιεί παρόμοια εργαλεία για να στήσει γραμμές παραγωγής, τα οποία όλα περιγράφονται από τον γνωστό ‘κύκλο του Deming’, ή την αλληλουχία ‘Plan à Do à Study à Act à Plan…’.

Στην αρχή σχεδιάζεις ΤΙ θέλεις να φτιάξεις. Αφού επικοινωνήσεις τη στρατηγική σου κατά μήκος της ιεραρχίας και έχεις βεβαιωθεί ότι ο καθένας έχει κατανοήσει το ρόλο του, προχωράς στην υλοποίηση (Do). Έπεται το στάδιο της μελέτης του προϊόντος για να δεις αν ανταποκρίνεται στις αρχικά τεθείσες προδιαγραφές και πώς μπορούν να βελτιωθούν τα ελαττώματά του ή και να ενισχυθούν τα καλά του σημεία (Study). Τέλος, τα συμπεράσματα του προηγούμενου σταδίου ανατροφοδοτούν (Act) το αρχικό Plan ώστε να ξεκινήσει ένας νέος, καλύτερος κύκλος παραγωγής και αυτό είναι μια αέναη διαδικασία.

Περισσότερο δουλεμένα εργαλεία όπως η μέθοδος DMAIC (Define, Measure, Analyze, Improve, Control) ή η μέθοδος POSDCORB του Fayol (Planning, Organizing, Staffing, Directing, Co-Ordinating, Reporting, Budgeting), δεν αναιρούν τον κύκλο του Deming αλλά τον εξειδικεύουν. Δε νομίζω ότι έχει νόημα να επεκταθώ εγώ που δεν έχω κάνει σπουδές management αλλά μόνο μερικά μαθήματα στα πλαίσια ενός master, περισσότερο στα χωράφια αυτά. Μου αρκεί ως συμπέρασμα ότι με την προϋπόθεση πως κάποιος ξέρει ΤΙ θέλει να φτιάξει, είναι ευθύνη του να διαλέξει τους κατάλληλους ανθρώπους για την κορυφή της ιεραρχίας (staffing). Εννοείται ότι δεν προκύπτουν από καμία δήθεν ‘δημοκρατική’ διαδικασία, όπως πχ η εκλογή Πολιτικού Συμβουλίου. Με τέτοιες διαδικασίες θριαμβεύουν αυτοί που έχουν στημένους και ετοιμοπόλεμους μηχανισμούς. Τους διαλέγεις έναν-έναν γιατί σου κάνουν. Στο χώρο της υλικής παραγωγής, δεν χρειάζεται να ξέρεις κανένα, τους βρίσκεις στην αγορά εργασίας. Στο χώρο της κοινωνικής προσφοράς, τα πράγματα είναι σίγουρα πιο ρευστά, αλλά τελικά, η ευθύνη επιλογής βαρύνει τον ηγήτορα. Τι κάνει όμως ο τελευταίος αν δεν ξέρει σχεδόν κανέναν άλλο από αυτούς που χρησιμοποίησε μέχρι σήμερα και απέτυχαν;

Εδώ σε θέλω. Αναφέρθηκα σε προεκλογικό άρθρο στο θέμα λέγοντας: «Κακά τα ψέματα. Το ΠΑΣΟΚ ούτε πριν αλλά ούτε κατά τη θητεία του στην αντιπολίτευση, δεν προήγαγε την παραγωγή συλλογικής νοημοσύνης, άρα δεν είναι σε θέση να υποδείξει τα νέα εκείνα πολιτικά πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στην παραγωγή της. Γιατί, πώς αλλιώς θα προκύψουν αυτά; Ως φοντάν;»

Άρα, πρέπει κατά τη γνώμη μου να στηθεί ένα κόμμα με μια άκρως επαγγελματική κεντρική δομή. Που θα ‘στήνει’ γεγονότα και σενάρια στα οποία θα συμμετέχουν οι πολίτες που το επιθυμούν, η δράση και συνεισφορά των οποίων θα αξιολογείται. Ας ξεκινήσουμε την αξιολόγηση από το κόμμα για να γινόμαστε και πιο πιστευτοί όταν τη ζητάμε από υπαλλήλους, δασκάλους κτλ. Ας ξεκινήσουμε επίσης με τη λογοδοσία αυτών των οργάνων. Το ξαναλέω, θέλω να δω τον απολογισμό του ινστιτούτου επιμόρφωσης (ποιοι στην ΚΟΕΣ είναι ‘προϊόντα’ του;) και του ΙΣΤΑΜΕ.

Ας καταργήσουμε τις τοπικές οργανώσεις. Αυτό που προσφέρουν είναι υποδεέστερο αυτού που κοστίζουν πολιτικά. Απορώ, με τόσες χιλιάδες εθελοντές στην πρόσφατη διαδικασία εκλογής προέδρου, τι τις θέλουμε; Περισσότερα προβλήματα δημιουργούν από όσα λύνουν. Οι υπερασπιστές τους, ας σηκωθούν από τις καρέκλες των ψευδο-αξιωμάτων τους και ας επιδοθούν, επιτέλους, σε επωφελείς κοινωνικά δράσεις. Τότε, θα δούμε ποιος είναι ποιος.

Ας προσφέρουμε πολιτική ομπρέλα σε ad hoc αυτο-οργανώσεις πολιτών, με σεμνότητα και σεβασμό για την ανεξαρτησία τους, χωρίς καπελώματα.

Ας καταργήσουμε τα χρίσματα (τουλάχιστον εκτός των 2-3 μεγαλύτερων δήμων).

Ας οργανώσουμε Συνέδρια και Σώματα Πολιτών.

Αντί γι αυτά και άλλα παρόμοια, ξαναβρίσκω μπροστά μου τις ίδιες φάτσες, ακούω πως η ΚΟΕΣ έχει μόνο οργανωτικό χαρακτήρα και ότι θα πάμε σε ένα συνέδριο χιλιάδων συνέδρων, όπου οι δυνατότητες διαλόγου θα είναι μηδαμινές (διαφωνεί κανείς;) και ... αυτάάάά...., επανιδρυθήκαμε...

Αν είναι έτσι, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος!

Ποδήλατο, Οδηγός σχεδιασμού και αξιολόγησης δικτύων

2007-11-30T12:41:00.000+02:00

Το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας οργανώνει εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου που εξέδωσε με τίτλο

"Ποδήλατο, Οδηγός σχεδιασμού και αξιολόγησης δικτύων",

των συγγραφέων Θ. Βλαστού, Ν. Μπαρμπόπουλου και Δ. Μηλάκη.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2007, ώρα 13.00, στη 'Στοά του Βιβλίου' (Πεσμαζόγλου 5 και Σταδίου, Αθήνα).
Το έργο θα παρουσιάσουν οι

Γιάννης Αλαβάνος, Πρόεδρος του ΤΕΕ
Αθανάσιος Αραβαντινός, Ομότιμος Καθηγητής Πολεοδομίας ΕΜΠ
Δημήτριος Τσαμπούλας, Καθηγητής ΕΜΠ, Πρόεδρος ΟΑΣΑ
Γιώργος Κοτρωνιάς, Πρόεδρος του 'Δικτύου για τη Βιώσιμη Κινητικότητα και το Ποδήλατο', Δήμαρχος Λαμίας.

Κάντε κλικ στην εικόνα για να μεταφερθείτε στη σχετική ιστοσελίδα του ΤΕΕ. Αξίζει τον κόπο. Άλλωστε, όπως αναφέρεται εκεί: "η παρουσία του ποδηλάτου είναι ένα αλάνθαστο κριτήριο ποιότητας για το αστικό περιβάλλον".

Αυτοοργάνωση Ad Hoc

2007-11-28T12:18:00.000+02:00

Άλλο ένα παράδειγμα αυτοοργάνωσης, αυτή τη φορά από ένα πολύ αξιόλογο νέο παιδί που δείχνει να έχει καταλάβει (αυτός και όλοι όσοι μαζί του δημιούργησαν την Πρωτοβουλία Πολιτών "Στην Κόρινθο με Ποδήλατο"), αυτό που άλλοι δυσκολεύονται τόσο πολύ να καταλάβουν: ότι η αυτοοργάνωση ή είναι ad hoc ή δεν υπάρχει. Εμμέσως το είχαμε αναφέρει και παλιότερα όταν στο post περί Σωμάτων Πολιτών γράφαμε ότι τα τελευταία είναι πάντα 'functionality specific'. Τώρα το πώς αυτοοργανώνεται ένα κόμμα, αυτό πολύ θα ήθελα κάποιος να μου το εξηγήσει. Το δε ανέκδοτο περί αυτοοργάνωσης το 1974, δεν μου φέρνει πια γέλια. Αλλά νομίζω πως αν συνεχίσω θα αδικήσω το κείμενο που αναφέρεται σε κάτι εξόχως σοβαρό. Το πώς δηλαδή λίγο-λίγο, με πολύ κόπο και πείσμα, οι Πολίτες διεκδικούν συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα. Άλλωστε ο πολίτης, η πολιτική, ο πολιτισμός έχουν να κάνουν με την ΠΟΛΗ!

Αγαπητέ Mike,

Θα ήθελα να σου μεταφέρω την δική μου εμπειρία στο θέμα της αυτό-οργάνωσης μέσω της συμμετοχής μου στην Πρωτοβουλία Πολιτών «Στην Κόρινθο με Ποδήλατο».

Ποιοι είμαστε;

Η Πρωτοβουλία πολιτών «στην Κόρινθο με ποδήλατο δημιουργήθηκε αρχές Οκτωβρίου 2007, όταν οργανώθηκε η πρώτη συνάντηση στο Κέντρο Νέων Κορίνθου, με την συμμετοχή ανθρώπων διαφόρων ηλικιών και ενδιαφερόντων, με κοινή όμως την αγάπη τους για το ποδήλατο.

Στις επόμενες συναντήσεις, καθορίστηκε το όραμα και οι στόχοι της πρωτοβουλίας, οι οποίοι είναι:

* Η επιστροφή του ποδηλάτου στην καθημερινότητα της πόλης, ως εναλλακτικό μέσο μετακίνησης,
* Η αλλαγή νοοτροπίας όλων στη χρήση του αυτοκίνητου στη πόλη και ο σεβασμός των δικαιωμάτων ποδηλατών και πεζών, και
* Η δρομολόγηση και η υλοποίηση έργων που θα διασφαλίσουν τόσο την ασφαλή μετακίνηση των ποδηλατών (δίκτυο ποδηλατοδρόμων), όσο και την ενθάρρυνση χρήσης του (χώροι στάθμευσης για ποδήλατα)

Επίσης, πάρθηκε και η απόφαση για την διοργάνωση τακτικών ποδηλατάδων στην πόλη μας, προκειμένου αυτό να βοηθήσει στην υλοποίηση του οράματός μας. Η πρώτη ποδηλατάδα είναι ήδη γεγονός και πραγματοποιήθηκε αρχές Νοέμβρη με τη συμμετοχή περίπου 50 ποδηλατών.
Πώς λειτουργούμε;

Προκειμένου η οργανωμένη αυτή συλλογικότητα να μπορεί να είναι βιώσιμη και να αναπτυχθεί ως ένα βαθμό, έχει κάποια χαρακτηριστικά:

* Διοργάνωση τακτικών συναντήσεων των μελών της (σχεδόν εβδομαδιαία).
* Συμμετοχικότητα στη λήψη των αποφάσεων με οριζόντια οργάνωση (δεν υπάρχει κάποιος αρχηγός που αποφασίζει για όλα).
* Επιμερισμός των δραστηριοτήτων που πρέπει να γίνουν (σύμφωνα με τις γνώσεις και τις ικανότητες των μελών).

Προς την κατεύθυνση αυτή μας βοηθούν μια σειρά από εργαλεία που χρησιμοποιούμε, όπως:

* Η καθιέρωση follow up μετά τις συναντήσεις της ομάδας (ενημέρωση των μελών μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για το τι συζητήθηκε, τι αποφασίστηκε, τι έχει αναλάβει ο καθένας).
* Η χρησιμοποίηση επικοινωνιακών μέσων δράσης για την ενημέρωση των συμπολιτών μας σχετικά με τη δράση της πρωτοβουλίας (ιστοσελίδα, δελτία τύπου στα τοπικά ΜΜΕ, ηλεκτρονικό δίκτυο ενημέρωσης μέσω email).

Το μέλλον

Θέλουμε να προσελκύσουμε περισσότερους συμπολίτες μας και μέσω μιας συμμετοχικής διαδικασίας, να συμβάλλουμε με διαρκώς ταχύτερο ρυθμό στην υλοποίηση του οράματός μας, ώστε να αποτελέσουμε σαν πόλη της Κορίνθου, μια πόλη πρότυπο όσον αφορά τη χρήση του ποδηλάτου.
Έτσι, προς αυτή την κατεύθυνση θέλουμε να:

* Διοργανώνουμε τακτικές ποδηλατάδες στην πόλη μας.
* Παρεμβαίνουμε στα τοπικά ζητήματα που αφορούν / έχουν σχέση με το ποδήλατο.
* Οργανωθούμε αποτελεσματικότερα κι εμείς σαν ομάδα.

Επίλογος

Αυτο-οργανωθείτε. Συναντηθείτε. Ενωθείτε γύρω από ένα μικρό σκοπό. Για ένα πάρκο. Ένα νεοκλασικό. Ένα δασικό συγκρότημα. Ένα ποτάμι, ένα ρέμα. Τη γειτονιά σας. Και άλλων περιοχών, μαζί με άλλους.

Δε χρειάζεται χρόνος πολύς. Θετική διάθεση και επιθυμία χρειάζεται γύρω απ' τον κάθε κοινό μικρό σκοπό. Και η θυσία του «εγώ» μπροστά στο «εμείς», χωρίς να γίνουμε αγέλη.
Σας περιμένουμε σε κάποια από τις συναντήσεις της ομάδας μας, οι οποίες είναι ανοιχτές σε όλους τους συμπολίτες μας, για να συναποφασίσουμε για τις μελλοντικές δράσεις της πρωτοβουλίας «Στην Κόρινθο με Ποδήλατο».

Με εκτίμηση,

Κεφάλας Σταύρος

Υ.Γ. . Περισσότερες πληροφορίες: www.podilatada.gr

ΥΓ από Mike: Θα ήθελα επίσης να υπενθυμίσω τα posts σε αυτό το ιστολόγιο που αναφέρονται στο θέμα της προώθησης του ποδήλατου ως μέσου μετακίνησης στην πόλη. Είναι το 'Δημοτικά Ποδήλατα' και το 'Πόλη και Ποδήλατο'.

Η αυτοοργάνωση, το ανέκδοτο και τα 4+1 ερωτήματα

2007-11-25T18:39:00.000+02:00

Συνεχίζουμε με τα φιλοξενούμενα κείμενα περί αυτοοργάνωσης. Αυτή τη φορά το κείμενο είναι του Γιώργου Γουγά, δημοσιογράφου και εκδότη της εβδομαδιαίας εφημερίδας 'Πολίτης της Κορινθίας'. Νομίζω πως είναι πλούσιο υλικό για σχολιασμό. Διαβάστε το!

Υπάρχει ένα παλιό, καλό και γνωστό ανέκδοτο. «Μια φορά καλούν έναν τύπο σε ένα σεξ πάρτι και ενώ κλείνουν τα φώτα για να αρχίσει το πάρτι, αυτός κάθε λίγο και λιγάκι ανάβει τα φώτα και φωνάζει : «Ρε παιδιά να οργανωθούμε λίγο».
Αυτό έγινε αρκετές φορές με αποτέλεσμα ο τύπος αγανακτισμένος να φωνάξει: «Ρε παιδιά να οργανωθούμε λίγο... Έχω φάει 10 και δεν έχω ρίξει ούτε ένα».
Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το ανέκδοτο το θυμήθηκα αμέσως όταν πρωτάκουσα την κουβέντα περί αυτοοργάνωσης στο ΠΑΣΟΚ. Μιας αυτοοργάνωσης η οποία θα είναι στα μέτρα της αυτοοργάνωσης του ΠΑΣΟΚ το 1974(;) παραγνωρίζοντας ότι υπάρχουν πάρα πολλά διαφορετικά στοιχεία ανάμεσα στις δύο εποχές που κάνουν ανέφικτο αυτό τον –κατά τα άλλα φιλόδοξο- στόχο.

1. Ζιβάγκο – γραβάτα
Το 1974 την αυτοοργάνωση είχαν αναλάβει νέοι πολιτικοί που φορούσαν ζιβάγκο, είχαν περάσει μέσα από την πυρά της επταετίας και οι σκέψεις τους είχαν προκύψει μέσα από χιλιάδες ώρες ζυμώσεων, συζητήσεων, ιδεολογικών προσεγγίσεων των τότε ρευμάτων. Στο βιβλίο του «Η δημοκρατία στο απόσπασμα» ο Ανδρέας περιγράφει γλαφυρά στιγμιότυπα, συνοδοιπόρων του, οι οποίοι αντάμωναν σε ταβερνάκια, φορώντας ζιβάγκο και διαλεγόμενοι για το νέο ιδεολογικό διακύβευμα, ακούγοντας σε χαμηλό volume Θεοδωράκη.
Σήμερα η αυτοοργάνωση επιχειρείται να γίνει μέσα σε δυο τρεις μήνες, μέχρι το συνέδριο, από ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την πολιτική ως σχολιογραφική δραστηριότητα (δεν αναφέρομαι σε όλους, φυσικά) κάπου ανάμεσα στην επαγγελματική τους δραστηριότητα που τους αποφέρει υψηλά κέρδη. Αν ξαναγραφόταν η δημοκρατία στο απόσπασμα στην σημερινή εποχή θα είχε αναφορές από συναντήσεις των «γκρι κοστουμιών» στην brasserie της Σοφίας στη Βαλαωρίτου, ή στο Sushi restau του Grande Bretagne υπό τους ήχους των τελευταίων επιτυχιών του Φοίβου.
Για να το πω πιο απλά είναι σαν τον Συλβέστερ Σταλόνε στο Rocky. Στο πρώτο Rocky ο πεινασμένος και φιλόδοξος μποξέρ διαλύει κάθε αντίπαλο στο διάβα του. Στο δεύτερο Rocky ο πολυεκατομμυριούχος και χορτάτος μποξέρ δεν έχει πια την λάμψη, δεν έχει το ‘eye of the tiger’.
Θα πει κάποιος, πως ο ΓΑΠ στην ουσία αυτό που ζητά είναι να αναλάβουν την αυτοοργάνωση νέα και φρέσκα πρόσωπα, νέοι …Rocky. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι αυτοί οι νέοι Rocky δεν θα μπουν καν στην διαδικασία να μπουν στο ρινγκ ανησυχώντας για την πιθανότητα οι «γνωστοί-άγνωστοι» μηχανισμοί να ξανακερδίσουν το παιχνίδι…

2. Κοινωνία του καναπέ – Αποπολιτικοποίηση
Αλλά πώς να μπουν στο παιχνίδι όταν έχουν εθιστεί όλα αυτά τα χρόνια να παρακολουθούν τις πολιτικές εξελίξεις από την ασφάλεια του καναπέ, υιοθετώντας τις αναλύσεις του Πρετεντέρη, της Τρέμη, του Κακαουνάκη, ακόμα - ακόμα και του Λαζόπουλου; Όταν το ίδιο το ΠΑΣΟΚ τους πέταξε έξω διαψεύδοντας τις προσδοκίες τους και αδυνατώντας να εκφράσει τις (σύγχρονες) αγωνίες τους;
Έγινε μήπως κάποια προσέγγιση για να τους τραβήξει από τον καναπέ και να τους ξαναβγάλει στον δρόμο; Όλοι μιλάνε για την ανάγκη να ξαναπροσεγγίσει το ΠΑΣΟΚ την νεολαία. Αλλά πως θα γίνει αυτό χωρίς ξεκάθαρες και πειστικές πολιτικές για τα θέματα που αγγίζουν την νεολαία; Όταν δεν έχουμε καταφέρει να την πείσουμε ότι η αναθεώρηση του άρθρου 16 στην οποία (γιατί να το κρύψoμεν άλλωστε) πιστεύουμε είναι για να σώσουμε τα ελληνικά πανεπιστήμια κι όχι για να τα καταστρέψουμε;

3. Απουσία εκπροσώπησης της ελληνικής κοινωνίας
Κι αλήθεια αυτή την αυτοοργάνωση ποιος θα την ξεκινήσει; Ποιος θα συμμετέχει; Οι (πυροπαθείς) αγρότες, ή οι αγρότες που περιμένουν ακόμα να πάρουν τις επιδοτήσεις του 2004; Οι (άνεργοι πια) εργάτες της ΒΕΚΚΑ και της Σωληνουργείας; Οι έμποροι που έχουν το ένα μάτι στον πελάτη και το άλλο στην πόρτα μην τυχόν και μπει ο ΣΔΟΕ; Οι (έτσι ή αλλιώς κυνηγημένοι και διαβαλλόμενοι) επιχειρηματίες, οι οποίοι εδώ και χρόνια απουσιάζουν από τα όργανα του ΠΑΣΟΚ (βρείτε μου έναν στο Εθνικό Συμβούλιο, για το Πολιτικό δεν το συζητάω καν) αν και αποτελούν την πιο υγιή και δραστήρια κοινωνική και επαγγελματική τάξη;

4. Ιδεολογικό κενό
Στα παραπάνω προσθέστε το ιδεολογικό κενό. Αυτή τη στιγμή γίνεται συζήτηση περί αυτοοργάνωσης χωρίς όμως το ΠΑΣΟΚ να έχει ξεκαθαρίσει μέσα του ποιο είναι το ιδεολογικό του στίγμα. Προς τα πού θέλει να πάει. Και αυτό έχει σημασία γιατί όποιος αναλάβει μια τέτοια δράση να (αυτο)οργανώσει το νέο ΠΑΣΟΚ (στον χώρο ευθύνης του και κοινωνικής ή επαγγελματικής ή άλλης συναναστροφής του) πρέπει να ξέρει τι θα απαντήσει σε αυτούς στους οποίους θα απευθυνθεί και θα τον ρωτήσουν ‘Quo Vadis’.

Το τελευταίο που θα ήθελα να προσθέσω είναι ίσως αυτό που θα έπρεπε να πω πρώτο. Τι εννοεί άραγε ο ΓΑΠ όταν μιλά για αυτοοργάνωση; Μήπως πρέπει πρώτα να μας εξηγήσει ξεκάθαρα τι εννοεί με τον όρο, ώστε να ξέρουμε αν αυτό που έχει στο μυαλό του εκείνος, είναι ίδιο με αυτό που έχουμε στο μυαλό μας εμείς;

Ευχαριστώ τον Μιχάλη για την φιλοξενία του και εσάς για τον χρόνο σας.

Ένα Υπόδειγμα Αυτο-Οργάνωσης

2007-11-23T09:57:00.000+02:00

Αγαπητέ Mike,

Διαβάζοντας το κείμενό σου για το «Σώμα Πολιτών», πρέπει να ομολογήσω, μου ήρθε στο μυαλό η συγκρότηση και λειτουργία της Κίνησης Πολιτών στην πόλη της Κορίνθου και θα ήθελα, για την ίδια την ουσία του διαλόγου να μεταφέρω σε σένα και τους αναγνώστες του blog σου την εμπειρία αυτή ακολουθώντας κατά βάση τη δομή του σημειώματός σου (ζητώντας προκαταβολικά συγνώμη αν τα παρακάτω δημιουργούν εικόνα ενός αφελούς ναρκισσισμού).

Βρεθήκαμε από την ανησυχία μας για την πορεία της πόλης μας πριν δυο περίπου χρόνια. Αρχίσαμε να συζητάμε. Συζητώντας διαπιστώσαμε πόσο λίγα γνωρίζαμε για την πόλη και για τους εαυτούς μας. Αποφασίσαμε ότι πρέπει να ‘εκπαιδευτούμε’ και μάλιστα με όσο περισσότερο επιστημονικό τρόπο ήταν δυνατόν. Φτιάξαμε μικρές ομάδες για τα επιμέρους θέματα. Τα συζητήσαμε ξανά και ξανά. Διαφωνήσαμε, συμφωνήσαμε μέσα από διάλογο που κράτησε πολύ. Σφυρηλατήσαμε τη συνοχή μας κρατώντας έξω από την προσπάθειά μας τα κόμματα και την κομματική λογική. Κατακτήσαμε την αυτονομία μας στην πράξη. Η τεχνολογία ήταν μέσο διαρκούς ροής του διαλόγου.

Νιώσαμε ότι θα έπρεπε να βγούμε στην κοινωνία. Αργά αλλά σταθερά το πράξαμε. Εκθέσαμε τους προβληματισμούς και τις απόψεις μας. Πρώτος κύκλος, δεύτερος κύκλος και η διεύρυνση συνεχίστηκε. Μακριά τα κόμματα, μακριά και οι αρχηγοί. Στόχος η συλλογικότητα, η συμμετοχή και η διαβούλευση.

Αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε στις εκλογές. Βαδίσαμε για καιρό χωρίς υποψήφιο δήμαρχο. Επιλέξαμε τον υποψήφιο ανάμεσα σε τρεις υποψηφιότητες που κατατέθηκαν και παρουσιάστηκαν σε ανοιχτή εκδήλωση με τη συμμετοχή των πολιτών. Οι εκλογές στα γραφεία της Κίνησης 4 μήνες πριν τις εκλογές μετατράπηκαν σε μια ανοιχτή δημοκρατική διαδικασία συμμετοχής των πολιτών. Επιλέξαμε υποψήφιο και οι συνυποψήφιοι ήταν οι πρώτοι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι.

Η Κίνηση Πολιτών συμμετείχε στις εκλογές χωρίς προσωπικές δαπάνες των υποψηφίων, χωρίς προσωπικά φυλλάδια, χωρίς προσωπική προβολή. Με συλλογική ‘ηγεσία’ και αυτοοργάνωση σε ομάδες δουλειάς, χωρίς αξιωματούχους, διαμόρφωσε θέσεις, έβγαλε εφημερίδα, έφτιαξε ιστολόγιο, συγκέντρωσε δυνάμεις και αγωνίζεται καθημερινά για να αλλάξει η πολιτική ατζέντα στο Δήμο μας και η ποιότητα της τοπικής εξουσίας.

Οι ομάδες δουλειάς και η συλλογικότητα είναι και σήμερα τα βασικά στοιχεία της αυτοοργάνωσής μας.

Είναι τόσο απλά και ρομαντικά τα πράγματα; Ασφαλώς ΟΧΙ.

Η αυτοοργάνωση είναι μια αργόσυρτη, επίμονη και επίπονη υπόθεση. Καλύτερα όμως αργή παρά αντιδημοκρατική. Με κόστος, πάνω απ’ όλα, προσωπικό, που χάνεται όμως μέσα σε αυτό που ‘κάνουμε με τους άλλους και για το δικό μας συμφέρον’, όπως γράφει ο ‘Ούτις’.

Ξέραμε πως θα πορευτούμε οργανωτικά; ΟΧΙ. Και ούτε ξέρουμε. Ξέρουμε μόνο ότι θέλουμε να ‘κατακτήσουμε την πολιτική μας συνείδηση’ μέσα από συλλογικές, συμμετοχικές διαδικασίες.

Χρειαζόμαστε νέες μορφές οργάνωσης, νέες δομές, νέες λειτουργίες, νέους θεσμούς, μα πάνω απ’ όλα, νέες ιδέες και νέο λόγο. Χρειαζόμαστε μια νέα ‘εκκλησία του δήμου’ και μια νέα συλλογική συνείδηση. Χρειαζόμαστε μια κοινωνική και πολιτική υπέρβαση. Εμείς στην Κίνηση την ‘παλεύουμε’. Δεν επαρκούμε όμως μόνο εμείς.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Το κείμενο αυτό είναι του δημοτικού συμβούλου της μειοψηφίας και επικεφαλής της Κίνησης Πολιτών για το Δήμο Κορινθίων, αλλά και καθηγητή Αγροτικής Κοινωνιολογίας στο τμήμα Αγροτικής Οικονομίας & Ανάπτυξης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, κυρίου Κασίμη Χαράλαμπου. Ελπίζω πως όσοι έχουν απορίες για το τι σημαίνει αυτο-οργάνωση, να βρήκαν σ' αυτό ένα χρήσιμο παράδειγμα.

Η 'κρίση' της Κεντροαριστεράς

2007-11-20T13:59:00.000+02:00

Είναι κοινή η αντίληψη της σχέσης μεταξύ των πολιτών και των πολιτικών ως συγκρουσιακής. Αυτό δεν είναι ούτε εσφαλμένο ούτε ανερμήνευτο. Η ποιότητα της πολιτικής και των πολιτικών στην Ελλάδα, με τις ανάλογες νησίδες ποιότητας που δεν αγνοούμε, είναι ιδιαίτερα χαμηλή. Εστιάζεται στη διαχείριση της καθημερινότητας και σπανιότατα αν όχι ποτέ, αφιερώνει χρόνο και φαιά ουσία στο σχεδιασμό πολιτικών που θα αλλάξουν προς το καλύτερο τον τρόπο ζωής στην πόλη και την ύπαιθρο. Για να το αποδώσω σχηματικά, οι πολιτικοί μας προτιμούν να κωπηλατούν παρά να κρατούν το τιμόνι του σκάφους. Η δικαιολογία είναι γνωστή, πρόχειρη και βαρετή: η έλλειψη κονδυλίων. Πίσω από αυτό το επιχείρημα, πολλοί πολιτικοί κρύβουν στην πραγματικότητα την ένδεια προοδευτικής αντίληψης για την κοινωνία.
Τι μπορεί άραγε να γίνει για να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Ισχυρίζομαι ότι η αύξηση της συμμετοχής των πολιτών, μέσα από ολότελα νέους δημοκρατικούς θεσμούς, ορίζει τη νέα προοδευτικότητα. Η οριζόντια συνεργασία μεταξύ οργανώσεων πολιτών και δημόσιων υπηρεσιών, σε αντίθεση με το γνωστό κάθετο, ιεραρχικό και γραφειοκρατικό μοντέλο που επιφυλάσσει στον πολίτη την έσχατη θέση, είναι η επιτομή μιας νέας κυβερνητικής αντίληψης που ασφαλώς έχει πολύ δρόμο ακόμα να διανύσει, όχι για να επικρατήσει, αλλά έστω για να αντιμετωπίζεται ως μια έγκυρη εναλλακτική οδός. Μεγάλη σημασία έχουν εδώ τα πετυχημένα παραδείγματα. Κάνοντας μια όχι και τόσο επισταμένη έρευνα στο διαδίκτυο, βρήκα δεκάδες τέτοια. Από τους συμμετοχικούς προϋπολογισμούς του Porto Allegre στη Βραζιλία, μέχρι τη διοίκηση των δημόσιων σχολείων του Chicago από συνοικιακά συμβούλια και από τη μεταρρύθμιση των Panchayat (χωριά) στην Kerala της Ινδίας, μέχρι το πρόγραμμα αναζωογόνησης των γειτονιών της Minneapolis, η ζυγαριά γέρνει σαφώς υπέρ τους. Αλλά και εκτός της κλασικής πολιτικής, τα συμμετοχικά εγχειρήματα όπως η πασίγνωστη εγκυκλοπαίδεια του διαδικτύου Wikipedia, το λογισμικό ανοιχτού κώδικα, τα λεγόμενα ‘κοινωνικά μέσα’ (social media) κτλ κερδίζουν ολοένα και περισσότερο αναγνώριση και σεβασμό.
Αναρωτιέμαι γιατί αφού η νέα αυτή αντίληψη επιτυγχάνει όλο και πιό συχνά σε όλο και περισσότερα μέρη, δεν γίνεται το όχημα που η κεντροαριστερά στην Ευρώπη και όχι μόνο, αναζητεί αλλά δε βρίσκει. Τι σκέφτονται άραγε όλοι αυτοί οι θεωρούμενοι προοδευτικοί πολιτικοί από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ελλάδα κοκ όταν μιλούν (και είναι λαλίστατοι) για την κρίση της κεντροαριστεράς;
Καταλήγω, ότι οι περισσότεροι δε λένε τίποτα. Και δε λένε τίποτα γιατί είναι οι ίδιοι μέρος του προβλήματος. Όταν μιλούν για δημοκρατικές διαδικασίες, εννοούν αυτές όπου οι στημένοι μηχανισμοί θα τους αποθεώσουν. Όταν μιλούν για διάλογο με το λαό, τον εννοούν μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα, τις ακριβοθώρητες στήλες των εφημερίδων ή τις απρόσιτες σελίδες κάποιων ‘ειδικών’ περιοδικών. Επειδή οι περισσότεροι από αυτούς έχουν θητεύσει επί μακρόν σε κυβερνητικές θέσεις, όταν μιλούν για προοδευτικότητα, επιχειρούν να ταυτίσουν το έργο τους μαζί της. Πρόκειται τελικά, για αυτό που οι αγγλοσάξονες ονομάζουν machine politics.
Είναι αλήθεια πως πέρα από τον καθεστωτισμό της political machine, στο δόγμα ‘το κράτος φταίει’, που επικράτησε σταδιακά μετά το ’80, η αριστερά είχε πολλούς λόγους να εμφανίζεται αμήχανη. Ενώ η απλή λογική υπεδείκνυε πως η συστατική δυσκαμψία του κράτους θα καθίστατο όλο και μεγαλύτερο πρόβλημα με την αύξηση του κύκλου εργασιών του, η ανάθεση στο κράτος της κοινωνικής πολιτικής αλλά και μεγάλου μέρους της οικονομίας, θεωρείτο για την αριστερά, αδιαπραγμάτευτη. Άλλωστε, ο ίδιος ο άξονας ‘δεξιά-αριστερά’ τοποθετεί αριστερά τους κρατιστές και δεξιά τους υπέρμαχους της ελεύθερης αγοράς. Ένιωθαν λοιπόν πως αν απαρνηθούν το κράτος, θα είναι σα να αρνούνται την ίδια την αριστερά, έστω και αν η συζήτηση δεν αφορούσε το κράτος στο σύνολό του, έστω και αν το κοινωνικό κράτος εξαιρείτο ευθύς εξαρχής από τη συζήτηση. Ακόμη χειρότερα, πολλοί από αυτούς που μετακινήθηκαν από αυτή τη θέση, δεν το έκαναν γιατί πείστηκαν για το λάθος της, αλλά καθαρά από πολιτικό οπορτουνισμό. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η εγκατάλειψη του κρατισμού δεν συνοδεύτηκε από την αντικατάστασή του από νέους δημοκρατικούς θεσμούς και αντιλήψεις, αλλά από μια φλυαρία μηδενικού αθροίσματος που άλειψε τελικά περισσότερο βούτυρο στο ψωμί του νεοφιλελευθερισμού.

Αυτό που σήμερα είναι ριζικά διαφορετικό είναι πως όλο και περισσότερο, την εξουσία δεν την έχουν αυτοί που κατέχουν τα μέσα παραγωγής, αλλά αυτοί που έχουν πρόσβαση στη γνώση. Αυτό σημαίνει πως αν προσφέρουμε γνώση ενδυναμώνοντας τους πολίτες, είναι το ίδιο σα να προσφέραμε συνεργατικά μέσα παραγωγής στην εργατική τάξη του 19ου αιώνα. Μόνο που αυτό είναι πολύ δύσκολο να το κατανοήσει το μεγαλύτερο μέρος του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού που αποστήθισε με επιμέλεια τα συμπεράσματα των Σοσιαλιστικών Διεθνών, αλλά ταυτόχρονα επέδειξε μια δραματική έλλειψη δυνατότητας παρακολούθησης της κοινωνικής μετεξέλιξης και του ανάλογου αναστοχασμού. Γι αυτό η κρίση της κεντροαριστεράς είναι τελικά ‘κρίση’. Δεν αφορά την κεντροαριστερά αλλά τους εκφραστές της. Άρα, είναι περισσότερο παρά ποτέ αναγκαίο ένα νέο πολιτικό δυναμικό που να εμπνέεται από τις νέες αξίες, να είναι σε θέση να επανακαθορίσει κατά τρόπο σύγχρονο την έννοια της αριστεράς και να αναδείξει τα νέα διακυβεύματα και τις νέες διαχωριστικές γραμμές.

Σώματα Πολιτών

2007-11-15T23:41:00.000+02:00

Σε προηγούμενο άρθρο μας παρουσιάσαμε την ιδέα των ‘Συνεδρίων Πολιτών’ ως ένα ενδιαφέρον εργαλείο συμμετοχικής δημοκρατίας. Σήμερα, θα αναφερθούμε σε ένα ακόμη παρόμοιο εργαλείο, αυτό του ‘Σώματος Πολιτών’ (Citizen Assembly). Αποφεύγω τη χρήση του όρου ‘Επιτροπές Πολιτών’ όχι μόνο γιατί τη λέξη ‘επιτροπή’ τη βρίσκω αρνητικά φορτισμένη, αλλά και γιατί η αντίστοιχή της στα αγγλικά και τα γαλλικά (jury) παραπέμπει μερικούς στην εσφαλμένη μετάφρασή της ως ‘δικαστήριο’, πράγμα που όταν δεν είναι ηθελημένα παραπλανητικό, είναι αφελές.
Τι είναι όμως ένα ‘Σώμα Πολιτών’; Είναι μία ‘συνάθροιση’ πολιτών για ένα σαφώς ορισμένο και συγκεκριμένο σκοπό (functionality specific), σε αντίθεση με τα σώματα που γνωρίζουμε από τους τρέχοντες δημοκρατικούς θεσμούς (πχ δημοτικά συμβούλια) τα οποία αναφέρονται σε μεγάλο εύρος αρμοδιοτήτων και γενικών σκοπών.
Ένα από τα γνωστότερα παγκοσμίως παραδείγματα Σώματος Πολιτών είναι το ‘Ontario Citizen’s Assembly on Electoral Reform’, δηλαδή το ‘Σώμα Πολιτών του Οντάριο για την Εκλογική Μεταρρύθμιση’. Παρατηρούμε ότι δηλώνεται ευθύς εξαρχής ο σκοπός για τον οποίο το σώμα αυτό συστάθηκε. Είναι η πιθανή μεταρρύθμιση του εκλογικού συστήματος. Παρότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον το περιεχόμενο αυτής της μεταρρύθμισης, δεν θα μας απασχολήσει επί του παρόντος.
Το σώμα αυτό συστάθηκε ως εξής: αρχικά υπέβαλλε αίτηση συμμετοχής όποιος πολίτης επιθυμούσε να συμμετέχει. Κατόπιν, κληρώθηκαν τυχαία 103 από τους ενδιαφερόμενους, ένας από κάθε εκλογική περιφέρεια του Οντάριο, συν τον πρόεδρο του σώματος ο οποίος ορίστηκε από την κυβέρνηση. Αυτά τα 104 μέλη (52 άνδρες και 52 γυναίκες) ολοκλήρωσαν τρείς κύκλους εργασιών. Ο πρώτος κύκλος ήταν εκπαιδευτικός. Εκεί οι συμμετέχοντες εκπαιδεύτηκαν πάνω στα διάφορα εκλογικά συστήματα, τις αρχές που αυτά οφείλουν να υπηρετούν, τις υφιστάμενες προτάσεις και εναλλακτικές λύσεις κοκ. Στο δεύτερο κύκλο, οι πολίτες συμμετείχαν σε 41 συνολικά συσκέψεις που έγιναν σε 35 διαφορετικές πόλεις, όπου οι πολίτες-μέλη του σώματος συμμετείχαν ανάλογα με την εντοπιότητα και την εγγύτητα στις συσκέψεις (και όχι όλοι σε όλες τις συσκέψεις που θα σήμαινε γι αυτούς ότι θα γίνονταν περιοδεύων θίασος). Εκεί τέθηκαν οι προτεραιότητες του ίδιου του Σώματος των Πολιτών σε αντίθεση με την προηγούμενη φάση που περιείχε μόνο θεωρία. Ο δεύτερος αυτός κύκλος ακολουθήθηκε από έναν τρίτο, αυτόν της Διαβούλευσης, όπου το Σώμα συζήτησε μεταξύ του αυτά που άκουσε και έμαθε για να καταλήξει να αποφασίσει τι να συστήσει στην κυβέρνηση του Οντάριο σχετικά με το εκλογικό σύστημα.
Από το Νοέμβριο του 2006 μέχρι τον Οκτώβριο του 2007, το εκπληκτικό αυτό δημοκρατικό πείραμα πήρε σάρκα και οστά. Κατέληξε να προτείνει αλλαγή του εκλογικού συστήματος, προτείνοντας άλλο, συγκεκριμένο σύστημα ως καλύτερο. Η κυβέρνηση διεξήγαγε δημοψήφισμα σχετικά με το θέμα, του οποίου το αποτέλεσμα δεν επικύρωσε τις απόψεις του Σώματος (με βάση τον καναδικό νόμο, το δημοψήφισμα για να έχει δεσμευτική ισχύ για την κυβέρνηση θα έπρεπε να δίνει στην επικρατούσα άποψη ποσοστό μεγαλύτερο ή ίσο του 60%).
Ασχέτως του συγκεκριμένου αποτελέσματος, θεωρώ το πείραμα αυτό εξαιρετικά σημαντικό. Ο λόγος είναι ο εξής: είναι σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ βεβαιωμένο ότι το κράτος (και άρα και η κρατικιστική λογική), δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στα κοινωνικά του καθήκοντα. Ό,τι ήταν εφικτό με όρους κοινωνικού κράτους τις δεκαετίες του ’50, του ’60, του ’70 δεν είναι πια. Ο σημαντικότερος λόγος είναι η μεγέθυνση της οικονομίας μαζί με μια ταυτόχρονη μεγέθυνση της πολυπλοκότητας που αποστέρησαν από το κράτος την ευελιξία, τη ζωτικότητα και τα κοινωνικά του αντανακλαστικά. Η πρόταση που ήρθε στο τραπέζι, απλή: μικρότερο και πιο ευέλικτο κράτος. Ιδιωτικοποιήσεις, μείωση των κοινωνικών δαπανών και απορρύθμιση (deregulation) των αγορών ήταν τα ‘θαυματουργά’ μέτρα που κλήθηκαν να διορθώσουν το πρόβλημα. Το κράτος αντικαταστάθηκε εν μέρει από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Η προστασία κάποιων κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών ανατέθηκε στις δυνάμεις της αγοράς. Δηλαδή, μια συλλογική μορφή εξουσίας όπως είναι το κράτος, που μάλιστα διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση μέσω της εκλογής της κυβέρνησης, αντικαθίσταται από ιδιώτες, από το κεφάλαιο, από τις αγορές. Κι αν το κράτος φτιάχτηκε -στα χαρτιά έστω- για να υπερασπίζεται τους πολίτες και την κοινωνία, το κεφάλαιο άραγε τι υπερασπίζεται; Προκύπτει λοιπόν ένα ηθικό κενό και ένα αναπόδραστο ερώτημα: ποιος υπερασπίζεται και υπεραμύνεται της κοινωνικής συνοχής, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του κοινωνικού ελέγχου επί των συλλογικών αποφάσεων;
Νομίζω, πως όχι η αγορά, όχι το κεφάλαιο. Η υποκατάσταση του κράτους από αυτές τις δυνάμεις, οδηγεί στην αποδυνάμωση της ίδιας της δημοκρατίας. Γιατί στον πυρήνα της έννοιας της δημοκρατίας, εδράζονται οι συλλογικές -και όχι μόνο οι ατομικές- ελευθερίες και δικαιώματα. Αν τα συλλογικά δικαιώματα απομειώνονται, τότε το ίδιο συμβαίνει και στη δημοκρατία.
Από τι λοιπόν θα υποκατασταθεί το κράτος κατά τρόπον ώστε και αυτό να γίνει περισσότερο αποτελεσματικό και ευέλικτο, αλλά και να προστατευθούν οι έννοιες που αναφέραμε και που εμπνέουν κάθε προοδευτικό πολίτη, οργάνωση, κίνημα, κόμμα; Θεωρώ, και δεν κομίζω γλαύκα, αφού οι θέσεις αυτές έχουν επανειλημμένα διατυπωθεί από μεγάλους σύγχρονους κοινωνιολόγους και στοχαστές, όπως ο Joshua Cohen, ο James Fishkin, ο Archon Fung και άλλοι, ότι η σύγχρονη αριστερά πρέπει να μεταρρυθμίσει ριζικά τους δημοκρατικούς θεσμούς στην κατεύθυνση της υποκατάστασης των παρωχημένων κρατικών μεγα-δομών και υπηρεσιών από καινοτόμες λύσεις και παραδείγματα συμμετοχικής δημοκρατίας όπως αυτό στο οποίο αναφερθήκαμε σήμερα. Αντί για το κράτος, οι Πολίτες. Όχι αντί για το κράτος, οι αγορές. Αυτή είναι η σύγχρονη πολιτική αντίστιξη. Αυτή είναι η νέα διαχωριστική γραμμή.

Γι αυτό θα αφιερώσουμε μερικά άρθρα σε παραδείγματα αντίστοιχα με το σημερινό. Παραδείγματα επίκαιρα τώρα που συζητιέται η έννοια της επανίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, της αυτο-οργάνωσης κτλ. Παραδείγματα χρήσιμα για να καταλάβουμε ποια και πώς μπορεί να είναι η νέα οργάνωση του Κινήματος (που μέχρι σήμερα είχε αντιγράψει πιστά το κράτος άρα και τα αδιέξοδά του). Παραδείγματα πειστικά για μια οργάνωση χωρίς αξιωματούχους και μηχανισμούς, στοχευμένη στις κοινωνικές διεργασίες και προβληματισμούς. Παραδείγματα επίσης σημαντικά για τις τοπικές κοινωνίες που βιώνουν τα αδιέξοδα μιας τοπικής αυτοδιοίκησης που δεν σκέφτεται, δεν πράττει, δε λογαριάζει, δεν διεκδικεί, μόνο ψευδο-διαχειρίζεται πενιχρά κονδύλια και -προπάντων- μίζες.

Prima Vista

2007-11-11T21:56:00.000+02:00

Τελικά, ο Κώστας Σημίτης μάλλον έκανε τη σωστή επιλογή στη διαδοχή του, το 2004.
Βγάζω το καπέλο μου σε όσους σηκώθηκαν σήμερα από τον καναπέ τους και σήκωσαν ψηλά την έννοια του Πολίτη, πρωτοπορώντας για άλλη μια φορά. Το παράδειγμά μας, ας είναι απάντηση σε όσους μας εξισώνουν πολιτικά, προγραμματικά, ηθικά και εν τέλει δημοκρατικά, με άλλους.
Αφιερώνω στο Γιώργο Παπανδρέου, μια αποστροφή των Cockney Rebel στο τραγούδι τους 'Loretta's Tale : "...asked the waitress, where you've been. She says, don't give no lies, I've been inside your head for at least three times...three ti i imes..." και αμέσως μετά "I never lost control, It was a very strange show, And all I ever got was oh! Are you never gonna go?"
Αφιερώνω στο Βαγγέλη Βενιζέλο το εκπληκτικό άσμα των Jethro Tull 'Pibroch (Cap in Hand)' για να παραδειγματιστεί από την ταπεινότητα του ήρωα του τραγουδιού μετά από μια προσωπική του συντριβή (οι στίχοι του τραγουδιού, εδώ).
Αφιερώνω στον Κώστα Σκανδαλίδη το παρακάτω ανέκδοτο: ένας παλιός φαντάρος που είχε όμως πάντα 'βύσμα', κλήθηκε λίγο πριν απολυθεί, να φυλάξει την κεντρική πύλη του στρατοπέδου και μάλιστα με σαφείς εντολές να μην αφήσει κανένα αυτοκίνητο να περάσει, εκτός αν είχε αυτοκόλλητο το έμβλημα της στρατιάς στο παρμπρίζ. Μετά από λίγο, εμφανίζεται ένα αυτοκίνητο στο οποίο επιβαίνει ένας στρατηγός αλλά δεν έχει αυτοκόλλητο. Ο φαντάρος μας κρατά σθεναρή στάση. Ο στρατηγός διατάζει τον οδηγό του να τον αγνοήσει και να προχωρήσει. Ο φαντάρος απειλεί να πυροβολήσει... Οι στιγμές είναι κρίσιμες... ώσπου ο φαντάρος σπεύδει στο πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου και ρωτά χαμηλόφωνα το στρατηγό: στρατηγέ, επειδή δεν το έχω ξανακάνει, ποιόν πρέπει να πυροβολήσω; εσάς ή τον οδηγό σας;

Ενόψει 11ης Νοεμβρίου

2007-11-09T14:50:00.000+02:00

Δεν μπορώ τελικά να μου αρνηθώ μερικές τελευταίες κουβέντες σχετικά με την εκλογή νέου προέδρου στο ΠΑΣΟΚ. Γιατί όσο περνούν οι μέρες και πλησιάζουμε στην 11^η Νοεμβρίου, τόσο παγιώνεται στην αντίληψή μου ότι το ΠΑΣΟΚ έχει μοιραστεί σε δύο διαφορετικές αναγνώσεις της πραγματικότητας. Η μία, αυτή του νυν προέδρου, που αρνείται να εισπράξει το σύνολο της ευθύνης ενώ παραδέχεται, λεκτικά τουλάχιστον ένα σημαντικό κομμάτι της ως ίδιον. Ταυτόχρονα, αν και όχι εντελώς ανοιχτά, καρφώνει την περίοδο του Σημίτη ως αντιλαϊκή φορτώνοντάς την με γενναία δόση ευθύνης, αναφέρεται σε αβέβαιους όρους επανίδρυσης, ανεξαρτησίας έναντι εξωπολιτικών οικονομικών και μιντιακών συμφερόντων και μιας κάποιας αριστερής στροφής. Η άλλη πλευρά, αυτή του Βαγγέλη Βενιζέλου, επιχειρεί να συνοψίσει τις ευθύνες στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου, άρα και στο περιβάλλον που ο ίδιος επέλεξε, αποφεύγει τις αναφορές σε συγκεκριμένο ιδεολογικό στίγμα, μιλά αορίστως αλλά πολύ επιθετικά για αλλαγές και κινδυνολογεί έναντι σωρευτικών διαγραφών, συρρίκνωσης του κόμματος, ταπεινωτικά μικρής συμμετοχής στις εκλογές της 11^ης Νοεμβρίου και βέβαιης ήττας στις επόμενες εθνικές εκλογές. Όαση στα παραπάνω, κάποιες αναφορές του Βενιζέλου στην ομιλία του στην εθνική συνδιάσκεψη γύρω από μεταρρυθμίσεις στο λύκειο, τα φορολογικά των μικρομεσαίων κτλ. Ακριβώς αυτές οι προτάσεις, προκαλούν τεράστια θλίψη, όταν κανείς συνειδητοποιεί ότι ήρθαν πολύ διστακτικά, πολύ αργά. Αντίθετα, η απαράδεκτη ψυχολογική, σωματική (με την έννοια της γλώσσας του σώματος) και λεκτική βία, η ειρωνεία και ο εξυπνακισμός που προηγήθηκαν, κατέστησαν τον ‘όλο’ Βαγγέλη, άκυρο ως συνομιλητή μεγάλου μέρους της πληγωμένης κοινωνίας των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Η διαχείριση της επερχόμενης ήττας του, οφείλει να γίνει από τον ίδιο με μεγαλύτερο ταλέντο από αυτό που επέδειξε για τη διαχείριση της υποψηφιότητάς του.

Διαβάζω πολλά άρθρα γνωστών στελεχών γύρω από το ‘συντηρητικό’ της λεγόμενης αριστερής στροφής, γύρω από το τετελεσμένο του κύκλου του Παπανδρέου στην ηγεσία (μείνει δε μείνει πρόεδρος), γύρω από την επιδιωκόμενη αντικατάσταση μιας δήθεν σφριγηλής κομματικής οργάνωσης από πλαδαρά κοινωνικά δίκτυα, ανήμπορα και αβέβαια, γύρω από την ανικανότητα του περιβάλλοντος Παπανδρέου κοκ.

Διαβάζω ταυτόχρονα, επίσης πολλά άρθρα άλλων γνωστών στελεχών, γύρω από το άδηλον των θέσεων Βενιζέλου, κυρίως σε ό,τι αφορά το κόμμα, αλλά και εν γένει σχετικά με το τι άλλο εκτός από τον αρχηγό θα άλλαζε στην περίπτωση που εκλεγόταν, γύρω από το συντηρητισμό του (έκθεση outlook, θέση για το θρήσκευμα στις ταυτότητες, επαγγελματοποίηση της πολιτικής με το ασυμβίβαστο, βασικός μέτοχος κτλ), την ταλάντευσή του ανάμεσα σε αντικρουόμενες θέσεις (πχ άρθρο 16), το ανολοκλήρωτο και ετερόκλητο, όπως και το άνομο πολιτικά των υποστηρικτών του και άλλα πολλά.

Τα μεγαλοστελέχη ένθεν κακείθεν δεν φείσθηκαν ούτε μελάνης ούτε δηλητηρίου. Το κακό είναι ότι ο κοινός πολίτης βρέθηκε εν μέσω διασταυρούμενων πυρών. Κάποιοι, όπως ο Σκανδαλίδης και ο Σημίτης, τοποθετήθηκαν ότι για λόγους προστασίας των πολιτών από τα πυρά, έπρεπε οι ... πολίτες να αποσυρθούν από το πεδίο της μάχης... και να το αφήσουν ελεύθερο στη νομενκλατούρα για την αλληλοσφαγή, ελπίζοντας ότι κάποιος εναπομείνας θα τους ενημέρωνε για την έκβαση, ίσως και αυτοί οι ίδιοι!

Κάποιος, μου φαίνεται, οφείλει να ενημερώσει όλους αυτούς τους δεινόσαυρους, ότι ο μόνος λόγος που δεν συνειδητοποιούν τον πολιτικό τους θάνατο, είναι η ανεπάρκεια του πρωτόγονου νευρικού τους συστήματος. Ενώ είναι νεκροί, το μήνυμα δεν έχει φτάσει ακόμα στον εγκέφαλό τους. Κατηγορούν και επιτίθενται στο αντίπαλο περιβάλλον, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι οι ίδιοι συνιστούν το άλλο περιβάλλον. Κατεδαφίζοντας ένα μετρήσιμο κομμάτι του κόμματος, δείχνουν να μη συνειδητοποιούν ότι χωρίς αυτό, το εναπομείναν κομμάτι θα έχει προβλήματα στατικής (αλλά και μεγέθους). Επιχειρώντας να περιβροχίσουν τον πολίτη στην ανάγνωση της πραγματικότητας που οι ίδιοι προτιμούν, δεν κατανοούν ότι έτσι ακυρώνουν την κρίση του.

Πιστεύω ότι κανείς σκεπτόμενος πολίτης δεν εκφράζεται πλήρως από καμία πλευρά. Η κρίση των πολιτών όμως στο σύνολό της, είναι αυτή που θα χαράξει την πορεία. Θα είναι μια κρίση συγκριτική και όχι απόλυτη, με υπέρ και κατά και όχι συνθηκολόγηση με την όποια πλευρά και κυρίως, θα είναι μια κρίση σωστή και σοφή όπως αρέσκονται πάντα να λένε οι πολιτικοί για την κρίση του λαού (ή μήπως όχι;). Μια κρίση που οφείλει να γίνει σεβαστή από όλους, γιατί κάπου εδώ ορθώνεται το ίδιο το μέτρο της δημοκρατικότητας. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να την αμφισβητήσει.

ΥΓ1. Τι κρίμα για τη νομενκλατούρα, ενώ γεννήθηκε για τέτοιες μάχες μέχρις εσχάτων, τώρα να της κλέβει τη δόξα ο κοινός πολίτης!

ΥΓ2. Νέε πρόεδρε, αν την πρώτη ημέρα, ακυρώσεις το μέχρι χθες περιβάλλον σου, θα έχεις ταυτόχρονα ακυρώσει και του συνυποψηφίου σου και άρα θα έχεις προσφέρει έτσι ανεκτίμητη υπηρεσία στην παράταξη και το μέλλον της.