Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2006

Ο κύριος ‘Παρών Στους Αγώνες’

Είμαστε πλέον για τα καλά εντός της προεκλογικής περιόδου, καθώς σε λιγότερο από ένα μήνα θα έχουμε εκλογές. Οι υποψήφιοι έχουν κατά πλειοψηφία παρατήσει τις δουλειές τους και τρέχουν προς άγραν ψήφων. Βιογραφικά σημειώματα των 200 λέξεων βομβαρδίζουν το κλασικό γραμματοκιβώτιό μας (κανείς τους δεν έχει ακόμα ανακαλύψει το διαδίκτυο;). Εκεί λοιπόν αναμασώνται τα κλισέ του αιώνα. Χαρακτηριστικότερο όλων η ‘διαχρονική παρουσία του Ταδόπουλου στους κοινωνικούς αγώνες’. Εννοείται -αν απορείτε-, και της regular season και των play-offs. Για δες, είχε τόσους αγωνιστές η κοινωνία μας και δεν το είχα καταλάβει! Θα ήθελα να ήξερα πού αγόρασαν όλοι αυτοί τα εισιτήρια διαρκείας για την πρώτη θέση στους κοινωνικούς αγώνες. Αλλά αυτό το ερώτημα είναι εύκολο. Στις κομματικές παράγκες τα αγόρασαν, σε παιδική ακόμα ηλικία, για να πιάσουν καλή σειρά στην επετηρίδα. Αυτό που είναι ίσως πιό δύσκολο για τον κόσμο να καταλάβει, είναι σε τι είδους αγώνες συμμετείχαν αυτοί οι κύριοι.
Μήπως, όσοι πουλάνε υπηρεσίες, προσέφεραν σε κάποια μειονεκτική κοινωνική ομάδα τις υπηρεσίες τους δωρεάν;
Μήπως οι δημόσιοι υπάλληλοι παρέτειναν ποτέ το ωράριό τους εθελοντικά προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους συμπολίτες τους;
Μήπως, όσοι εμπορεύονται αγαθά, δώρησαν στο δήμο τους ή στο ΚΑΠΗ της γειτονιάς τους κάτι;
Μήπως προσέλαβε ποτέ κανείς τους ένα λαθρομετανάστη και μεσολάβησε ο ίδιος για τη νομιμοποίησή του στη χώρα μας, πληρώνοντας και το αντίστοιχο ΙΚΑ;
Ε, λοιπόν, οι περισσότεροι, δεν έχουν καμία σχέση με τα ανωτέρω. Κι αυτοί οι λίγοι που έχουν, αυτοί, δεν θα έγραφαν ποτέ στο βιογραφικό τους ‘παρών στους αγώνες’. Γιατί να το γράψουν άλλωστε; Ο κόσμος τους ξέρει. Ή έτσι νομίζουν. Ή σεμνύνονται τόσο ώστε να μην το γράψουν.
Αυτοί που το γράφουν όμως, ποιοί είναι; Σε ποιούς ακριβώς αγώνες συμμετείχαν; Ένας μου είπε ‘εγώ είμαι στο κόμμα από το 1973’ (το εν λόγω κόμμα ιδρύθηκε το 1974). Άλλος είπε ‘έχω πάει σε όλες τις ομιλίες του Αντρέα’ (και σ’αυτές που έκανε στο Berkeley;). Καταλαβαίνω τη μακρά εκείνη και θολή τεθλασμένη γραμμή που από την παρακολούθηση της ομιλίας ενός πολιτικού οδηγεί στην εφαρμογή των ιδεών που εκφράζει αυτός ο πολιτικός. Όμως, η ζωή και η πρακτική του ακροατή μας έρχεται σε βάναυση αντίθεση μ’ αυτές τις ιδέες. Αλλά και όταν δεν έρχεται σε αντίθεση, από πού προκύπτει πως όποιος παρακολουθεί πολιτικές ομιλίες, κρεμά πανό, κολλά αφίσες και δέρνεται με ‘αντιπάλους’, θα μετεξελιχθεί αργότερα σε κατάλληλο δήμαρχο ή νομάρχη;
Τελικά, οι μόνοι αγώνες στους οποίους συμμετέχει ο μικρός μας Γκρούεζας είναι αυτοί που εξυπηρετούν τη φιλαυτία και την ιδιοτέλειά του. Αυτοί στους οποίους είναι ο ίδιος υποψήφιος. Ή προσδοκά οφέλη από την εκλογή άλλου υποψηφίου.
Το κριτήριό του στερείται παντελώς κοινωνικής και πολιτικής ηθικής. Θα εξυπηρετήσει έναν συμπολίτη γιατί προσδοκά τη ψήφο του και όχι γιατί νιώθει την ανημπόρια του. Και έτσι, θα προτιμήσει να εξυπηρετήσει αυτόν που δεν έχει ανάγκη αλλά θα τον ψηφίσει, από αυτόν που έχει ανάγκη αλλά δεν ξεπουλιέται.
Στις εκλογές που έρχονται ας ψηφίσουμε όλοι τους ανθρώπους με ψυχή και όχι τους αυτάρεσκους και εγωιστικούς κλώνους του κομματικού σωλήνα. Θα τους βρούμε εύκολα. Βαυκαλίζονται, βλέπετε, με το παρήγορο παραμύθι ότι στη ζωή αυτή υπάρχει δικαιοσύνη.

buzz it!

8 σχόλια:

nefeli είπε...

Mike,
πολλά μπράβο για το άρθρο σου. Είναι κοινότυπο, αλλά έχεις δίκιο (χίλιες φορές)

"There comes a time when one must take a position that is neither safe, popular, or political, but because it is right."

Dr. Martin Luther King, Jr.

Mike είπε...

Αγαπητή nefeli,
το απόφθεγμα του Martin Luther King, με βρήκε ακριβώς στην καρδιά. Είναι καιρός τώρα που λέω μη δημοφιλή πράγματα (για την αλήθεια, αυτή είναι σχεδόν η ιστορία της ζωής μου). Δεν ξέρω αν υποστηρίζω το σωστό, αλλά για μένα τίποτα απ'όσα λέγεται δεν πρέπει να έρχεται σε αντίθεση κατ'αρχήν με την κοινή λογική. Αλλά ακούω 'περίεργα' πράγματα, ακόμα και από εκεί που δεν το περιμένω. Πχ, μιά φίλη μου, μέλος του ΠΑΣΟΚ, υπερασπίστηκε με πάθος την υποψηφιότητα του Σκανδαλίδη στην Αθήνα. Της υπενθύμισα ότι οι δημοσκοπήσεις τον φέρνουν στο 20% κι αυτή τη φορά δεν υπάρχει ΔΗΚΚΙ. Ε, δεν πα να'λεγα, ο Σκανδαλίδης είναι σουπερ-ντούπερ υποψήφιος, γιατί είναι δικός μας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, εγώ απέναντι σε τέτοια επιχειρήματα θα συνεχίσω να λέω αυτό που θεωρώ σωστό, όχι αυτό που είναι δημοφιλές ή πολιτικάντικο.

Μελίνα είπε...

Επίκαιρο όσο ποτέ το συγκεκριμένο άρθρο αγαπητέ Μike.Άλλωστε κάθε φορά που πλησιάζουν δημοτικές ή ,πολύ περισσότερο, βουλευτικές εκλογές εμφανίζονται αυτοί οι κύριοι ή κυρίες και περηφανεύονται για τους κοινωνικούς τους αγώνες.Λες και δεν καταλαβαίνουμε ότι οι αγώνες στους οποίους αναφέρονται,οι περισσότεροι από αυτους,είναι αυτοί που στοχεύουν στην προσωπική τους εξέλιξη (χρήμα, εξουσία,δόξα).Το ερώτημα είναι γιατί ενώ τα καταλαβαίνουμε αυτά, δεν τους στέλνουμε σπίτι τους αλλά συνεχίζουμε να τους ψηφίζουμε για να συνεχίσουν τους "κοινωνικούς αγώνες".

hristos είπε...

Αγαπητή μελίνα,

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι εκλογές δίνουν βήμα στους κυρίους "παρόντες" αλλά δεν θα πρέπει να ενοχοποιούμε την προσωπική εξέλιξη. Το χρήμα, η εξουσία και η δόξα λειτουργούν και σαν καταλύτες προόδου, βεβαίως όμως προϋποθέτουν παιδεία και ήθος. Αναρωτιέμαι εαν στις ανεπτυγμένες κοινωνίες υπήρξαν πολύ διαφορετικοί καταλύτες! Κοντολογίς δεν θα πρέπει να (κατα)δικάζουμε τα προσωπικά κίνητρα όταν το αποτέλεσμα ωφελεί την κοινωνία.

Mike είπε...

hristos,

νομίζω πως τα είπες όλα σωστά. Ότι δηλαδή απαιτείται ήθος καθώς και ότι το αποτέλεσμα πρέπει να είναι ωφέλιμο για την κοινωνία. Ειδάλλως, τότε ποιά η διαφορά ανάμεσα σε έναν αληθινό κοινωνικό αγωνιστή και τον περίφημο κο Αδαμόπουλο της υπόθεσης ΜΕΒΓΑΛ; Αν λοιπόν οι καταλύτες της ατομικής προόδου δεν εναρμονίζονται με το κοινωνικά ωφέλιμο, μετατρέπονται σε τροχοπέδη της κοινωνικής προόδου.

μελίνα είπε...

hristos,
δεν διαφωνώ μ'αυτά που αναφέρεις.Το να προσπαθεί κάποιος να προοδεύσει, όταν το κάνει με ήθος και παιδεία όπως αναφέρεις, ή με μακροχρόνιες σπουδές και ατέλειωτες ώρες εργασίας θα έλεγα εγώ με άλλα λόγια, όχι μόνο δεν είναι κατακριτέο αλλά είναι αξιέπαινο και αξιοζήλευτο. Εγώ όμως αναφερόμουνα σε αυτούς που ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ τη θέση που καταλαμβάνουν με τη δική μας ψήφο για προσωπικό τους όφελος. Και είναι πολλοί αυτοί, πίστεψέ με.

Mike είπε...

Αναδημοσιεύω από το Blog "Θέσεις & Αντιθέσεις" :

Ο "ΠΑΝΑΓΟΣ" ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ

Ο "Πανάγος" είναι το πρότυπο του επιτυχημένου Έλληνα. Ο "Πανάγος" είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Είναι ο άνθρωπός μας. Βαρέθηκα να ακούω σχόλια, συνοδευόμενα από υπερέκκριση των σιεολογόνων αδένων, για τον "Πανάγο" της διπλανής πόρτας, που κάτι ο μισθουλάκος, κάτι τα τυχερά περί την υπηρεσία, "πάντρεψε το κορίτσι του και του έχτισε και ένα σπίτι". Έχω βαρεθεί να ακούω για τον "Πανάγο" που "βόλεψε το γιο του στο δημόσιο, και τώρα βρέξει χιονίσει ο μισθός πέφτει".
Γιατί βρίζουμε τον "Πανάγο"; Αυτός δεν έχει τις λύσεις για τα προβλήματά μας; Αυτός δε μας ακούει με πατρική εγκαρτέρηση, αυτός δεν έχει τις "άκρες" στο Υπουργείο/Κόμμα/Δήμο/Πολεοδομία/Εφορία; Ο "Πανάγος" δε μίλησε με το στρατηγό για να μετατεθεί ο γιόκας σε μονάδα δίπλα στο σπίτι; Ο "Πανάγος" δε φρόντισε για καλύτερο κρεββάτι στο νοσοκομείο; Δε μίλησε στον υπεύθυνο για να μας φέρει το ρεύμα/νερό/τηλέφωνο στο αυθαίρετο; Δεν μας μείωσε το φόρο; Δε μας έσβησε την κλήση για υπερβολική ταχύτητα;

"Ετελείωσε, αγαπητέ"!
Αφού στο λέει ο "Πανάγος".

Ξέρω όμως γιατί τον βρίζουμε. Γιατί ήταν στην κορυφή του νεοελληνικού συστήματος αξιών. Γιατί τον ζηλεύουμε. Και γιατί βρίζοντας τον "Πανάγο" αποκτούμε άλλοθι. Με την αποκάλυψη των "κουμπαριών" όποια λαδιά κι αν κάνουμε θα φαίνεται μικρή.

Ο "Πανάγος" είναι το είδωλό μας σε παραμορφωτικό καθρέφτη.

john είπε...

Οπως τα λες ειναι mike με το παράδειγμα με τον πανάγο είναι ότι καλύτερο.
Συνέχεια βρίζουν καποιοι "κοματοσκυλα"
"ψευτοαγωνιστες" κτλ αλλα οταν ερθει η στιγμη να ζητησουν κατι αμεσως οπως λες τα ξεχνανε ολα αλλα αυτη ειναι η ελλαδα και ο ελληνας τα εχω ξαναπει...