Στην Κόρινθο κάνουμε την Πάπια

Στην Κόρινθο, το δίκτυο ύδρευσης δεν παρέχει πόσιμο νερό. Κάποτε, τα καλοκαίρια, καθόλου νερό. Δεν υπάρχει κτίριο, με εξαίρεση ίσως κάποια παλιά ισόγεια κτίρια, που δεν έχει πιεστικό μηχάνημα για να μπορεί το νερό να φτάνει σε όλους τους ορόφους. Σε μερικά κτίρια, υπάρχουν και δεξαμενές νερού στις ταράτσες για να γεμίζουν όταν η παροχή είναι αρκετή (πχ τη νύχτα). Οι περισσότεροι λοιπόν, επιχειρούν να αντλούν το νερό που 'χρειάζονται' από μια 'δεξαμενή' που δεν είναι επαρκής. Φυσικό αποτέλεσμα αυτού, οι διακοπές ύδρευσης. Ακόμα κι έτσι, το πόσιμο νερό παρέχεται από οχήματα-βυτία, ή οι πολίτες γεμίζουν μπετόνια σε δημόσιες βρύσες, κυρίως στο Λουτράκι, ή αγοράζουν εμφιαλωμένο νερό. Το πρόβλημα ύδρευσης της Κορίνθου δεν είναι νέο, έχει ηλικία δεκαετιών. Είναι ένα πρόβλημα αντιπροσωπευτικό του τρόπου που η κοινωνία μας αντιμετωπίζει τα προβλήματά της. Κοντόφθαλμα, αποσπασματικά, ναρκισσιστικά και εντέλει, αυτιστικά. Αλλά, εκτός αυτών, υπάρχει και ένας ακόμη κυρίαρχος τρόπος αντιμετώπισης, ο καταναλωτικός. Είναι ο τρόπος που μας διδάσκει να έχουμε εμείς το αγαθό που κρίνουμε ότι θέλουμε τώρα, στην ποσότητα που κρίνουμε εμείς επαρκή, αδιαφορώντας για την όποια κοινωνική διάσταση του προβλήματος.
Η κοινωνιολογία της κατανάλωσης σχετικά πρόσφατα μόνο κατεδύθη και στην περιβαλλοντική παράμετρο, αλλά αφού το έκανε, ανέδειξε αυτό που από τόσες διαφορετικές αφετηρίες, πηγές και διαδρομές φτάνει συνέχεια στ' αυτιά μας. Ότι αν δεν βοηθήσουμε τους πολίτες να μάθουν περισσότερα για τα προβλήματα που απασχολούν αυτούς και την κοινωνία τους, δεν θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις. Κανένας σχεδιασμός, καμία προοπτική, κανένα μείζον έργο του εγγύς μέλλοντος δεν θα μπορεί να υλοποιηθεί επιτυχημένα χωρίς να απαιτείται από τους πολίτες να επιδείξουν μια περισσότερο (απ'ότι μέχρι σήμερα συνήθως απαιτείτο) υπεύθυνη συμπεριφορά. Από το κυκλοφοριακό και την ανακύκλωση απορριμμάτων μέχρι το κοινωνικό κράτος, η εποχή όπου η κοινωνική αλληλεγγύη επιδεικνύετο μόνο από το κράτος και τους θεσμούς του, έφτασε πλέον στα -αναμενόμενα- όρια της. Η ατομική ευθύνη καθίσταται πλέον στοιχείο sine qua non κάθε πολιτικής. Αυτό όμως καθόλου δε σημαίνει πως οι θεσμοί έχουν πλέον στη διάθεση τους ένα μεγάλο ελαφρυντικό. Αντίθετα, τους βαραίνει ένα επιπλέον φορτίο, σημαντικού ειδικού βάρους, αυτό της ενδυνάμωσης των πολιτών με τις αναγκαίες πληροφορίες και γνώσεις που θα τους βοηθήσουν να επιλέξουν να μεταβάλλουν τις συμπεριφορές τους.
Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω δήμους σαν αυτόν του Λουτρακίου που όχι μόνο δεν έχει πρόβλημα ύδρευσης αλλά έχει πόσιμο νερό ποιότητας και εξάγει κάθε χρόνο εκατομμύρια λίτρα εμφιαλωμένου νερού, να υλοποιεί πολιτικές σεβασμού των υδάτινων πόρων σαν κι αυτή που φαίνεται στις εικόνες που συνιστούν τις δύο όψεις ενός φύλλου που μπορεί κανείς να βρει παντού στο Λουτράκι και τα μαγαζιά του.

Η αναπόφευκτη σύγκριση με το δικό μας δήμο, καταθλίβει. Εδώ ανακυκλώνουμε μόνο τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες πολιτικές που μας οδήγησαν στη σημερινή δεινή θέση.
Α, παράγουμε και κλώνους αυτών των προσώπων για να καλύψουμε και τις μελλοντικές μας ανάγκες!

Η Ιστορία των Πόλεων σε Slideshow

Cities and urban geography

View Upload your own

From: lwolberg, 1 year ago



SlideShare Link

Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία

Sic!!

Το παρακάτω είναι το δελτίο Τύπου του Δήμου μας ενόψει 25ης Μαρτίου. Νομίζω πως ούτε στη χούντα δεν έγραφαν τόσες πολλές μπούρδες σε τόσο μικρό χώρο, με τόσο πολύ στόμφο. Απολαύστε το άοκνο, καλλωπισμένο, παλιγεννεσιακό στυλ του εμπνευσμένου αντιδημάρχου μας...

ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΣΗΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ.
Ο Δήμος μας προετοιμάζεται πυρετωδώς για να γιορτάσει την Εθνική μας Επέτειο στις 25 Μαρτίου. Όλες οι υπηρεσίες μας και ιδιαίτερα εκείνες της Καθαριότητας και του Πρασίνου εργάζονται άοκνα ώστε η πόλη και τα τοπικά διαμερίσματα να αποκτήσουν όψη εορταστική.
Έχει ήδη ξεκινήσει ο καλωπισμός των δημόσιων χώρων, ο καθαρισμός και ελαιοχρωματισμός των πλατειών, των δρόμων και των παρτεριών, ενώ τις προσεχείς ημέρες θα φυτευτούν γκαζόν και χιλιάδες ανθόφυτα, ώστε όλος ο Δήμος να αποκτήσει όψη λαμπερή και χαρούμενη για την επίσημη αυτή γιορτή. Επίσης στους κεντρικούς δρόμους της πόλης θα γίνει νέος μοντέρνος σημαιοστολισμός και στην πλατεία Παναγή Τσαλδάρη θα στηθεί η καινούργια εξέδρα επισήμων. Το προσωπικό του Δήμου μας αγωνίζεται, ώστε όλα να είναι έτοιμα την ημέρα της Γιορτής και όλοι οι συμπολίτες μας να παρακολουθήσουν ευχάριστα τη μεγάλη Παρέλαση.
Θέλουμε μ’ αυτό τον τρόπο να γιορτάσουμε με μεγάλη επισημότητα και λαμπρότητα την Ημέρα της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας, τη μεγάλη Θρησκευτική Εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, καθώς και τον ερχομό της Άνοιξης που τον τελευταίο καιρό έχει στολίσει τη φύση με υπέροχα χρώματα.
Θέλουμε παράλληλα να δώσουμε την ευκαιρία στους κατοίκους και επισκέπτες της Κορίνθου την ευκαιρία να απολαύσουν μια ανανεωμένη και αισθητικά αναβαθμισμένη εικόνα της πόλης μας.

Δημήτριος Τζαναβάρας
Αντιδήμαρχος Καθαριότητας και Πρασίνου.

Αλλά κι αυτό το απόσπασμα από άλλο δελτίο τύπου, δεν υστερεί καθόλου, μα καθόλου:

"...Πλήθος κόσμου και επίσημων προσκεκλημένων προσήλθαν στο ανανεωμένο Δημοτικό Θέατρο, ενώ η Φιλαρμονική του Δήμου παιάνιζε χαρμόσυνες μελωδίες και οι Μαζορέτες εντυπωσίαζαν με τους άψογα συγχρονισμένους σχηματισμούς τους..."

Τι αγράμματη κιτσαρία....

Ο τυπικός ελληνόφωνος Blogger

Τα τελευταία χρόνια μπήκε στη ζωή μας το blogging. Πολλοί άκουσαν τον όρο, αρκετοί ενθουσιάστηκαν με το καινούργιο παιχνίδι, αλλά οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν τι είναι αυτό το περίεργο νέο μέσο. Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από την περίληψη της διατριβής του Ζαφείρη Καραμπάση για τους ελληνόφωνους bloggers. Για να συνοψίζουν οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι.

"O “τυπικός ελληνόφωνος blogger” είναι 30άρης άνδρας που μένει στην Αθήνα, έχει πανεπιστημιακή μόρφωση και εργάζεται. Χρησιμοποιεί κάθε ένα από τα παραδοσιακά μέσα (τηλεόραση, έντυπα, ραδιόφωνο) λιγότερο από 1 ώρα την ημέρα ενώ αντίθετα χρησιμοποιεί το internet για περισσότερο από 4 ώρες στο οποίο συνδέεται κυρίως από το σπίτι του μέσω DSL γραμμής. Χαρακτηρίζει τις σχετικές με τους Η/Υ και το internet γνώσεις του “αρκετά τεχνικές” αφού χρησιμοποιεί το internet πάνω από 8 χρόνια ενώ παράλληλα δηλώνει πως έχει προηγούμενη εμπειρία δημοσίευσης δημιουργικής του δουλειάς αλλού αλλά και συμμετοχής του σε forums. Μέσα στους τελευταίους 6 μήνες έχει δημιουργήσει ένα (1) προσωπικό blog σε ξένο domain στο οποίο γράφει με ψευδώνυμο κυρίως επειδή του αρέσει το γράψιμο και επιθυμεί να επηρεάσει «άλλους ανθρώπους που μπορεί να ενδιαφέρονται». Το blog του δέχεται λιγότερες από 100 επισκέψεις την ημέρα από ανθρώπους που εκτιμά ότι δε γνωρίζει, δεν περιέχει διαφημίσεις και δεν είναι μόνο- αλλά πολυ-θεματικό. Δημοσιεύει κυρίως κείμενο και φωτογραφίες ενώ τα θέματά του σχετίζονται κυρίως με την κουλτούρα/πολιτισμό, δευτερευόντως με την προσωπική και τέλος με τη δημόσια ζωή. Ζητήματα που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή, τα χόμπι, την ψυχαγωγία και την τέχνη καταλαμβάνουν τις 4 πρώτες θέσεις ενώ οι ειδήσεις, η επιστήμη/τεχνολογία και η πολιτική τις θέσεις 6-8. Ανανεώνει το blog του όποτε κάτι τον εμπνέει δηλαδή 1-5 φορές την εβδομάδα, ξοδεύοντας για το σκοπό αυτό λιγότερες από 5 ώρες την εβδομάδα. Τον ίδιο περίπου χρόνο ξοδεύει και για να διαβάσει άλλα blogs κάτι που κάνει όμως τα τελευταία 1-2 χρόνια (και όχι 6 μόνο μήνες). Δημοσιεύει το RSS feed του blog του ενώ οι αναγνώστες μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί του είτε μέσω email είτε χρησιμοποιώντας τη δυνατότητα σχολιασμού που τους παρέχει. Τα σχόλια που δέχεται εμφανίζονται ελεύθερα χωρίς δική του προηγούμενη έγκριση και τα απαντά «συχνά ή πολύ συχνά» ενώ ο ίδιος αφήνει σχόλια «κάποιες φορές ή συχνά». Η αρχική σελίδα του blog του περιλαμβάνει συνδέσμους αλλά συνήθως όχι περισσότερους από 10 προς άλλα blogs και 10 προς άλλες τοποθεσίες στο web ενώ «συχνά ή πολύ συχνά» περιλαμβάνει συνδέσμους μέσα στο σώμα των άρθρων του. Ασχολείται με ζητήματα της επικαιρότητας καταναλώνοντας χρόνο για να επαληθεύσει και να διασταυρώσει αυτά που πρόκειται να δημοσιεύσει περιλαμβάνοντας παράλληλα συνδέσμους και για τις πηγές των πληροφοριών του «συχνά ή πολύ συχνά» αλλά δε θεωρεί το blog του μια μορφή δημοσιογραφίας. Θεωρεί το blog του απλώς ένα χόμπι με το οποίο του αρέσει να ασχολείται στον ελεύθερό του χρόνο δηλώνει όμως πως σε ένα χρόνο πιθανότατα θα συνεχίζει να το συντηρεί."

Περισσότερα για την ενδιαφέρουσα αυτή έρευνα στο ιστολόγιο "Ελληνόφωνοι bloggers - έρευνα"

Μια Κορίνθια Αοιδός

Η mezzosoprano Μαρισία Παπαλεξίου, γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές της το 1996 στο Ωδείο Αθηνών, στην τάξη της Κικής Μορφονιού και μελοδραματικής του Κώστα Πασχάλη, απ' όπου αποφοίτησε τον Ιούνιο του 2002 με βαθμό «Άριστα παμψηφεί» και με το βραβείο «Εις μνήμην Φίλιππου Νάκα».

Από τον Μάιο του 2000 μέχρι τον Μάιο του 2003 εντάσσεται στο δυναμικό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Παράλληλα κάνει συναυλίες και ρεσιτάλ, και εμφανίζεται ως σολίστ σε παραγωγές των Μεγάρων Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης «Η γυναίκα χωρίς σκιά» του R. Strauss, «Madama Butterfly» του G. Puccini.

Το 2003 φεύγει από την Αθήνα για να συνεχίσει τις σπουδές της στο Παρίσι με την mezzosoprano Jane Henschel, με την οποία μελετάει μέχρι και σήμερα.

Μέχρι το 2006 συμπράττει ως σολίστ σε πολλές συναυλίες ορατορίου («Requiem» και «Kronungsmesse» W.A. Mozart, «The Messiah» G.F. Haendel, «Gloria» και «Magnificat» A. Vivaldi, και πολλά άλλα), καθώς και σε συναυλίες lieder και όπερας σε όλη τη Γαλλία. Τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο του 2006 ερμηνεύει με μεγάλη επιτυχία το ρόλο της Carmen, στη ομώνυμη όπερα του G. Bizet στη Nice.

Από το 2006 ζει και εργάζεται στην Γερμανία.

--------------------------------------------------------------------------------------------
Το σεμνό αυτό και σύντομο βιογραφικό σημείωμα, μου παρέδωσε η ίδια. Αλλά σε αυτό δεν αντικατοπτρίζεται η γοητεία της προσωπικότητας της, ούτε το πάθος της γι αυτό που κάνει και η λατρεία στο μουσικό θεό που υπηρετεί με συνέπεια (και κόστος). Ελπίζω, να έχω σύντομα τη δυνατότητα να παρουσιάσω από αυτό το ιστολόγιο ένα μικρό κλάσμα της δουλειάς της, ώστε να μπορέσουν οι κορίνθιοι να γνωρίσουν λίγο αυτή την ταλαντούχο κοπέλα, που κανένας δήθεν υπεύθυνος για τον πολιτισμό στο δήμο μας δε γνωρίζει την ύπαρξη της.

Εικόνες της Κορίνθου

Το Club Hotel Casino Loutraki, είχε την ευγενή καλοσύνη να μου αποστείλει ένα λεύκωμα με τίτλο "Εικόνες της Ιστορίας και του Βίου της Κορινθίας - Χαρακτικά από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα". Η πρωτοβουλία της εταιρίας είναι αξιόλογη και η συλλογή χαρακτικών αντιπροσωπευτική αλλά όχι πλήρης, όπως είναι φυσικό άλλωστε. Επικουρικά λοιπόν, αναρτώ σήμερα ένα χαρακτικό που σχεδίασε ο Clarkson Stanfield, βασισμένο σε ένα σχέδιο του W. Page και το οποίο χάραξε ο Edward Finden, αδελφός του επίσης γνωστού χαράκτη William Finden, το 1832.

Τον Καιρό Της Μεγάλης Στέγνιας

Διηγότανε την ιστορία ένας καλόγερος
ένας μισότρελος, ένας ονειροπόλος.

"Τον καιρό της μεγάλης στέγνιας,
―σαράντα χρόνια αναβροχιά―
ρημάχτηκε όλο το νησί·
πέθαινε ο κόσμος και γεννιούνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τούτο τ’ ακρωτήρι,
χοντρά σαν το ποδάρι ανθρώπου
και φαρμακερά.
Το μοναστήρι τ’ Αϊ-Νικόλα τό είχαν τότε
Αγιοβασιλείτες καλογέροι
κι ούτε μπορούσαν να δουλέψουν τα χωράφια
κι ούτε να βγάλουν τα κοπάδια στη βοσκή·
τους έσωσαν οι γάτες που αναθρέφαν.
Την κάθε αυγή χτυπούσε μια καμπάνα
και ξεκινούσαν τσούρμο για τη μάχη.
Όλη μέρα χτυπιούνταν ώς την ώρα
που σήμαιναν το βραδινό ταγίνι.
Απόδειπνα πάλι η καμπάνα
και βγαίναν για τον πόλεμο της νύχτας.
Ήτανε θαύμα να τις βλέπεις, λένε,
άλλη κουτσή, κι άλλη στραβή, την άλλη
χωρίς μύτη, χωρίς αυτί, προβιά κουρέλι.
Έτσι με τέσσερεις καμπάνες την ημέρα
πέρασαν μήνες, χρόνια, καιροί κι άλλοι καιροί.
Άγρια πεισματικές και πάντα λαβωμένες
ξολόθρεψαν τα φίδια μα στο τέλος
χαθήκανε· δεν άντεξαν τόσο φαρμάκι.
Ωσάν καράβι καταποντισμένο
τίποτε δεν αφήσαν στον αφρό
μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.
Γραμμή!

Τι να σου κάνουν οι ταλαίπωρες
παλεύοντας και πίνοντας μέρα και νύχτα
το αίμα το φαρμακερό των ερπετών.
Αιώνες φαρμάκι· γενιές φαρμάκι».

Απόσπασμα από το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη "Οι Γάτες τ' Αϊ-Νικόλα", γραμμένο καταμεσίς της δικτατορίας, το 1969.

Με ρωτάνε οι φίλοι, γιατί αραίωσαν τα γραπτά μου. Είναι απ'τη στέγνια. Και κάθε τόσο γυρεύω από κάπου να κρατηθώ. Και δε βρίσκω τίποτα πιό πολύτιμο από αυτές τις αρχαίες κολόνες. Που χρόνια τώρα, αιώνες, όχι μόνο αντέχουν το αίμα το φαρμακερό των ερπετών, αλλά προσφέρουν πηγή έμπνευσης σε όποιον μπορεί πραγματικά να τις αντικρύσει. Ένας από αυτούς είναι και ο αμερικανός αρχιτέκτονας Louis Kahn, που όπως μου υποδεικνύει ο καλός αναγνώστης stathis αυτού του ιστολογίου που μου έστειλε και τη φωτογραφία του πίνακα, είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες του προηγούμενου αιώνα με τεράστιο έργο στην Αμερική και την Ασία. Τον πίνακα σκαρίφησε στη διάρκεια ενός ταξιδιού του στην Κόρινθο, το 1951. Οι εμπνεύσεις του από τα αρχαία μνημεία, χαρακτήρισαν το έργο του στη συνέχεια. Έχω πάνω από 20 χρόνια που πηγαίνω και κοιτώ αυτές τις κολόνες και προσπαθώ να καταλάβω πώς καταφέρνουν και κρύβουν τον όγκο τους. Πώς γίνεται τόση σεμνότητα στις πέτρες!
Μετά αναγκάζομαι να επιστρέψω σε μια πόλη γεμάτη σκουπίδια. Κάποια από αυτά, κινούμενα με έπαρση. Μα όσο υπάρχουνε αυτά τα αγκωνάρια, θα ζούμε με την προσμονή του τέλους της ξηρασίας.

Για Να Σώσουμε τον Κορινθιακό

Ελάτε να Συζητήσουμε για την Υγεία

Η Τελική Λύση

«Δύο μέρες ακόμη να του κάνεις ενέσεις και βλέπουμε», είπε ο Χάρης, ο γιατρός του. Είναι τρεις μέρες που το σκυλάκι αποστρέφεται οποιαδήποτε τροφή. Δείχνει να διψά, αλλά όταν πλησιάσει το κύπελλο με το νερό σταματά και γυρίζει αλλού το κεφάλι. Τον έχει προδώσει και το στομάχι. Δέν μπορώ να του δώσω πιά, ούτε τα φάρμακα της καρδιάς. Έχει βαριά καρδιακή ανεπάρκεια και την τελευταία εβδομάδα προσπαθώ με ορούς και ενέσεις και ελάχιστο φαγητό (όταν το δεχόταν) να του κρατήσω σε λειτουργία το στομάχι για τη λήψη των φαρμάκων και να αποτρέψω το πνευμονικό οίδημα από τη συγκέντρωση υγρού στους πνεύμονες.
Δύο μέρες λοιπόν ακόμη, δύο άνθρωποι θα κρατάμε ακίνητο ένα αδυνατισμένο πλασματάκι, που έχει βάρος λιγότερο από έξι κιλά και θα του κάνουμε ενέσεις, σε ένα χιλιοτρυπημένο ποδαράκι, πιό ισχνό κι απ΄αυτό ενός κουνελιού.
« Χάρη, πες μου σε παρακαλώ, έχουν κάποιο νόημα αυτές οι δύο μέρες;»
« Θέλεις την αλήθεια;»
«Φυσικά ναι»
«Απολύτως κανένα. Απλά ήθελα στις 2 αυτές ημέρες να συνηθίσεις στην ιδέα»
«Χάρη αύριο;»
«Αύριο»
Τό θερμόμετρο δείχνει 46,7 βαθμούς. Ο καύσωνας κάνει πανελλήνιο ρεκόρ στην περιοχή 23.07.07. Αέρας σαν από φούρνο, μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου. Δεν μου χρειάζεται το κλιματιστικό, ούτε με νοιάζει να κλείσω τα παράθυρα.
Σταμάτησα μπροστά στο περιβόλι με τις πορτοκαλιές. Από μέρες έχω ζητήσει τη σχετική άδεια, για την τελευταία πράξη. Από εκεί τηλεφώνησα στο γιατρό.
«Χάρη, το απόγευμα θα είσαι εκεί;»
«Από τις 6 έως τις 9»
«Θα έρθω»
«Έλα»

Έφτασα στο σπίτι. Ήταν 12:30 περίπου. Άνοιξα την πόρτα. Με αργά βήματα ήρθε να με υποδεχτεί. Δεν είχε δυνάμεις. Άλλοτε χοροπηδούσε μέχρι το πόμολο της πόρτας, μέχρι να τον σηκώσω στην αγκαλιά μου. Κάθισα στο καναπέ. Κάθισε κι αυτός απέναντι μου και με κοιτούσε.
«Γιατί θέλεις να φύγεις ρε σκυλάκι, γιατί; δεν περνάμε καλά οι δυό μας;»
Τον ρωτούσα και δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια μου. Με κοιτούσε έκπληκτος. Πλησίασε κι ακούμπησε το κεφάλι του στο γόνατο μου. Ήθελε να με παρηγορήσει. Συνήθιζε να το κάνει όταν με έβλεπε στεναχωρημένο.
«Χάρη, μέχρι ποιά ώρα θα είσαι στο ιατρείο;»
«Έως τις δύο»
«Έρχομαι»

Μάζεψα τα πιάτα με τα φαγητά, που ούτε είχε πλησιάσει. Άδειασα και το κύπελλο με το νερό στη γλάστρα με το σπαθίφυλλο. Τα έβαλα όλα σε μια πλαστική σακούλα. Δεν τα χρειάζονταν πια. Μάζεψα και τα φάρμακα να τα δώσω στο γιατρό. Κάπου θα ήταν χρήσιμα. Τέλος του έβγαλα το λουρί της πλάτης, ξεκρέμασα και το μακρύ λουρί από την κρεμάστρα και μαζί με τα παιχνίδια του, τα φύλαξα ψηλά σ΄ένα ράφι.
«πάμε βόλτα», του είπα.
Έδειξε να χαίρεται στη μαγική λέξη 'βόλτα'
Τον πήρα αγκαλιά, κρατώντας και ένα μικρό σεντόνι και μπήκαμε στο αυτοκίνητο.
Βρήκα θέση ακριβώς απέναντι από το ιατρείο. Ο γιατρός μας περίμενε. Τον έβαλα να καθίσει στο ψηλό μεταλλικό τραπέζι που άλλοτε έκανε τα εμβόλια και η γυναίκα του γιατρού – κτηνίατρος κι εκείνη – τον κούρευε για να τον κάνει ‘όμορφο’, όπως έλεγε.
Ο γιατρός έπιασε το αριστερό μπροστινό του πόδι και έψαξε για φλέβα. Έτριψε το σημείο με ένα μπαμπάκι με οινόπνευμα και έβαλε τη βελόνα με το λαστιχένιο σωλήνα.
«Το οινόπνευμα τί χρειάζεται Χάρη; μήπως μολυνθεί και πεθάνει;» χαμογέλασα πικρά.
«Από συνήθεια», μου απάντησε.
Τον κρατούσα και του χάιδευα το κεφάλι. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα επάνω μου. Ζητούσε προστασία.
«Χάρη σε πόση ώρα;»
«Σχεδόν αμέσως»
Στην άκρη του σωλήνα έβαλε τη σύριγγα, μ΄ ένα καφέ υγρό και πίεσε το έμβολο.
Εγώ του χάιδεψα το κεφάλι κι αυτός με κοιτούσε.
«Χάρη με βλέπει;»
«Όχι, έφυγε» μου απάντησε.
Εγώ του χάιδευα το κεφάλι, κι αυτός με καρφωμένα μάτια, με «κοιτούσε»...

Τον τύλιξα στο μικρό σεντόνι και έβγαλα το πορτοφόλι να πληρώσω. Ο Χάρης με χτύπησε φιλικά στη πλάτη.
«Δεν χρωστάς τίποτα» μου είπε.
Τον ακούμπησα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Αυτή ήταν η θέση του. Για πρώτη φορά δεν χοροπηδούσε και δεν γαύγιζε τους περαστικούς.

Στην πίσω άκρη του περιβολιού με τις πορτοκαλιές, το έδαφος δεν ποτίζονταν και ήταν σκληρό. Με κόπο άνοιξα ένα μικρό λάκκο. Τον έφερα από το αυτοκίνητο, κρατώντας τον στοργικά στην αγκαλιά μου. Ήταν ελαφρύς. Πολύ ελαφρύς. Τον σκέπασα με το χώμα, το ίσιωσα, και έβαλα επάνω λίγα ξερά κλαράκια που υπήρχαν εκεί γύρω. Έφτασα με αργά βήματα, που έσερναν το σώμα, αλλά και τη ψυχή μου, στο ξέφωτο στην αρχή του περιβολιού που περίμενε το αυτοκίνητο. Ο ήλιος έκαιγε ανελέητα. Έπιασα το χερούλι της πόρτας που ζεματούσε και την άνοιξα. Κοντοστάθηκα. Κοίταξα πίσω. Δεν ερχόταν κανείς...

Μιά βαθιά λύπη λιώνει τη ψυχή μου. Κανείς άλλος εκτός από μένα δεν δάκρυσε γι΄αυτό το σκυλάκι. Είναι άραγε έπαρση, παραλογισμός, ματαιοδοξία ή μοναξιά; Απέραντη μοναξιά, ανάμεσα στον κόσμο...

-------------------------------------------------------------------------------------------------
Το κείμενο αυτό μου εμπιστεύτηκε ένας γνωστός μου που επιθυμεί να μείνει ανώνυμος. Αλλά τα αισθήματα δεν εξαρτώνται από τα ονόματα. Και πόσο διαφορετικό είναι αυτό το κείμενο από την αθλιότητα που βαραίνει τις τελευταίες μέρες την πόλη μας!

Εύγε κύριε Κωνσταντογιάννη!

Στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο, ο δήμαρχος, εξέφρασε την άποψη ότι στις εκδηλώσεις πρέπει να παίρνουν το λόγο μόνο πρόσωπα με θεσμική ιδιότητα. Αν εξετάσει κανείς αυτή την άποψη ως προς το τυπικό της μέρος, έχει δίκιο. Επί της ουσίας, του απάντησε, πολύ εύστοχα κατά τη γνώμη μου, ο δημοτικός σύμβουλος της ελάσσονος μειοψηφίας κύριος Κωνσταντογιάννης, πως "εμείς φτιάχνουμε τους θεσμούς".
Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα, 6 μόλις δευτερολέπτων, για να προσδώσω έμφαση στα λεγόμενα του:

Η Μέρα της Παγγαίας

Τα Καμένα - 3

Τα Καμένα - 2

Τα Καμένα - 1

Η εικόνα που βλέπετε παραπάνω, είναι μια αποτύπωση των καμένων περιοχών στις πρόσφατες πυρκαγιές, στην περιοχή από Αρχαία Κόρινθο μέχρι Χιλιομόδι, πάνω σε χάρτη του Google. Αναλογιστείτε το μέγεθος της καταστροφής, αναστοχαστείτε πώς καταντήσαμε έτσι και θα τα πούμε αναλυτικότερα. Αύριο και μεθαύριο θα ανεβάσω την ίδια αποτύπωση από άλλες οπτικές γωνίες. Κάντε κλικ πάνω στις εικόνες για να τις δείτε στο σωστό μέγεθος. Προτρέπω, όποιον το επιθυμεί, να τις αναδημοσιεύσει, ιδίως αν πρόκειται για κορινθιακή ιστοσελίδα. Την αποτύπωση αυτή έκανε ένας πολύ καλός blogger και αληθινός ΠΟΛΙΤΗΣ, τη δουλειά του οποίου θα παρουσιάσω στο post για τις καμένες εκτάσεις και τα καμένα μυαλά που θα αναρτήσω μετά τις φωτογραφίες.

Γλασκώβη 2020: Η Πόλη Που Ονειρεύεται

Σχεδόν ένα χρόνο πρίν, παρουσιάσαμε το πρόγραμμα "Γλασκώβη 2020: Η Πόλη Που Ονειρεύεται". Μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στην αρχική ανάρτηση. Σήμερα, παρουσιάζουμε ένα podcast του think tank Demos που στήριξε αυτό το πρόγραμμα. Αν το ακούσετε (διάρκεια 6,5 λεπτά περίπου) θα αντιληφθείτε ότι το πρόγραμμα αυτό, πολύτιμο για οποιονδήποτε policymaker, ήταν πρωτίστως και περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ένα πρόγραμμα παιδείας, ένα πρόγραμμα κουλτούρας.



Τα του προγράμματος στο σύνολό του, μπορείτε να διαβάσετε στο σχετικό βιβλίο με τις 122 σελίδες που εξεδόθη από το Demos και το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

Ο Κορίνθιος

Από σήμερα, αποφάσισα να στήσω ένα άλλο ιστολόγιο, με τίτλο 'Ο Κορίνθιος' και ηλεκτρονική διεύθυνση okorinthios.blogspot.com. Εκεί θα αναρτώ κείμενα που μπορεί να έχουν ενδιαφέρον για μένα, δεν εμπίπτουν όμως στους σκοπούς για τους οποίους στήθηκε το παρόν ιστολόγιο και αναφέρονται κάτω από τον τίτλο του.
Εννοείται πως το korinthos θα συνεχίσει κανονικά το δρόμο του, αν και, ίσως, με μικρότερη συχνότητα δημοσιεύσεων. Θέλω όμως με αυτή την αφορμή να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους εσάς που διαβάζετε, συμμετέχετε, σχολιάζετε αυτό το ιστολόγιο και τις αναρτήσεις του και εύχομαι να σας ξαναβρώ μεν στο νέο ιστολόγιο, αλλά να μην εγκαταλείψετε και τούτο...

Πρωτοβουλία Ενάντια στον Άνθρακα

Στην ήδη επιβαρυμένη οικολογικά περιοχή του Κορινθιακού Κόλπου από τη λειτουργία του εργοστασίου της ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ και της υπό ολοκλήρωση μονάδας συμπαραγωγής, καθώς και της μονάδας συνδυασμένου κύκλου με φυσικό αέριο, τώρα θα προστεθεί άλλη μία ρυπογόνος επένδυση, μία τεράστια μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος ισχύος 600 Μεγαβάτ, με καύσιμο λιθάνθρακα. Αυτό θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη δημόσια υγεία και το φυσικό περιβάλλον σε Άσπρα Σπίτια, Άγιο Νικόλαο, Αντίκυρα, Δίστομο, Κυριάκι και πολλά άλλα μέρη.

Η καύση του άνθρακα αποτελεί τη σπουδαιότερη αιτία της αυξημένης εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό είναι κύρια υπεύθυνο για την εμφάνιση του φαινομένου του θερμοκηπίου, του φωτοχημικού νέφους, της όξινης βροχής και των τοξικών ατμοσφαιρικών ρύπων.

Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε και τις εκπομπές στερεών ρύπων όπως ιπτάμενη τέφρα, οξείδια του θείου, σκόνη άνθρακα που θα διαφεύγει κατά την μεταφορά και την εκφόρτωσή του, σκόνη αλουμινίου και αλουμίνας από το υφιστάμενο εργοστάσιο, και που σύμφωνα με όλους τους διεθνείς αναλυτές, αλλά και σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ίδιας της χώρας μας από τις βεβαρημένες από αυτά τα υλικά περιοχές της Πτολεμαΐδας / Κοζάνης και Μεγαλόπολης, υπεύθυνα για την εμφάνιση κυριολεκτικής επιδημίας σοβαρών ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος και όχι μόνο, όπως αλλεργίες, άσθμα, καρκίνος, πνευμονοκονίαση, καρδιαγγειακά προβλήματα κλπ, καθώς και ραγδαίας αύξησης της θνησιμότητας του πληθυσμού.

Μάλιστα, σε ότι αφορά τον λιθάνθρακα, αυτός θα μεταφέρεται με μεγάλα φορτηγά πλοία τύπου bulk-carrier της τάξεως των 150.000 τόννων, τα οποία επειδή δεν χωράνε να περάσουν από τον Ισθμό της Κορίνθου, θα διαπλέουν όλο τον Κορινθιακό Κόλπο από δυσμάς (Πάτρα) προς ανατολάς και θα ρυπαίνουν στεριά και θάλασσα καθ'όλη την πορεία τους με την τοξική σκόνη που θα σηκώνεται από τον άνεμο.

Οι ποσότητες ατμοσφαιρικών ρύπων, που θα εκπέμπει όλο αυτό το βιομηχανικό συγκρότημα σε ετήσια βάση, είναι
-περίπου 4,5 εκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του άνθρακα,
-περίπου 4 εκατομμύρια τόννοι διοξειδίου του θείου και του αζώτου,
-περίπου 800 χιλιάδες τόννοι ιπτάμενης τέφρας,
-περίπου 80 χιλιάδες τόννοι τοξικά μέταλλα (ανάμεσά τους και ραδιενεργά όπως ουράνιο και θόριο), κατάλοιπα λιθάνθρακα, υδράργυρος και διάφορα αλκαλικά υγρά.

Όλοι αυτοί οι ρύποι θα παρασύρονται από τους βόρειους/βορειοδυτικούς ανέμους, θα μεταφέρονται στην απέναντι από τα Άσπρα Σπίτια παραλία του Νομού Κορινθίας, και θα διασκορπίζονται εκεί, σε πολύ μεγαλύτερη έκταση (Αίγιο, Κιάτο, Ξυλόκαστρο, Ακράτα, Δερβένι, Κόρινθος, Λουτράκι και πολλά άλλα).

Είναι μάλιστα σχεδόν βέβαιο, ότι ο ιδιώτης επενδυτής δεν πρόκειται να λάβει κανένα ουσιαστικό μέτρο προστασίας του περιβάλλοντος και της υγείας των κατοίκων της περιοχής. Οι κανονισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του επιτρέπουν την αγορά δικαιωμάτων εκπομπής ρύπων, με πολύ μικρό κόστος. Άλλωστε αυτή την πρακτική εφαρμόζει και η εταιρεία ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ εδώ και αρκετά χρόνια.

Τέλος, για την ψύξη της μονάδας χρειάζονται κάθε χρόνο 1 εκατομμύριο κυβικά μέτρα θαλασσινού νερού, που θα επιστρέφουν στην θάλασσα με θερμοκρασία 50-60 βαθμών Κελσίου, καταστρέφοντας ό,τι έχει απομείνει από την ιχθυοτροφία και την υποθαλάσσια βλάστηση.

Έτσι είναι εύκολο να καταλάβει καθένας τις ανεπανόρθωτες συνέπειες για την δημόσια υγεία, για κάτοικους και επισκέπτες (λόγω παραθεριστικού χαρακτήρα) που θα έχει η νέα αυτή εστία μόλυνσης στην ευρύτερη περιοχή. Εκτός αυτού ότι θα υποβαθμίσει το περιβάλλον και όποιες άλλες βιοποριστικές δραστηριότητες υπάρχουν από αλιεία, τουρισμό και γεωργία. Όλα αυτά, στο βωμό της αλόγιστης ανάπτυξης, που αποφασίζουν άλλοι (οι δήθεν «ανεξάρτητες αρχές», για να εξυπηρετήσουν τα ξένα και ντόπια συμφέροντα. Όλοι οι πολίτες πρέπει να εναντιωθούν ενεργά σε αυτές τις μεθοδεύσεις.

---------------------------------------------------------------------------------------------------
Ανάρτησα σήμερα το παραπάνω το κείμενο και το σχέδιο που έλαβα ταχυδρομικά. Αυτό το έκανα όχι γιατί συμφωνώ 100% με το κείμενο, αλλά γιατί η δημοσίευση κειμένων τοπικού ενδιαφέροντος, ασχέτως οπτικής γωνίας, είναι μέσα στο dna αυτού του ιστολογίου, όπως έχει επανειλημμένα δηλωθεί. Μόνη μου ένσταση, το γεγονός ότι μου ταχυδρομήθηκε ανώνυμα. Με την εξαίρεση αυτής της φοράς, δηλώνω ότι δεν θα αναρτώ κείμενα που μου στέλνονται ανώνυμα. Η ανωνυμία είναι ακατανόητη, συνομωτική, κάποτε ύποπτη και σε κάθε περίπτωση, δηλωτική αδυναμίας του υποκειμένου της να αναλάβει την ευθύνη των λεγομένων του.

Τροφή για το 2008

Τώρα στις γιορτές, όλοι θέλουν να κάνουν απολογισμούς. Εμένα αντίθετα με έλκει περισσότερο η ιδέα της ανακάλυψης πραγμάτων που θα με συναρπάσουν το νέο χρόνο. Επειδή όμως δεν βρίσκω τίποτα συγκλονιστικό στο μικρόκοσμο της πόλης μου, η οποία, λυπάμαι, αλλά έχει βαλτώσει εδώ και πολλά χρόνια σε ένα δυσώδες έλος, λέω να μοιραστώ μαζί σας κάτι από το χώρο της διανόησης.

Όλα ξεκίνησαν όταν βρήκα το χρόνο και ξαναδιάβασα το κλασικό και εν πολλοίς ξεπερασμένο αν και όχι παλιό, του 1993, άρθρο του Samuel Huntington για τη σύγκρουση των πολιτισμών 'The Clash of Civilizations?' (όλο το άρθρο, εδώ). Το κείμενο ξεκινά ως εξής (η πρόχειρη μετάφραση δική μου):

“Η παγκόσμια πολιτική εισέρχεται σε μια καινούργια φάση και οι διανοούμενοι δεν δίστασαν να παράξουν εκδοχές της νέας τάξης πραγμάτων. Το τέλος της ιστορίας, η αναζωπύρωση παραδοσιακών συγκρούσεων μεταξύ εθνών-κρατών, και η αποδυνάμωση του έθνους-κράτους υπό τη διαλυτική επίδραση του φυλετισμού και της παγκοσμιοποίησης, μεταξύ άλλων. Κάθε μία από αυτές τις εκδοχές απεικονίζει κομάτια της επερχόμενης πραγματικότητας. Εντούτοις, όλες χάνουν ένα κρίσιμο, στην πραγματικότητα το κεντρικό συστατικό αυτών που θα συστήσουν μάλλον την παγκόσμια πολιτική.

Κάνω την υπόθεση ότι η θεμελιώδης πηγή σύγκρουσης σε αυτό το νέο κόσμο δεν θα είναι πρωταρχικά ιδεολογική ή οικονομική. Οι μεγάλες διαιρέσεις μεταξύ των ανθρώπων και η κυρίαρχη πηγή των συγκρούσεων θα είναι πολιτιστική. Τα έθνη-κράτη θα παραμείνουν οι πιό ισχυροί παίκτες στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, αλλά οι κυρίαρχες συγκρούσεις της παγκόσμιας πολιτικής θα προκύψουν μεταξύ κρατών και ομάδων από διαφορετικούς πολιτισμούς.”

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, πολύ μελάνι έχει κυλήσει στις πένες της διανόησης. Έχω όμως την ευκαιρία να μεταφέρω εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση που είχα την τύχη να συζητήσω εν συντομία, με τον λέκτορα του αγγλικού πανεπιστημίου Oxford Brookes, Dr Marius Turda, στις παρυφές μιας ομιλίας του για την ευγονική και τις πολιτικές που στηρίζονταν σ’ αυτήν, στα Βαλκάνια του μεσοπολέμου. Η υπόθεση αυτή πραγματεύεται ότι η μεγάλη σύγκρουση του μέλλοντος θα είναι ανάμεσα σε αυτούς που ορμώμενοι από τα μεγάλα επιτεύγματα της μοριακής βιολογίας και της γενετικής θα υιοθετήσουν την αντίληψη πως μπορούμε να βελτιώσουμε το είδος μας και άρα θα συγκρουστούν με την αντίληψη των περισσότερων θρησκειών πως ο άνθρωπος ως θεϊκό δημιούργημα δεν επιδέχεται βελτίωσης, και αυτών που όντας αληθινά πιστοί στα θρησκευτικά τους δόγματα θα αμυνθούν (συγκροτώντας ίσως ένα απίθανο για τα σημερινά δεδομένα μέτωπο;) και θα κληθούν άρα να κάνουν, αμφότεροι, επιλογές που θα καθορίσουν την ίδια τους τη ζωή και άρα και των απογόνων τους.

Τι λέτε;