Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 15 Απριλίου 2009

Τα Κατά Ιωάννην Πάθη



Το βίντεο αυτό της άριας 'Τετέλεσται' (Es ist vollbracht) από τα Κατά Ιωάννην Πάθη του JS Bach, δεν είναι μόνο ένα εξαιρετικό δείγμα μουσικής με επικαιρότητα, αλλά έχει επιπλέον σημασία γιατί η άρια αποδίδεται από τον Παναγιώτη Οικονόμου, (Panito Iconomou) παιδί ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία με σημαντική διεθνή καριέρα. Απολαύστε το, αν και, τέτοιες μέρες, τίποτα δεν είναι καλύτερο από τη λειτουργία σε μια ορθόδοξη εκκλησία.

buzz it!

Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2008

Έγινες Δολοφόνος!

Αφού εσύ, με ρουσφέτι ή χωρίς, εκπλήρωσες την επιθυμία σου
Να έχεις σίγουρη δουλειά,
Ασφάλιση για σένα, τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου
Πληρωμένες διακοπές,
Ρουχισμό και επιδόματα

Αφού εσύ, με ρουσφέτι ή χωρίς, μηδένισες την ανασφάλειά σου,
Μήπως σε αγγίξει η όποια οικονομική κρίση,
Δημόσιος υπάλληλος,
Στο ταμείο κάθε 1η και 15

Αφού εσύ, με ρουσφέτι ή χωρίς, αγόρασες ένα κουστουμάκι ζωής σε τιμή ευκαιρίας,
Μια στολή που να κρύβει τα κενά σου,
Ένα τρόπο να σε υπακούν όσοι δεν σε ξέρουν,
Συνάδελφους στη δουλειά για να μη νιώθεις μόνος

Τι σου φταίει ρε μαλάκα το παιδάκι;

Το μόνο που χρειαζόταν για να μη σε βρίζουν ήταν να μη συμπεριφέρεσαι σα μπάτσος, σα γουρούνι, σα δολοφόνος. Κι εσύ το μόνο που έκανες ήταν να φερθείς σα μπάτσος, σα γουρούνι.
Κι έγινες δολοφόνος!

buzz it!

Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008

Με Τι Να Πρωτολυπηθείς...


Στην εξαιρετικά οργανωμένη γιορτή της Κίνησης Πολιτών για τα 150 χρόνια της πόλης μας που γίνεται αυτές τις ημέρες στο αίθριο της Δημοτικής Αγοράς, προβάλλεται και ένα πολύ καλοφτιαγμένο 20λεπτο βίντεο σχετικό με την ιστορία της νέας Κορίνθου. Κάποτε, προβάλλεται στον τοίχο μιας πολυκατοικίας, όπως φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία. Κοιτάζοντάς την, δεν ξέρω με τι να πρωτολυπηθώ: με την εικόνα της ρημαγμένης από το σεισμό του 1928 πόλης μου, ή με την ηλικιωμένη κυρία που φυλακισμένη κυριολεκτικά και μεταφορικά στο διαμέρισμά της, παρακολουθεί τα δρώμενα χωρίς να συμμετέχει;
Το παράθυρο στο φωταγωγό και η λάμπα φθορίου πίσω της την ταυτοποιούν σαν μια γυναίκα της εποχής μας. Παρακολουθεί τα πάντα από απόσταση. Συμμετέχει μόνο κοιτάζοντας και ακούγοντας. Σα να έβλεπε τηλεόραση. Δεν τραγούδησε μαζί μας. Δεν ήρθε να την κεράσουμε κατιτίς. Τόσο κοντά και όμως τόσο απόμακρη. Σαν το σεισμό του '28.
Τι θα μας τραγουδούσε άραγε αν μπορούσε; Δεν ξέρω. Αλλά και δε βρίσκω τίποτα πιό ταιριαστό από το 4ο πρελούδιο του Chopin. Ακούστε το με την Martha Argerich στο πιάνο.









buzz it!