Cultureguide & Κουμπαριστάν

Εδώ και λίγες ημέρες έλαβα την παρακάτω επιστολή:

«Αγαπητοί φίλοι του Πολιτισμού,
Την Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2006, ο Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ (ΟΠΕΠ) και το Υπουργείο Πολιτισμού διέκοψαν βίαια και απροειδοποίητα τη λειτουργία του cultureguide, του μοναδικού δίγλωσσου πολιτιστικού πόρταλ της χώρας, που επί τεσσεράμισι χρόνια ενημέρωνε καθημερινά τους ανθρώπους που αγαπούν τις Τέχνες και τον Πολιτισμό για τις πολιτιστικές δραστηριότητες στην Ελλάδα. Ποτέ δεν δόθηκαν εξηγήσεις για τους λόγους της πράξης αυτής. Διέδωσαν όμως ότι το cultureguide είχε υψηλό κόστος λειτουργίας, χαμηλή επισκεψιμότητα και κακή ποιότητα.
Και τα τρία επιχειρήματα είναι ψευδή. Το κόστος λειτουργίας του cultureguide ήταν ελάχιστο, η επισκεψιμότητά του η υψηλότερη στην Ελλάδα για πολιτιστικό site (10.000 επισκέπτες ημερησίως), και η ποιότητα των κειμένων είχε αποσπάσει πολλαπλά βραβεία σε Ελλάδα και εξωτερικό. Οι λόγοι ήταν άλλοι που ποτέ δεν εξηγήθηκαν. Καλούμε εσάς, τους ανθρώπους που αγαπούν τις Τέχνες και τον Πολιτισμό, να διαμαρτυρηθείτε.
Στείλετε τώρα από ένα email προς τον ΟΠΕΠ και το ΥΠΠΟ και εκφράστε την αντίθεσή σας. Κάντε τους να καταλάβουν ότι υπάρχει αντίδραση.
Αντιγράψετε τις παρακάτω διευθύνσεις ... »
Ακολουθούσαν αρκετές διευθύνσεις email όπου θα μπορούσε κανείς να αποστείλει μηνύματα διαμαρτυρίας. Έστειλα κι εγώ το ακόλουθο μήνυμα:

Αγαπητοί κύριοι,
Θα ήθελα να εκφράσω την απογοήτευσή μου αλλά και τη διαφωνία μου με τη διακοπή λειτουργίας του ιστοτόπου cultureguide.gr. Η αποδόμηση δεν μπορεί να λογίζεται ως έργο, όποια και αν είναι τα επιχειρήματα υπέρ αυτής. Στη χειρότερη περίπτωση θα έπρεπε από την ίδια διεύθυνση να προβάλλεται η προοπτική βελτίωσης του έργου ή αντικατάστασής του με κάποιο καλύτερο, και όχι η άκομψη προβολή 'internal server error'. Eπιτέλους, οφείλετε να σέβεστε την εικόνα της χώρας, η οποία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ βιλαέτι σας.

Σήμερα λοιπόν, έλαβα το εξής εξωφρενικό:

Agapitoi filoi,
Mathame mia eidisi simera pou mas sokare! O OPEP ebale eidika filtra ston kentriko server tou oste na blokarontai ola ta email pou apostellontai se auton kai ta opoia periexoun ti leksi cultureguide. Simera 7 Noembriou oli mera, kaneis ston OPEP den elabe minima diamartyrias, para to gegonos oti apostalisan pano apo 40. An auto isxyei opos mas lene oi piges mas entos tou OPEP prokeitai gia praksi algini. Praksi logokrisias kai perifronisis olon sas. Den theloun oute kan na sas akousoun. Den tous aforoun osa tous lete. Den epitrepoun oute kan stous ypallilous tous na diabasoun tis diamartyries sas. Epipleon, ektos apo tis parakolouthiseis sta email olou tou prosopikou, parakolouthountai pleon KAI ta tilefona. Dystyxos, den mporoume na apodeiksoume osa leme kai se auto akribos basizontai.
Eytyxos omos yparxei to blog http://culturedied.blogspot.com/ ki etsi oi diamartyries sas yparxoun ekei. Den mporoume na skeftoume allou eidous tropo gia na diamarturithei kaneis se osa kanoun autoi oi anthropoi tou xthes. Isos, to fax tha mporouse na einai mia lysi. Sas parathetoume merika numera fax pou tha mporousate isos na steilete ti diamartyria sas.

Γραφείο Προέδρου: 210-8894995
Γραφείο Διευθύνουσας Συμβούλου: 210-8894955
Γραφείο Εντεταλμένου Συμβούλου: 210-8894905 & 210-8894958
Διεύθυνση Προβολής κ Επικοινωνίας: 210-8894865
Διεύθυνση Ψηφιακών Εφαρμογών: 210-8894885
Γραμματεία Δ.Σ.: 210-8894925

Στο χωριό μου λένε ‘στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα’. Η κυβέρνηση αυτή και ο περήφανος υπουργός πολιτισμού της Βουλγαράκης, είναι σίγουρα (και το λιγότερο) κουφοί. Διαφωνεί κανείς;

Pixels from Kyoto

Μετά από 8 ημέρες απουσίας, ξανά στην Ελλάδα. On στην τηλεόραση: καταλήψεις και τηλερατσισμός. Off. Βάζω λίγο το ‘Made In Japan’ των Deep Purple. Σε 5 λεπτά εξαντλήθηκαν οι αντοχές μου. Παραμεγάλωσα. Δοκιμάζω με το ‘On An Island’ του David Gilmour, καλύτερα, αλλά κι αυτός νομίζω, παραμεγάλωσε. Να βάλω Madame Butterfly? Μα ντε και καλά κάτι σχετικό με Ιαπωνία; Καταλήγω στη symphonie fantastique του Hector Berlioz. Ξαναγυρίζω νοερά στο Κυότο. Για να θυμηθώ μερικές λεπτομέρειες από τον τρόπο που αντιλήφθηκα τη ζωή στην ιαπωνική πόλη. Την πρωτεύουσα για 1000 περίπου χρόνια της Ιαπωνίας. Μιά πόλη 1,4 εκατομμυρίων κατοίκων. Η γενική όψη της δυτική. Μόνη διαφορά, τα χαμηλά σπίτια, που είναι τόσο μικρά που θυμίζουν κουκλόσπιτα. Ζουν σε απίστευτα μικρούς χώρους οι ιάπωνες. Τα έπιπλά τους, ακόμη λιγότερα. Ο μινιμαλισμός είναι εθνική τους ιδιότητα. Αλλά αυτό που καθίσταται σαφές από την πρώτη στιγμή είναι η ιδεοψυχαναγκαστική τους νεύρωση με την τάξη και την καθαριότητα. Προσπάθησα πολύ να βρω έστω μιά γόπα τσιγάρου πεταμένη στο δρόμο, ένα σκουπιδάκι τόσο δα, αλλά εις μάτην. Εντάξει, οι τύποι χρειάζονται διακοπές στην Ελλάδα. Το σοκ όμως το έπαθα όταν κατάλαβα ότι δεν υπάρχουν κάλαθοι αχρήστων. Δεν είναι λοιπόν ότι τα πετούν κάπου συγκροτημένα, δεν πετούν τίποτα. Μιάς και οι ιάπωνες καπνίζουν αρκετά, παρατήρησα πως σε αντίθεση με τις ΗΠΑ όπου μόνο στο δρόμο μπορείς να καπνίσεις, εδώ κανείς δεν καπνίζει στο δρόμο αφού όλα τα μαγαζιά έχουν χώρους για καπνιστές. Όχι ένα τραπεζάκι δίπλα στις τουαλέτες όπως έχουν οι άγγλοι, αλλά κανονικούς χώρους, το μισό μαγαζί. Αυτό που απαγορεύουν συχνά οι ιάπωνες στα μαγαζιά τους δεν είναι το τσιγάρο, αλλά τι έκπληξη, τη χρήση κινητών τηλεφώνων. Go figure!
Στη φωτογραφία απαγορεύονται και τα δύο αφού εγώ ως μη καπνιστής κάθισα σε θέση μη καπνιστών. Σε λίγες καφετέριες (εκεί έχει νόημα η απαγόρευση των κινητών), υπάρχει live μουσική δωματίου! Σε πολλά μαγαζιά, εμπορικά κέντρα και πάρκα, όπως με πληροφορούσε το pda μου, υπάρχουν unsecured wireless networks για ελεύθερη πρόσβαση στο internet. Στο ξενοδοχείο μου μάλιστα (Granvia Hotel) υπήρχε δυνατότητα και για ασύρματη και ενσύρματη (LAN cable) πρόσβαση. Η ταχύτητα έφτασε κάποια στιγμή τα 2Mbps. Και όλα αυτά ΔΩΡΕΑΝ, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Στους δρόμους τα αυτοκίνητα πάνε αργά (όχι λόγω κίνησης που δεν υπάρχει, αλλά λόγω κανόνων) και οι πεζοί περπατούν γρήγορα. Μερικοί τρέχουν! Στις διαβάσεις όμως, όπου το ηχητικό σήμα για τους τυφλούς είναι σε πολλές περιπτώσεις μουσική, περιμένουν το πράσινο κι ας μη φαίνεται ούτε ένα αυτοκίνητο στον ορίζοντα. Είναι τρελοί αυτοί οι ιάπωνες. Το taxi είναι σχετικά φθηνό, οι οδηγοί καθαροί, φορούν κοστούμι, κάποιοι άσπρα γάντια, δεν πιάνουν κουβέντα, δεν ακούν ραδιόφωνο, τα οχήματα πεντακάθαρα, επενδυμένα με δαντελίτσες!
Επίσης, δέχονται πιστωτικές κάρτες. Η παράνομη στάθμευση είναι ύβρις προς την κοινωνία και άρα δεν υφίσταται. Πολλοί υπαίθριοι χώροι στάθμευσης έχουν συστήματα τύπου ‘ασανσέρ’ όπου τρία αυτοκίνητα παρκάρουν στη θέση ενός.
Η ευγένεια και η φιλοξενία των ιαπώνων δεν έχει προηγούμενο. Ξεχάστε τις ανοησίες περί ελληνικής φιλοξενίας. Εκεί αν ρωτήσεις κάποιον στο δρόμο κάτι, ο άνθρωπος έχει ήδη κάνει δικό του το πρόβλημά σου. Μπορεί να μη γνωρίζει την απάντηση, θα ψάξει όμως μέχρι να τη βρεί και μόνο τότε θα σε εγκαταλείψει αφού υποκλιθεί χαμογελώντας. Οι υποκλίσεις τους, αντίστοιχες προς τις δικές μας χειραψίες που οι ιάπωνες αγνοούν, ήταν από τα στοιχεία που με γοήτευσαν. Δεν είναι μάλιστα όλες ίδιες. Όσο πιό βαθιές και παρατεταμένες, τόσο περισσότερο σεβασμό υποδηλώνουν (πχ σε σέβομαι ίσα με 12 μοίρες για 3,6 δευτερόλεπτα!). Genial! Μ’αυτήν την εύθυμη παρατήρηση θα κλείσω αυτό το post και θα επανέλθω με ένα άλλο, αφιερωμένο στους γιαπωνέζικους κήπους.

ΝΑΙ στην Ελευθερία Της Έκφρασης

Είπα κι εγώ να κάνω ένα ταξιδάκι και έγινε χαμός. Από το Κυότο της Ιαπωνίας που βρίσκομαι και μόλις έλαβα τη σχετική πληροφόρηση, νιώθω την υποχρέωση να δηλώσω πως συμπαρίσταμαι ολόψυχα στην ΗΛΙΘΙΑ αντιμετώπιση (στολισμένη με μπόλικη νομική επιστήμη βεβαίως, βεβαίως) του διαχειριστή του ιστοτόπου blogme.gr από κάποιον ολότελα εμπαθή και οπωσδήποτε άσχετο περί την έννοια της δημοκρατίας 'ενοχλημένο' πολίτη. Μιάς και συμφωνώ απόλυτα με το κείμενο στο ιστολόγιο 'Λαπούτα' το οποίο επιδεικνύει για άλλη μιά φορά ορθά αντανακλαστικά και ευθυκρισία, δεν θα πω τίποτε περισσότερο από το να σας παραπέμψω σ'αυτό. Μπορείτε επίσης να βρείτε ανάλογα κείμενα σε πολλά blogs:
http://www.agitprop.gr/article/111/blogme
http://e-roosters.blogspot.com/2006/10/blogme.html
http://locandiera.blogspot.com/2006/10/blogmegr.html
http://raresteak.wordpress.com/2006/10/26/blogme/
http://afmarx.blogspot.com/2006/10/delivery-boy.html
http://old-boy.blogspot.com/2006/10/blog-post_116187810249534670.html
http://histologion-gr.blogspot.com/2006/10/blogmegr.html
http://theseis.blogspot.com/2006/10/bloggers.html

Νέο Κοστούμι

Κλείνοντας έξι μήνες ζωής, το ιστολόγιο αυτό έφτασε νομίζω σε ένα σταυροδρόμι. Αυτό που ξεκίνησε σαν μιά αγχωμένη προσπάθεια να καλυφθεί ένα κραυγαλέο κενό στον πολιτικό λόγο των δημοτικών δρώμενων στην Κόρινθο, οφείλει τώρα που ολοκληρώθηκαν οι δημοτικές εκλογές να επαναπροσδιοριστεί. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως αλλάζει η ιδρυτική του ‘διακήρυξη’. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να κάνουμε τον απολογισμό μας. Ας επιχειρήσουμε λοιπόν μία σύντομη SWOT analysis (strong, weak, opportunity, threat):

Τα δυνατά μας σημεία:
Το ιστολόγιο αυτό στο σύντομο χρόνο ζωής του κατάφερε να τραβήξει την προσοχή αρκετών Κορίνθιων υψηλού μορφωτικού επιπέδου και πολιτικής συνειδητοποίησης.
Επέβαλλε μιά θεματολογία εν πολλοίς άγνωστη μέχρι σήμερα στην πόλη (ας με διορθώσει όποιος διαφωνεί), αν και δεν ήταν το μόνο.
Βοήθησε στη συνειδητοποίηση της διαφοράς φάσης ανάμεσα στην τρέχουσα (και τώρα απερχόμενη) δημοτική αρχή και μιάς εξωστρεφούς και άνω θρώσκουσας μερίδας των δημοτών που αν και ζούν στην Κόρινθο, είναι πολίτες του κόσμου.
Μπάλωσε κενά στα δημοτικά προγράμματα ΟΛΩΝ των συνδυασμών, γεγονός που οφείλει να προσέξει κυρίως η νέα δημοτική αρχή. Η συνεισφορά αυτή θα παραμείνει ορατή και παρούσα (scripta manent) σε αντίθεση με ‘τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα’ της προεκλογικής περιόδου.
Κέρδισε αναγνωσιμότητα από υποψήφιους σε συνδυασμούς άλλων δήμων εκτός Κορινθίας (γνωρίζω τουλάχιστον τρεις).
Βρήκε μιά θέση στην ελληνική μπλογκόσφαιρα γεγονός που τεκμηριώνεται από τα ιστολόγια που μας αναφέρουν και τους ιστολογούντες που κατέθεσαν τα σχόλιά τους σ’ εμάς.
Τα αδύνατα σημεία μας:
Το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται εξ’ορισμού (αν και όχι υποχρεωτικά) σε ένα εξαιρετικά περιορισμένο κοινό (Κορίνθιοι) και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει.
Με εξαίρεση το άρθρο του καθηγητή αντεγκληματικής πολιτικής κου Παπαθεοδώρου, το ιστολόγιο αυτό είναι ένα ‘one man show’, και οι ομαδικές προσπάθειες είναι πάντα καλύτερες από τις ατομικές (στη συγκεκριμένη θεματολογία).
Δεν καταφέραμε να απευθυνθούμε σε περισσότερους ιστολογούντες. Αυτό βέβαια, θα είναι μία μόνιμη αποτυχία, και έτσι πρέπει να το βλέπουμε. Η τρέχουσα επισκεψιμότητα ανέρχεται στις 31 επισκέψεις ημερησίως με μέσο χρόνο επίσκεψης τα 6 λεπτά.
Δεν μπορέσαμε να αρθρογραφήσουμε περισσότερο από ένα άρθρο ανά εβδομάδα (γιατί έχουμε πραγματική και όχι εικονική δουλειά, το λιγότερο 10 ώρες ημερησίως, δουλειά μάλιστα που δε γνωρίζει κυριακές και σχόλες και είναι εντελώς εκτός του αντικειμένου του ιστολογίου). Ακόμη και οι αρχάριοι όμως γνωρίζουν ότι ένα site είναι το περιεχόμενό του και όχι η διεύθυνσή του. Περισσότερο και ποιοτικότερο περιεχόμενο = περισσότερη επισκεψιμότητα και αναγνωσιμότητα.
Οι ευκαιρίες μας:
Να θεωρήσουμε τη μέχρι τώρα προσπάθεια αφετηρία και όχι τερματισμό.
Να διευρύνουμε τη θεματολογία δημιουργώντας τομείς αρθρογραφίας όπως λογοτεχνία, παιδιά (όχι παιδεία, ούτε νέα γενιά), ειδησεογραφία & πολιτική ανάλυση κοκ.
Άρα να εμπιστευτούμε συνεργάτες, συγκεκριμένους σε πρώτη φάση και στο απώτερο μέλλον να δίνουμε βήμα αρθρογραφίας σε όποιον το επιθυμεί, βάσει συγκεκριμένης δεοντολογίας.
Με το λόγο μας να εμπεδώνουμε και να αποδεικνύουμε καθε μέρα και περισσότερο την ανεξαρτησία της σκέψης μας, την ετοιμότητα των κοινωνικών μας αντανακλαστικών, τη σωστή ερμηνεία της ανάδρασης μέσω των σχολίων, την ανακάλυψη νέων δρόμων για τη συζήτηση.
Οι απειλές μας:
Να ταυτιστούμε (ή να μας ταυτίσουν) με συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Για μας, οι τοπικές κοινωνίες στα του οίκου τους πρέπει να αντιμετωπίζουν τα κόμματα ως απειλές. Τουλάχιστον όσο τα κόμματα στερούν από αυτές το οξυγόνο τους. Και το στερούν.
Να στερέψουμε, να επαναλαμβανόμαστε, να χάσουμε το νήμα με την κοινωνία (η επισκεψιμότητα θα το πεί).
Να πνιγούμε στην ακίνητη λίμνη του ψηφιακού αναλφαβητισμού του έλληνα.
Να υποκύψουμε στις απαιτήσεις της καθημερινότητας, να συμβιβαστούμε.

Συνεπεία των ανωτέρω, το ιστολόγιο θα υποστεί αναδιοργάνωση. Η πρώτη ορατή αλλαγή θα είναι η αρθρογραφία νέων συνεργατών. Αργότερα, αν όλα πάνε καλά, θα αποκτήσει νέα δομή (με πόλους θεματολογίας) και αισθητική, ελπίζω και περισσότερη λειτουργικότητα. Περιττό να πω πως επιθυμούμε περισσότερο παρά ποτέ τα σχόλια, τις συστάσεις, τις παρατηρήσεις σας.

Ταξίδι Προς Τον Ανατέλλοντα Ήλιο

Σε λίγες ημέρες θα πάω για επαγγελματικούς λόγους στο Κυότο της Ιαπωνίας. Δεν έχω ξαναπάει ποτέ στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου και δε μπορώ να κρύψω τον ενθουσιασμό μου. Μιλώντας με ένα φίλο που έχει πάει αρκετές φορές στην Ιαπωνία, μου είπε πως η φύση εκεί είναι οργιαστική, ειδικά το φθινόπωρο. Η σχετική γρήγορη έρευνα στο internet επιβεβαίωσε με το παραπάνω τα λεγόμενά του.
(Autumn Colors in Kyoto)

(At the Nanzenji Temple, Kyoto Japan. Photo by Katsunori Shimada)

Με αφετηρία αυτό, θέλησα να μάθω περισσότερα, ειδικά για το Κυότο. Να ανασκοπήσω την ιστορία του, να εξοικειωθώ στις ιδιαιτερότητες του ιαπωνικού πολιτισμού, να προσανατολιστώ στη σύγχρονη καλλιτεχνική παραγωγή.


Έτσι, εκτός από το λαϊκό χοροθέατρο kabuki, τις πολεμικές τέχνες, την ποίηση renga, την ποίηση haiku κτλ έπεσα πάνω στον Takagi Masakatsu. Έναν μουσικό και ζωγράφο που χρησιμοποιεί ως αποκλειστικό εργαλείο της τέχνης του, τον υπολογιστή. Το αξιόλογο και ιδιαίτερα χαλαρωτικό του video με τίτλο ‘Girls’, σας προσφέρω μέχρι να γυρίσω με τις δικές μου φωτογραφίες. Και βέβαια, τις εντυπώσεις μου για το τι είναι ‘πόλη’ για τους ιάπωνες.

Νέος Δήμαρχος Κορινθίων ο Αλέκος Πνευματικός

Από την 1η Ιανουαρίου 2007 και για τέσσερα χρόνια, δήμαρχος Κορινθίων θα είναι ο Αλέκος Πνευματικός που συγκέντρωσε στο β’ γύρο των εκλογών το λαμπερό όσο και αναμενόμενο 60,86% έναντι 39,14% του απερχόμενου Θωμά Θωμαΐδη.

You're Nearly A Laugh But You're Really A Cry

Το album των Pink Floyd 'Animals' είναι ένα από αυτά που με διαπαιδαγώγησαν μουσικά. Ήταν ένα από τα πρώτα βινύλια που αγόρασα. Αφιερώνω λοιπόν το εξαιρετικά αγαπημένο μου τραγούδι Pigs (Three Different Ones), στον πρωτεύσαντα υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο και αυριανό αντιδήμαρχο. Μπορείτε να το κατεβάσετε από το παρακάτω link και να το ακούσετε παρακολουθώντας ταυτόχρονα τους στίχους!
http://rapidshare.com/files/154601/Pigs.mp3 (4,1 MB)

Big man, pig man, ha ha charade you are.
You well heeled big wheel, ha ha charade you are.
And when your hand is on your heart,
You're nearly a good laugh,
Almost a joker,
With your head down in the pig bin,
Saying "Keep on digging."
Pig stain on your fat chin.
What do you hope to find.
When you're down in the pig mine.
You're nearly a laugh,
You're nearly a laugh
But you're really a cry.
Bus stop rat bag, ha ha charade you are.
You fucked up old hag, ha ha charade you are.
You radiate cold shafts of broken glass.
You're nearly a good laugh,
Almost worth a quick grin.
You like the feel of steel,
You're hot stuff with a hatpin,
And good fun with a hand gun.
You're nearly a laugh,
You're nearly a laugh
But you're really a cry.
Hey you, Whitehouse,
Ha ha charade you are.
You house proud town mouse,
Ha ha charade you are
You're trying to keep our feelings off the street.
You're nearly a real treat,
All tight lips and cold feet
And do you feel abused?
.....! .....! .....! .....!
You gotta stem the evil tide,
And keep it all on the inside.
Mary you're nearly a treat,
Mary you're nearly a treat
But you're really a cry.

Πολιτικές Αισθήσεις & Ψευδαισθήσεις

Αντιγράφω από το (αγαπημένο αυτού του blog) βιβλίο του Ίταλο Καλβίνο ‘Οι Αόρατες Πόλεις’:
«Ο άντρας που ιππεύει για μέρες πολλές σε άγρια εδάφη ποθεί να συναντήσει μια πόλη. Κάποτε φτάνει στην Ισιδώρα, πόλη όπου τα μέγαρα έχουν κρεμαστές ελικοειδείς κλίμακες καλυμμένες από θαλάσσιους κοχλίες, πόλη όπου κατασκευάζονται με όλους τους κανόνες της τέχνης κιάλια και βιολιά, πόλη όπου όταν ο ξένος είναι αναποφάσιστος ανάμεσα σε δύο γυναίκες συναντάει πάντα μιά τρίτη, πόλη όπου οι κοκορομαχίες εκφυλίζονται σε αιματηρούς καυγάδες ανάμεσα σ’ αυτούς που βάζουν στοιχήματα. Όλα αυτά τα πράγματα σκεφτόταν κάθε φορά που ποθούσε μια πόλη. Η Ισιδώρα είναι επομένως η πόλη των ονείρων του: με μία μόνο διαφορά. Η ονειρεμένη πόλη τον εμπεριείχε νεαρό. Στην Ισιδώρα φτάνει σε προχωρημένη ηλικία.
Στην πλατεία είναι το πεζούλι των γέρων που κοιτάζουν τη νεολαία να περνά. Βρίσκεται καθισμένος στη σειρά μαζί τους. Οι επιθυμίες έχουν ήδη γίνει μνήμες.»

Αυτό που καταλαβαίνω από το παραπάνω απόσπασμα, είναι ότι αυτοί που έχουν οράματα, καταναλώνονται κυνηγώντας τα. Και ακόμα και αν τα κατακτήσουν, άλλοι είναι αυτοί που θα τα απολαύσουν. Ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας λεβέντης, θέλησε να συμμετάσχει στις τωρινές εκλογές σε ένα ψηφοδέλτιο. Του το είχα πει ότι θα τον ξεσκίσουν τα αγριόσκυλα.. Αυτός όμως είχε πιό πολύ το νου του στο όραμα παρά στις νουθεσίες. Και τον ξέσκισαν. Η δική μου γνώμη είναι ότι συνέβαλλε με την προσπάθειά του όχι στην εκπλήρωση του οράματος, αυτό το βλέπει άλλωστε μόνο αυτός, αλλά στην άνοδο στην εξουσία των αγριόσκυλων. Αν το καταλαβαίνει τότε δεν πειράζει, έκανε λάθος. Αν όμως δεν το καταλαβαίνει, τότε έκανα λάθος εγώ.
Δεν έχω σχεδόν καμία αμφιβολία ότι ζούμε έναν πολιτικό μεσαίωνα. Όπου κανένα ήθος δε θριαμβεύει. Όπου η πολιτική ηθική ταπεινώνεται για χάρη της μωροφιλοδοξίας. Όπου μόνο κάποιοι εξαιρεταίοι ή νεοφερμένοι στο στίβο μεταγγίζουν γνώση, νιότη, φρεσκάδα, ψυχή. Κι αυτοί αντέχουν συνήθως λίγο. Μερικοί απ’αυτούς, καθώς περνά ο χρόνος εξελίσονται σε επαγγελματίες. Και τότε, επενδύονται τις σκατωμένες πορφύρες του ψευδοαξιώματός τους και κοιτώντας το κατουρημένο τσαντήρι τους ονειρεύονται αυνανιστικά πως κυβερνούν ένα ιμπέριουμ. Ο εαυτός τους έχει πάρει τη θέση του Λόγου. Κι ας το έχει πεί ο Αριστοτέλης εδώ και χιλιάδες χρόνια, ότι δεν δίνουμε την εξουσία στον άνθρωπο αλλά στο Λόγο, γιατί ο άνθρωπος ασκεί την εξουσία για τον εαυτό του και γίνεται τύραννος («Ουκ εώμεν άρχειν άνθρωπον αλλά τον λόγον, ότι εαυτώ τούτο ποιεί και γίνεται τύραννος»).

Αποτελέσματα Εκλογών Δήμου Κορινθίων

Ενσωμάτωση 100% (59/59 εκλογικά τμήματα). Έλαβαν:

1. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ 40,76%
2. ΘΩΜΑΪΔΗΣ 30,50%
3. ΓΙΩΤΗΣ 17,49%
4. ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ 8,93%
5. ΑΛΩΝΙΣΤΙΩΤΗΣ 2,33%

Σε αναμονή λοιπόν για τη δεύτερη Κυριακή, αλλά είναι προφανές ότι ο Αλέκος Πνευματικός βρίσκεται πιό κοντά παρά ποτέ στη νίκη.

Η Μικροπίστωση Ως Εργαλείο Ενάντια Στη φτώχεια

Το φετινό βραβείο Nobel για την ειρήνη απονεμήθηκε εξ'ημισείας στον καθηγητή από το Bangladesh Muhammad Yunus και την τράπεζα Grameen που ο ίδιος ίδρυσε το 1976. Στην αιτιολογία αναφέρεται: "για την προσπάθειά τους να δημιουργήσουν οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη εκ των κάτω". Πώς το κατάφεραν αυτό; Με την ανάπτυξη των μικροδανείων, της μικροπίστωσης (microcredit). Το δανεισμό δηλαδή μικροποσών σε άτομα οικονομικά ανυπόληπτα με βάση τα τρέχοντα τραπεζικά κριτήρια, κυρίως σε γυναίκες. Ενάντια σε κάθε καπιταλιστική λογική, ο Yunus κατέδειξε ότι η μάχη ενάντια στη φτώχεια δεν είναι χόμπι για βαρεμένους αστούς και φευγάτους ακτιβιστές, είναι πραγματικότητα. Δεν είναι ο μόνος. Εδώ μπορείτε (όπως αναφέρεται στο site) να διαβάσετε τις δραματικές ιστορίες ανθρώπων που ενάντια σε κάθε πρόβλεψη κατάφεραν να καταπολεμήσουν τις αρρώστιες και τη φτώχεια, να αντιμετωπίσουν τη βία και την ανεργία και να προσφέρουν ελευθερία και επιλογές σε φτωχούς και περιθωριοποιημένους ανθρώπους ανά τον κόσμο.
Το γεγονός της φετινής βράβευσης έχει για μας ιδιαίτερη σημασία, γιατί έχουμε από αυτό το blog προτείνει τη χρήση του εργαλείου της μικροπίστωσης στην περίπτωση των τσιγγάνων. Τώρα που η πρόταση περιβάλλεται με την αίγλη του βραβείου Nobel, μήπως θα θέλατε κύριοι δημοτικοί άρχοντες να την επανεξετάσετε;

Δήμος To Let (όπως Rooms To Let)

Δεν ήθελα να γράψω ένα post για τις δημοτικές εκλογές. Ήθελα να γράψω για το Γερμανό ζωγράφο Lovis Corinth. Τι σχέση έχει ο ζωγράφος με την Κόρινθο; Καμία. Ακριβώς. Ήθελα το post να μην είχε καμία σχέση με τίποτα (πέραν της τυχαίας συνωνυμίας). Μετά, διάβασα τη συνέντευξη που πήρε από τον Γιώργο Πρεβελάκη, ο Κώστας Καστρισιανάκης στο re-public, με τίτλο «Πρέπει να σώσουμε την Αθήνα από τον εαυτό της» και ανέβαλα το post για τον Corinth για αργότερα. Στη συνέντευξη, ο κος Πρεβελάκης ισχυρίζεται ότι η σωτηρία της Αθήνας μπορεί να έρθει μόνο εκ των έξω. Αναφέρει τη διασπορά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αναφέρεται και στην ανάγκη ενός σοκ.
Εδώ και χρόνια σε ιδιωτικές μου συζητήσεις αδυνατώ συχνά να καταστείλω την εκφορά μιάς παρόρμησης να βγάλουμε μιά αγγελία στο διεθνή τύπο:
Δήμος To Let (όπως Rooms To Let).
Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι αν νοικιάζαμε το δήμο για 4 χρόνια σε κάποια εταιρεία πχ σαν τη Morgan Stanley, θα είχαμε απείρως καλύτερα αποτελέσματα. Βλέπετε, τόση αγάπη, τόση αυταπάρνηση, τόση ανιδιοτελής προσφορά και τόσα οράματα δεκαετιών από τους αυτοδιοικητικούς μας, οδήγησαν σ’αυτό το πολεοδομικό συνοθύλευμα που ονομάζεται δήμος Κορινθίων. Βοήθησαν βεβαίως και οι βαθιές τομές της κυβέρνησης με μόνιμο και αταλάντευτο στόχο την αποκέντρωση.
Αρκετά όμως με τον κυνισμό. Το ερώτημα του σκεπτικιστή είναι πάντα εδώ: ποιός θα σώσει την Κόρινθο από τον εαυτό της; Προφανώς κανείς θα ισχυριστεί ο αντισκεπτικιστής, αφού δεν υπάρχει κανείς λόγος, κανένας να σώσει κανέναν. Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε, συμπολίτες Κορίνθιοι. Εγώ, αντίθετα πιστεύω, ότι πρέπει να σωθούμε από τις χαμηλές μας επιδόσεις σε όλα. Στην αρχιτεκτονική, στην κοινωνική μας ευαισθησία και συνοχή, στην ιστορική μας συνειδητοποίηση, κυρίως σ’ αυτήν. Είχα την τύχη να κάνω μεταπτυχιακά μαθήματα σε μία από τις παλαιότερες πανεπιστημιουπόλεις της Ευρώπης (Uppsala) και ένιωσα βαθιά τι θα πει ιστορική συνειδητοποίηση. Στην ανάγκη αυτή αναφέρεται άλλωστε και η ‘ιδρυτική’ περιγραφή αυτού του ιστολόγιου. Με τον όρο ιστορική συνειδητοποίηση εννοώ τις άγκυρες που συγκρατούν τον καθένα μας με αυτόν τον τόπο. Τη διαχρονική και ανεξίτηλη υπογραφή του χώρου, του τόπου, στην ταυτότητα των ατόμων αλλά και του συνολικού πληθυσμού του δήμου. Η ανεπάρκεια αυτών των δεσμών είναι το αίτιο της κοινωνικής αναισθησίας και αδιαφορίας που βιώνουμε και εμείς και άλλοι δήμοι. Μέσα από αυτόν τον άνοστο και νεοπαγή πολτό, ποιά αληθινά αξιόλογη υποψηφιότητα μπορεί να ξεπηδήσει; Ε, δεν είναι τυχαίο -και εδώ θα συμφωνήσω και πάλι με τον κο Πρεβελάκη- οι δυνάμεις που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μιά εναλλακτική λύση είναι εξαιρετικά ανίσχυρες.
Γι αυτό και δεν περιμένω τίποτα από τις δημοτικές εκλογές. Γι αυτό και πιστεύω ότι αυτό το blog είναι πολύ χρησιμότερο για την πόλη από την ψήφο μου (καλά, θα τη ρίξω κι αυτή).

Η Τέχνη Των Δημόσιων Χώρων

Τι μένει άραγε στο μυαλό ενός ανθρώπου που μόλις επισκέφθηκε μιά πόλη; Ποιά θα ήταν η εικόνα της Αθήνας χωρίς τον Παρθενώνα; Του Παρισιού χωρίς τον Πύργο του Άϊφελ; Της Νέας Υόρκης χωρίς τους ουρανοξύστες της; Είναι αλήθεια πως είναι η υπογραφή της τέχνης και της τεχνικής που ανεξίτηλα διαμορφώνει την εικόνα μιάς πόλης. Αλλά πέρα από την ιστορική διαδρομή αιώνων ή χιλιετιών, που απαιτούν ένα μέγα-έργο, υπάρχει και η καθημερινή εικόνα της πόλης που φέρουμε όλοι μέσα μας. Μιάς εικόνας που έχει να κάνει με κτίρια που γνωρίσαμε, με στέκια, με γειτονιές. Μιάς εικόνας που πέρα από το χώρο, επεκτείνεται στο χρόνο. Το χρονικό εύρος αυτής της εικόνας ξεκινά από την πόλη του παππού μας και φτάνει στις μέρες μας. Κάθε φορά που θυμάμαι τον παππού μου το Γιώργο, προσπαθώ να θυμηθώ το καφενείο του Μανιάτη, όπου έπαιζε πρέφα. Κάθε γενιά λοιπόν προσθέτει κάτι και φεύγοντας, αφήνει κάτι πίσω της που οι νεότεροι γνωρίζουν –έστω και αχνά- και που συνήθως αφήνεται να αργοσβήνει. Είναι ως ένα σημείο φυσικό. Το παλιό κτίριο θα δώσει τη θέση του σε ένα νεότερο. Αυτό που λείπει είναι τα σταθερά σημεία, τα ορόσημα. Προέκυψε έτσι μιά ασυνέχεια, μιά παύση της ιστορίας, μιά αμήχανη βουβαμάρα που στην περίπτωση της Κορίνθου χρονολογείται από το 1928, μετά το νέο ρυμοτομικό, που είναι ακόμη σήμερα ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει αυτή η πόλη. Να γιατί τα έργα τέχνης των δημόσιων χώρων είναι απαραίτητα σε μιά πόλη. Γιατί προσωποποιούν τους χώρους, γιατί θυμίζουν σε όλους πως κάποιος άλλος πέρασε από εκεί και άφησε κάτι πίσω του, γιατί αποκαθιστούν το νήμα της ιστορίας. Γιατί στην εποχή της αποπροσωποποίησης και της ανωνυμίας, προσθέτουν κάποιες προσωπικές πινελιές. Όχι όμως ρε γαμώτο μόνο με την ηρωική τους μορφή, δηλαδή τους αδριάντες. Υπάρχουν και άλλες μορφές τέχνης των δημόσιων χώρων (public art). Όπως οι τοιχογραφίες. Όχι η γελοία συνθηματογραφία, ή το βιαστικό spray των πιτσιρικάδων, αλλά η αληθινή τοιχογραφία.


“Everglades” by Jan Kolenda & John Foster, 2003
Foster is a professor at Broward Community College and Kolenda is a teacher at the Museum. Ρίξτε και μιά ματιά στο υπόλοιπο site, αξίζει.


τοιχογραφία του Joseph Hindley, στο αεροδρόμιο της Quad City










Αλλά και οτιδήποτε επαναλαμβανόμενο όπως οι κάλαθοι αχρήστων (η φωτο από το Trash can Project, στο οποίο συμμετείχαν σχολεία)








τα παγκάκια, (οι φωτο από διαγωνισμό στη Laguna Beach για παγκάκια, αλλά εκεί θα βρείτε και πολλά άλλα έργα τέχνης για δημόσιους χώρους)





















ακόμα και τα καπάκια της αποχέτευσης, μπορούν όπως δείχνουν και οι φωτογραφίες να γίνουν αντικείμενα τέχνης.


Ο κόσμος είναι γεμάτος με λαμπερά παραδείγματα. Αν εμείς επιλέγουμε να τα αγνοούμε, τότε είμαστε χωριάτες εξ’ ορισμού. Διαφωνείτε; Τότε ας φτιάξουμε μιά διεύθυνση ‘τέχνης δημόσιων χώρων’ στο δημαρχείο μας. Όπως έχουν τόσες και τόσες πόλεις σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

Not at all "γιαλελέλι"

Μιας και ασχοληθήκαμε σε προηγούμενο άρθρο με το τι είναι πολιτισμός, ας απολαύσουμε λίγο αληθινό μουσικό πολιτισμό. Η καταπληκτική ιταλίδα mezzosoprano Cecilia Bartoli τραγουδά την άρια Guisto Ciel από την όπερα του Gioacchino Rossini 'Η Πολιορκία της Κορίνθου'. Την ορχήστρα διευθύνει ο Ελβετός Charles Dutoit. Το έργο είχαμε την ευτυχία να παρακολουθήσουμε από την Εθνική Λυρική Σκηνή, στο χώρο της Αρχαίας Κορίνθου, σε μιά μοναδική παράσταση τον Ιούνιο του 2002, στα πλαίσια της πολιτιστικής ολυμπιάδας 2001-2004.
Ένθερμος φιλέλληνας, ο Rossini εμπνεύστηκε την όπερα από την πολιορκία και πτώση του Μεσολογγίου που ήταν ακόμη νωπή όταν το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1826 στην Όπερα του Παρισιού. Κατ' άλλους, η έμπνευση προήλθε από την καταστροφή της Χίου. Πάντως, η επιτυχία της ήταν τεράστια. Έστω και αν το libretto δεν αναφέρεται σε κάποιο ιστορικό γεγονός που να συνέβη στην πόλη μας, συμβάλλει στη διάδοση του ονόματος της Κορίνθου.
Αν έχετε αργή σύνδεση, μετά το click στο κέντρο της οθόνης πατήστε την παύση κάτω αριστερά για να δώσετε χρόνο στο video να κατέβει και το ακούτε αργότερα χωρίς σπασίματα. Καλή ακρόαση!

Φωτισμένος Ακροκόρινθος ή Τα Λεφτά στην Αποχέτευση;

Το κάστρο του Ακροκορίνθου (αριστερά στη φωτο, αν δεν το καταλάβατε) είναι το αρχαιότερο και το μεγαλύτερο στην Πελοπόννησο, πιθανώς και σε όλη την Ελλάδα. Ο συνδυασμός αυτού του μονολιθικού βράχου και του Ισθμού της Κορίνθου (του περισσότερο υποτιμημένου επιτεύγματος της μηχανικής στον κόσμο), καθόρισε την ιστορία της πόλης. Έχοντας εξασφαλισμένη την άμυνα με αυτό το απροσπέλαστο οχυρωματικό σημείο και ελέγχοντας τη χερσαία οδό μεταξύ πελοποννήσου και στερεάς ελλάδας, και τη θαλάσσια οδό προς σαρωνικό και κορινθιακό κόλπο, η Κόρινθος εξαγόρασε το εισιτήριό της για οικονομική και άρα κοινωνική ακμή. Περασμένα μεγαλεία. Γιατί στη σύγχρονη εποχή, μόλις και δια βίας καταφέραμε να φωταγωγήσουμε το κάστρο του Ακροκορίνθου. Βεβαίως, παρότι είναι από τα σπουδαιότερα, αν όχι το σπουδαιότερο κάστρο στη χώρα, φωταγωγήθηκε τελευταίο. Το ασήμαντο συγκριτικά κάστρο της Ανθούσας, 6 χλμ βόρεια της Πάργας, έχει φωταγωγηθεί από πολλών ετών. Όπως αναμενόταν, οι πολιτικοί μας όχι μόνο θριαμβολόγησαν αλλά και τσακώθηκαν για την πατρότητα του έργου. Θα μου πείτε ότι αφού το έργο έγινε, ας μη γκρινιάζω. Εξηγούμαι: δεν μου έρχεται άλλο πρόσφατο, πιό τρανό παράδειγμα κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος (οι αγγλοσάξονες το λένε: money down the drain, ήτοι τα λεφτά στην αποχέτευση).

Δε γνωρίζω άλλο κάστρο που να έχει φωτιστεί με ψυχρό και όχι θερμό φωτισμό, ούτε εδώ,
στη σειρά,



Παλαμήδι,












Αστυπάλαια,









ούτε στο εξωτερικό, (με τη σειρά)



Heidelberg-Γερμανία,











Budapest-Ουγγαρία,









Γιατί άραγε διάλεξαν αυτόν τον φωτισμό που συνθέτει ένα σκηνικό κατάλληλο μόνο για θρίλερ; Γιατί, ακόμη, επέλεξαν να φωτίσουν κυρίως το βράχο και όχι το κάστρο; Αντίθετα, όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες, ο υποφωτισμός των κατώτερων υψομετρικά στοιχείων, απαιτείται προκειμένου να αναδειχθεί το φωτιζόμενο αντικείμενο. Πείτε μου εσείς το γιατί. Μήπως το έργο δεν τελείωσε ακόμα και βρισκόμαστε σε κάποιο ενδιάμεσο στάδιο; Τότε προς τι οι παράτες και τα δελτία τύπου; Εγώ όμως ξέρω ότι κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε (εκτός από ορισμένους που φοβούνται μήπως ο λογαριασμός του ρεύματος είναι πολύ υψηλός - ναι, ναι, αυτό είναι το επίπεδο της συζήτησης). Το έργο εκτέλεσε η νομαρχία αλλά αφορά το δήμο μας. Πώς τοποθετήθηκαν επ΄αυτού οι συνδυασμοί για τις δημοτικές εκλογές; "Μπράβο, εμείς πάντα το λέγαμε ότι χρειαζόταν". Λοιπόν φίλοι, συμπολίτες και μη, εμένα δε μου αρέσει ούτε το αισθητικό αποτέλεσμα, που θυμίζει ταινία με τον κόμη δράκουλα, ούτε το μεγάλο ποσό χρημάτων που σπαταλήθηκε, ούτε η ολιγωρία ετών (έχουν εφεύρει οι πολιτικοί μας έναν όρο για να δικαιολογούν την ολιγωρία τους: την ωρίμανση του έργου!!!). Άλλη μιά χαμένη ευκαιρία για την πόλη μας, προστέθηκε σα σβηστό κερί στις προηγούμενες.
"...Δεν θέλω να γυρίσω να μη διώ και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν."

Η νυχτερινή φωτογραφία του Ακροκορίνθου είναι ευγενική προσφορά του εξαιρετικού φωτογραφείου της πόλης μας Vas-Val.

The Corinth Computer Project

Το μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, έχει ξεκινήσει ήδη από το 1988 ένα ερευνητικό πρόγραμμα με την ονομασία ‘The Corinth Computer Project’. Ο αρχικός στόχος ήταν να μελετηθεί ο πολεοδομικός σχεδιαμός κατά τη ρωμαϊκή περίοδο στην Κόρινθο και να παραχθεί ένας υψηλής ακρίβειας ψηφιακός χάρτης της αρχαίας πόλης στον οποίον κάποιος θα μπορούσε να διακρίνει και να μελετήσει τις αλλεπάλληλες χρονολογικές περιόδους ανάπτυξης της πόλης. Στην πορεία το πρόγραμμα επεκτάθηκε και στην καταγραφή της ιστορίας της Κορίνθου από την αρχαϊκή περίοδο μέχρι και τον 20ο αιώνα. Αυτό το εκπληκτικό έργο συντελέστηκε σε διάστημα μεγαλύτερο των δέκα ετών, από πλείστους μελετητές-συντελεστές, πλην όμως ουδεμία εκδήλωση ή αναφορά σε αυτό το πρόγραμμα δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου από το δήμαρχο του πολιτισμού όπως του αρέσει να αυτοαποκαλείται. Ούτε βέβαια εδέχθη οποιασδήποτε μορφής κριτική γι αυτό από την αντιπολίτευση. Ταμπουρωμένος στους ορίζοντες του επαρχιωτισμού του, γοητευμένος από τον πολιτισμό του Νταλάρα, μαθητευόμενος στο πρότυπο ευγένειας του ‘Πανίκα’ Ψωμιάδη (εκεί είναι καλός μαθητής), και κυρίως, ανεπίδεκτος οιασδήποτε βελτίωσης, ο δήμαρχος Κορινθίων σκορπά λεφτά σε φυλλάδια για το έργο του στον τομέα του πολιτισμού, χωρίς να δείχνει να αντιλαμβάνεται καλά-καλά τι σημαίνει αυτή η λέξη. Με τη στενή της έννοια, η λέξη πολιτισμός αναφέρεται ευθέως στην πόλη και τον πολίτη, περιγράφοντας την πολυπλοκότητα, τα μέσα και τα αγαθά της ζωής στην πόλη. Με αυτήν την έννοια, το αμερικανικό πρόγραμμα συνιστά την πιό πλήρη καταγραφή του κορινθιακού πολιτισμού που έγινε ποτέ. Αν λοιπόν ο σημερινός ή οποιοσδήποτε μελλοντικός δήμαρχος θελήσει να ψελλίσει τη λέξη ‘πολιτισμός’, ας καλέσει πρώτα τους συντελεστές αυτού του προγράμματος να τους τιμήσει, ας φιλοξενήσει πρώτα το ψηφιακό προϊόν του προγράμματος σε ένα μουσείο κορινθιακής ιστορίας και μετά ας καλέσει και τη Γλυκερία. Επιτέλους, αυτά τα μουσικά (υπο)προϊόντα μπαίνουν κάθε μέρα στα σπίτια μας, τα γραφεία μας, τα αυτοκίνητά μας από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, χωρίς καν να το επιθυμούμε. Στομώσαμε πιά!! Αυτό που δεν μπαίνει είναι ακριβώς αυτό που αντιπροσωπεύει το ‘The Corinth Computer Project’: η υψηλής ποιότητας, έντασης και διάρκειας, ανθρώπινη προσπάθεια να ειπωθεί η αλήθεια.

Το σχέδιο στην αρχή είναι του Coronelli από το 1685 και φιλοξενείται στη Γεννάδειο βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα.

Ο κύριος ‘Παρών Στους Αγώνες’

Είμαστε πλέον για τα καλά εντός της προεκλογικής περιόδου, καθώς σε λιγότερο από ένα μήνα θα έχουμε εκλογές. Οι υποψήφιοι έχουν κατά πλειοψηφία παρατήσει τις δουλειές τους και τρέχουν προς άγραν ψήφων. Βιογραφικά σημειώματα των 200 λέξεων βομβαρδίζουν το κλασικό γραμματοκιβώτιό μας (κανείς τους δεν έχει ακόμα ανακαλύψει το διαδίκτυο;). Εκεί λοιπόν αναμασώνται τα κλισέ του αιώνα. Χαρακτηριστικότερο όλων η ‘διαχρονική παρουσία του Ταδόπουλου στους κοινωνικούς αγώνες’. Εννοείται -αν απορείτε-, και της regular season και των play-offs. Για δες, είχε τόσους αγωνιστές η κοινωνία μας και δεν το είχα καταλάβει! Θα ήθελα να ήξερα πού αγόρασαν όλοι αυτοί τα εισιτήρια διαρκείας για την πρώτη θέση στους κοινωνικούς αγώνες. Αλλά αυτό το ερώτημα είναι εύκολο. Στις κομματικές παράγκες τα αγόρασαν, σε παιδική ακόμα ηλικία, για να πιάσουν καλή σειρά στην επετηρίδα. Αυτό που είναι ίσως πιό δύσκολο για τον κόσμο να καταλάβει, είναι σε τι είδους αγώνες συμμετείχαν αυτοί οι κύριοι.
Μήπως, όσοι πουλάνε υπηρεσίες, προσέφεραν σε κάποια μειονεκτική κοινωνική ομάδα τις υπηρεσίες τους δωρεάν;
Μήπως οι δημόσιοι υπάλληλοι παρέτειναν ποτέ το ωράριό τους εθελοντικά προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους συμπολίτες τους;
Μήπως, όσοι εμπορεύονται αγαθά, δώρησαν στο δήμο τους ή στο ΚΑΠΗ της γειτονιάς τους κάτι;
Μήπως προσέλαβε ποτέ κανείς τους ένα λαθρομετανάστη και μεσολάβησε ο ίδιος για τη νομιμοποίησή του στη χώρα μας, πληρώνοντας και το αντίστοιχο ΙΚΑ;
Ε, λοιπόν, οι περισσότεροι, δεν έχουν καμία σχέση με τα ανωτέρω. Κι αυτοί οι λίγοι που έχουν, αυτοί, δεν θα έγραφαν ποτέ στο βιογραφικό τους ‘παρών στους αγώνες’. Γιατί να το γράψουν άλλωστε; Ο κόσμος τους ξέρει. Ή έτσι νομίζουν. Ή σεμνύνονται τόσο ώστε να μην το γράψουν.
Αυτοί που το γράφουν όμως, ποιοί είναι; Σε ποιούς ακριβώς αγώνες συμμετείχαν; Ένας μου είπε ‘εγώ είμαι στο κόμμα από το 1973’ (το εν λόγω κόμμα ιδρύθηκε το 1974). Άλλος είπε ‘έχω πάει σε όλες τις ομιλίες του Αντρέα’ (και σ’αυτές που έκανε στο Berkeley;). Καταλαβαίνω τη μακρά εκείνη και θολή τεθλασμένη γραμμή που από την παρακολούθηση της ομιλίας ενός πολιτικού οδηγεί στην εφαρμογή των ιδεών που εκφράζει αυτός ο πολιτικός. Όμως, η ζωή και η πρακτική του ακροατή μας έρχεται σε βάναυση αντίθεση μ’ αυτές τις ιδέες. Αλλά και όταν δεν έρχεται σε αντίθεση, από πού προκύπτει πως όποιος παρακολουθεί πολιτικές ομιλίες, κρεμά πανό, κολλά αφίσες και δέρνεται με ‘αντιπάλους’, θα μετεξελιχθεί αργότερα σε κατάλληλο δήμαρχο ή νομάρχη;
Τελικά, οι μόνοι αγώνες στους οποίους συμμετέχει ο μικρός μας Γκρούεζας είναι αυτοί που εξυπηρετούν τη φιλαυτία και την ιδιοτέλειά του. Αυτοί στους οποίους είναι ο ίδιος υποψήφιος. Ή προσδοκά οφέλη από την εκλογή άλλου υποψηφίου.
Το κριτήριό του στερείται παντελώς κοινωνικής και πολιτικής ηθικής. Θα εξυπηρετήσει έναν συμπολίτη γιατί προσδοκά τη ψήφο του και όχι γιατί νιώθει την ανημπόρια του. Και έτσι, θα προτιμήσει να εξυπηρετήσει αυτόν που δεν έχει ανάγκη αλλά θα τον ψηφίσει, από αυτόν που έχει ανάγκη αλλά δεν ξεπουλιέται.
Στις εκλογές που έρχονται ας ψηφίσουμε όλοι τους ανθρώπους με ψυχή και όχι τους αυτάρεσκους και εγωιστικούς κλώνους του κομματικού σωλήνα. Θα τους βρούμε εύκολα. Βαυκαλίζονται, βλέπετε, με το παρήγορο παραμύθι ότι στη ζωή αυτή υπάρχει δικαιοσύνη.

www.diafani-mitropoli.gr

Αγαπητοί φίλοι,
η ιστοσελίδα www.diafani-mitropoli.gr είναι γεγονός! Τις επόμενες ημέρες θα προστεθούν κάποια στοιχεία στη σελίδα και θα περιμένουμε για σχόλια, παρατηρήσεις ή συμβουλές επί του κειμένου. Από τις 21 Σεπτεμβρίου, το τελικό κείμενο θα δοθεί προς υπογραφήν. Ισχύουν βεβαίως όλα όσα έχω ήδη αναφέρει στα προηγούμενα posts. Περιμένουμε τις παρεμβάσεις σας!

Τσιγγάνοι (Μέρος 4ο) - Οι Προτάσεις Μας

Φτάσαμε λοιπόν στο ‘διά ταύτα’. Καιρός να δούμε τι χωρά η αγκάλη μας γι αυτούς τους συνανθρώπους. Η προσωπική μου θέση είναι πως όσο οι τσιγγάνοι υποφέρουν, τόσο η κοινωνική μας συνείδηση ενέχεται. Είναι, πιστεύω, δικό μας καθήκον να διευκολύνουμε τους συνανθρώπους μας τσιγγάνους να αποκτήσουν όσα τουλάχιστον θεωρούμε αυτονόητα για τον εαυτό μας: στέγη, υγεία, παιδεία, δουλειά. Δεν μπορώ πχ να καταλάβω γιατί οι απολυμένοι της Σωληνουργίας μπορούν να συναντώνται με τους αρμόδιους για να πιέσουν για νέες δουλειές (καλά κάνουν και νομίζω ότι πέτυχαν το στόχο τους) και οι τσιγγάνοι να βρίσκονται στο έλεος του θεού. Προτείνω λοιπόν στο νέο δημοτικό συμβούλιο (αφού το απερχόμενο βρίσκεται σε μόνιμη νάρκη) να φροντίσει για τα κάτωθι:

Στέγη: κατά πρώτον θα πρέπει ο άθλιος δήμος κορινθίων να αντιδράσει στο θεσμοθετημένο ρατσισμό και να μετονομάσει τη συνοικία των τσιγγάνων από ‘γύφτικα’ σε κάτι άλλο. Προτείνω ‘τα ρομά’. Κατόπιν, να εξασφαλίσει ότι όλοι οι τσιγγάνοι διαβιούν σε γη που τους έχει παραχωρηθεί με νόμιμους τίτλους ιδιοκτησίας, στην περιοχή που ήδη διαμένουν και όχι σε άλλη. Να εκπονηθεί και να εφαρμοστεί στην περιοχή αυτή πολεοδομικό σχέδιο, με όλες τις αναγκαίες προβλέψεις για δρόμους, πεζοδρόμια, πάρκα, πλατείες, παιδικές χαρές κτλ και με όλες τις αναγκαίες υποδομές. Οι τίτλοι ιδιοκτησίας θα δώσουν μετά τη δυνατότητα στους τσιγγάνους να λάβουν δάνεια για ανέγερση κατοικίας.

Υγεία: προτείνω τη δημιουργία του πρώτου δημοτικού ιατρείου του δήμου Κορινθίων, αφιερωμένου στα προβλήματα υγείας των μειονοτήτων του δήμου μας (τσιγγάνοι, μετανάστες κτλ). Αρχικά θα πρέπει να ταυτοποιηθεί το είδος των υγειονομικών προκλήσεων που αντιμετωπίζουν αυτές οι ομάδες (πχ βασική αγωγή υγείας, εμβολιασμοί, δερματοπάθειες, ηπατίτιδες κτλ) και κατόπιν να στελεχωθεί το δημοτικό ιατρείο με εξειδικευμένους στις αντίστοιχες ειδικότητες ιατρούς και όχι μόνο με γενικούς ή ανειδίκευτους γιατρούς. Παράλληλα προς το ιατρείο αυτό θα πρέπει να λειτουργεί γραφείο που θα ενημερώνει τους ανασφάλιστους για τα δικαιώματά τους και θα μεσολαβεί για την έκδοση βιβλιαρίων πρόνοιας, με στόχο να μην υπάρχει ούτε ένας πολίτης χωρίς βιβλιάριο υγείας. Ίσως σωστότερο θα ήταν να λειτουργεί ένα μοναδικό σημείο-γραφείο στο δήμο (Γραφείο Δήμου για τους Ρομά) που θα τους ενημερώνει, για όλα τα θέματα που τους αφορούν (δικαιώματα, υποχρεώσεις, υγεία, κοινωνική ασφάλιση, παιδεία, εργασία, εξαρτήσεις, βία κτλ).

Παιδεία: τι μπορεί να κάνει άραγε εδώ ο δήμος, αφού όλα καθορίζονται από το υπουργείο; Δεν είναι ο δήμος υπεύθυνος ούτε για τα διδακτικά προγράμματα, ούτε για τα βιβλία, ούτε για την ποιότητα των δασκάλων. Μέχρι λοιπόν η τοπική κοινωνία να αποκτήσει μεγαλύτερο έλεγχο επί του δημόσιου σχολείου, ιδού δύο προτάσεις: α) να ζητήσει ο δήμος από τη σχολή κοινωνικής και εκπαιδευτικής πολιτικής που εδρεύει στην πόλη μας, να καταρτίσει ένα πρόγραμμα ‘παράπλευρης εκπαίδευσης’, έξω και πέραν του σχολείου. Κάτι σαν τις ΝΕΛΕ. Στόχος του να βοηθήσει τους τσιγγάνους να εξωτερικεύσουν και να επαυξήσουν τα ιδιαίτερα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά, τα συνδεδεμένα με την καταγωγή και τον πολιτισμό τους, με την ταυτότητά τους εντέλει, ώστε ενδυναμώνοντας και αναδεικνύοντάς τα, να καταστήσει και την κοινωνία πλουσιότερη σε ποιότητα και ποικιλότητα, αλλά και τους τσιγγάνους ικανότερους να βρουν το δρόμο τους μέσα σ΄αυτήν χωρίς να χάσουν την ταυτότητά τους. β) να βοηθήσει τους τσιγγάνους να συνεχίσουν να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, πχ αποκινητροποιώντας την αναζήτηση εποχιακής απασχόλησης και ενισχύοντας τη σταθερή απασχόληση.

Δουλειά: οι τσιγγάνοι έχουν αποδείξει την εργατικότητα και την ευρηματικότητά τους στην ανακύκλωση υλών. Ρούχα, παπούτσια, υφάσματα, χαλιά, μέταλλα, σκεύη, εργαλεία, έπιπλα, ελαστικά κτλ. Προτείνω: α) να στηθούν ξύλινα μαγαζιά-πάγκοι, ένα μικρό ‘παζάρι’ δηλαδή, σε συγκεκριμένο και εύκολα προσβάσιμο σημείο εντός των ορίων του δήμου, όπου οι τσιγγάνοι θα μπορούν να εμπορεύονται τέτοια και άλλα είδη κατά τρόπο συγκροτημένο, β) να δεσμευτεί το επόμενο δημοτικό συμβούλιο ότι θα προσλάβει κατά προτεραιότητα τσιγγάνους, όποτε το φωτίσει ο θεός και δημιουργήσει μονάδα ανακύκλωσης απορριμάτων (στην Ελευσίνα, δίπλα μας, ανακυκλώνουν υλικά συσκευασίας, μπαταρίες, ηλεκτρονικά είδη, παράγουν κομπόστ από οργανικά υπολείματα κοκ), γ) να δημιουργήσει ο δήμος ένα νέο φορέα που με την εγγύησή του θα χορηγεί επαγγελματικά δάνεια σε τσιγγάνους με την εξής μορφή. Αρχικά, να λαμβάνουν πχ 500€. Αν το αποπληρώσουν επιτυχώς, να μπορούν να πάρουν νέο, ύψους 1000€ αυτή τη φορά. Αν το αποπληρώσουν κι αυτό επιτυχώς, να μπορούν να πάρουν 2500€ κοκ. Το μοντέλο αυτό χρησιμοποίησε η USAID που χορήγησε σε τσιγγάνους της Αλβανίας 870 δάνεια, συνολικού ύψους 400.000$ σε 6 χρόνια, με ποσοστό έγκαιρης και επιτυχούς αποπληρωμής 98%.

Μερικά ακόμη εύκολα θέματα όπως ο εορτασμός της παγκόσμιας ημέρας των τσιγγάνων, η οργάνωση φεστιβάλ τσιγγάνικης μουσικής, εκθέσεων σχετικών με την τσιγγάνικη ζωή και ιστορία κτλ, θα βοηθούσαν σημαντικά στην άρση των επιφυλάξεων και από τις δύο πλευρές.

Αυτή είναι η δική μου συνεισφορά. Ίσως να είπα λίγα, ίσως να τοποθετήθηκα ελλειπτικά και να μην άγγιξα την καρδιά του ζητήματος. Αλλά χωρίς τη συζήτηση, είναι ποτέ δυνατόν να αποκτήσουμε θέσεις; (τώρα ξέρετε γιατί κάποιοι συνδυασμοί δεν έχουν ουσιαστικές θέσεις αλλά αναμασούν τσιτάτα. Γιατί δεν συζητούν με την κοινωνία, παρά μόνο με τους πτωχούς εαυτούς τους).

Πάμε Με Χίλια

Αχ αυτές οι χαρές του πρωτάρη! Χαίρεται για πράγματα που σε άλλους φαντάζουν μη ιδιαίτερα. Έτσι κι εγώ. Ξεπέρασε το blog τις 1.000 επισκέψεις και έχω καταχαρεί. Θα μου πείτε 'σιγά τ' αυγά'. Ναι, σε γενικές γραμμές έτσι είναι. Όμως για blog με μη γενικό τίτλο, περιορισμένη θεματολογία και επαρχιακή αναφορά, είναι μιά χαρά. Τον Μάϊο ας μην τον συζητάμε. Τον Ιούνιο ο αριθμός των επισκέψεων ήταν μόλις διψήφιος. Τον Ιούλιο φτάσαμε τις 330. Τον Αύγουστο κλείσαμε στις 968. Και τώρα, μόλις στις 5 του Σεπτέμβρη είμαστε αισίως στις 1056. Pas mal για αρχή και κατακαλόκαιρο!
Στις επισκέψεις αυτές εννοείται ότι δεν περιλαμβάνονται οι δικές μου (4-5 ημερησίως), όπως επίσης 1056 επισκέψεις δε σημαίνει 1056 επισκέπτες αφού κάθε επισκέπτης μπορεί να επανέρχεται και κάθε φορά προσθέτει και από μία επίσκεψη.
Σημαντική όμως είναι η γεωγραφική διασπορά των επισκεπτών γιατί το blog αυτό υποτίθεται πως είναι τοπικού ενδιαφέροντος. Ε λοιπόν, οι περισσότερες επισκέψεις καταγράφονται από σημεία εκτός Κορινθίας (αν και αυτό δεν μπορεί να αποδειχθεί με ακρίβεια, εν τούτοις είναι μάλλον σωστό καθώς είναι απίθανο ένας κορίνθιος επισκέπτης να καταγράφεται σε κόμβο της Κοζάνης, των Σερρών, της Κέρκυρας κοκ). Τι σημαίνει άραγε αυτό; Ότι οι κορίνθιοι ενδιαφέρονται λιγότερο για την πόλη τους απ' ότι άλλοι δημότες; Αν κρίνω από την επικρατούσα κατάσταση στα δημοτικά μας πράγματα, αυτό μπορεί κάλλιστα να είναι σωστό. Η εντύπωση άλλωστε αυτή με οδήγησε στη δημιουργία αυτού του blog εξαρχής! Δυστυχώς, πολλά προσωπικά στοιχήματα βλέπω και μικρό κίνητρο για προσφορά. 'Να πάρουμε το δήμο' λένε και 'να βγεί ο τάδε δήμαρχος' και όχι 'να φτιάξουμε έτσι την πόλη'. Η ιδιοτέλεια κατά την άποψή μου οργιάζει. Άνθρωποι που μέχρι χθές δεν έλεγαν καλημέρα ούτε στο γείτονα, τώρα προβάρουν κοστούμια και χαμογελάνε σε 360 μοίρες γωνία. Οι επανειλημμένα αποτυχημένοι επιχειρηματολογούν για το ότι κατά βάθος (αλλά πολύ βάθος) είναι πετυχημένοι. Χτεσινοί εχθροί αγκαλιάζονται μπροστά στις νέες ευκαιρίες με πάθος. Ανώνυμες καταγγελίες επιχειρούν να σταματήσουν έργα. Παλαιότερα είχαμε και ανώνυμες συκοφαντικές επιστολές.
Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι έτσι. Ακόμα και αρκετοί από τους συμμετέχοντες σε (όλα τα) ψηφοδέλτια δεν είναι έτσι. Αυτοί όλοι είναι οι σημερινοί μας 1.056 και ελπίζουμε πως αυτοί θα είναι οι επόμενοι 10.000. Όχι γιατί απαγορεύεται να μπουν στη σελίδα μας οι υπόλοιποι, αλλά γιατί το αποφεύγουν συνειδητά (όσοι από αυτούς γνωρίζουν τουλάχιστον τι είναι web). Βλέπετε, οποιαδήποτε πρωτοβουλία επιχειρεί να σηκώσει τον πήχη, βλάπτει τα ζωτικά τους συμφέροντα. Είμαστε και θα είμαστε εδώ, περισσότερο χαρούμενοι και πρόθυμοι για ανυστερόβουλη συζήτηση από ποτέ!

Πρωτοβουλία για Διαφάνεια στη Μητρόπολη Κορίνθου

Για όποιον δεν έχει διαβάσει το άρθρο «Τα Ράσα Δεν Κάνουν Τον Παπά» και τα σχόλια που το συνοδεύουν, συνιστώ να το κάνει, διαφορετικά δεν θα κατανοήσει το παρόν.
Σε σχέση λοιπόν με την πρόταση που κατετέθη εκεί έχω να πω τα εξής:

Θα αναλάβω την πρωτοβουλία να αναρτήσω μιά σελίδα στο διαδίκτυο με θέμα τη συλλογή υπογραφών υπέρ ενός κειμένου που θα ζητά από το νέο μητροπολίτη να εγκαθιδρύσει θεσμούς οικονομικής διαφάνειας και κοινωνικής λογοδοσίας στην Ιερά Μητρόπολη Κορίνθου. Το κείμενο αυτό θα διαμορφωθεί όσο το δυνατόν συλλογικότερα και παρακαλείται όποιος επιθυμεί να συμμετάσχει. Τεχνολογία wiki δυστυχώς δεν θα χρησιμοποιηθεί λόγω έλλειψης χρόνου και τεχνογνωσίας. Αν κάποιος εθελοντικά μπορεί να προσφέρει πρέπει να το δηλώσει μέχρι την Κυριακή 3 Σεπτέμβρη. Για να καταχωρηθεί η υπογραφή (ναι) ή η απαρέσκεια (όχι) οποιουδήποτε επισκέπτη στο προτεινόμενο κείμενο, θα πρέπει αυτός να καταχωρήσει τα στοιχεία της ταυτότητάς του και να δηλώσει ότι τουλάχιστον διαμένει ή εργάζεται ή κατάγεται από την Κορινθία. Τυχόν προτάσεις, ενστάσεις, διαφωνίες, υποδείξεις, συμβουλές κτλ θα κατατίθονται όχι επιτόπου στη νέα ιστοσελίδα αλλά εδώ στο blog, στα σχόλια του παρόντος και μόνο άρθρου. Το τελικό αποτέλεσμα (πόσα ‘ναι’ και πόσα ‘οχι’) θα κοινοποιηθεί στον τύπο.

Κατά τρόπο που δεν επιδέχεται διαφωνία, δηλώνω ότι το κείμενο δεν θα ασχοληθεί σε καμία περίπτωση με τα πεπραγμένα του αποθανόντος μητροπολίτη Παντελεήμονα. Δεν με ενδιαφέρει το τι ακριβώς έγινε, όπως δεν με ενδιαφέρει τι έγινε κατά τη θητεία του Δαμασκηνού, του Μιχαήλ κτλ. Η ομολογία της αποτυχίας του Παντελεήμονα στην ιδιόχειρη διαθήκη του μου αρκεί. Αν απαιτείται οποιαδήποτε διερεύνηση αστυνομικού ή δικαστικού τύπου, υπάρχουν γι αυτό οι εντεταλμένοι θεσμοί. Επίσης, τυχόν ζουμερές λεπτομέρειες με αφήνουν ολότελα αδιάφορο. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να επαναπροσδιοριστεί η σχέση της κορινθιακής κοινωνίας με τη μητρόπολη Κορίνθου, στον οικονομικό τομέα. Για να μη φτάσει κανείς ξανά να αμφισβητήσει τις ικανότητες, την αφοσίωση και την αρετή του μητροπολίτη. Για να αυξηθεί το κύρος της μητρόπολης. Για να εμπεδωθεί ένα κλίμα διαφάνειας επ’ωφελεία αμφοτέρων.

Το κείμενο θα πρέπει να έχει συνταχθεί το αργότερο μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου προκειμένου να είναι διαθέσιμο προς υπογραφή για 20 τουλάχιστον ημέρες μέχρι την προσδοκώμενη ημερομηνία εκλογής του νέου μητροπολίτη (10 Οκτώβρη). Από την πρώτη στιγμή της ανάρτησης του τελικού κειμένου θα κληθούν οι φερόμενοι ως υποψήφιοι νέοι μητροπολίτες αλλά και οι εκλεγμένοι δήμαρχοι, ο νομάρχης, οι βουλευτές του νομού όπως και οι υποψήφιοι δήμαρχοι και οι υποψήφιοι νομάρχες, να λάβουν επώνυμα θέση. Στην τελική δε ανακοίνωση προς τον τύπο, θα γίνει ιδιαίτερη μνεία για τη συμμετοχή ή την άρνηση συμμετοχής τους. Η ανακοίνωση δε προς τον τύπο, θα εκδοθεί οπωσδήποτε προ των επερχομένων εκλογών και μένει να κριθεί αν θα γίνει και μία ή δύο ημέρες πριν την εκλογή του νέου μητροπολίτη.

Αυτά προς το παρόν και θα επανέλθω σύντομα με τη διεύθυνση της ιστοσελίδας.