Σκέπτομαι αν μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο για να δείξουμε την ασέβειά μας προς το μνημείο που του έμελλε να υποστεί την ύβριν των νεοελλήνων!
Οι φωτογραφίες είναι του συμπολίτη μας και εξαίρετου φωτογράφου Βασίλη Ψωμά για τα πρακτορεία APA (Athens Photo Agency) και EPA (European PhotoPress Agency).
Η φωτογραφία είναι του συμπολίτη μας και εξαίρετου φωτογράφου Βασίλη Ψωμά για τα πρακτορεία APA και EPA
Αντιγράφω από το in.gr (17/07/2007, 20:26)
"Η φωτιά στην Κόρινθο ξέσπασε λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι της Τρίτης και εκτιμάται ότι ξεκίνησε από τη χωματερή της Ακροκορίνθου. Λόγω των ισχυρών ανέμων, η φωτιά πήρε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις και επεκτάθηκε σε μια ακτίνα έξι χιλιομέτρων. Καθυστερημένη ήταν η επέμβαση των πυροσβεστικών από γη και αέρα.
Η φωτιά γρήγορα έφτασε μέχρι το κάστρο της Ακροκορίνθου, εντός του οποίου βρίσκονταν την ώρα εκείνη περίπου 20 τουρίστες. Οι άνδρες της Πυροσβεστικής κατάφεραν να τους απομακρύνουν από το σημείο, αλλά ένας εξ αυτών εγκλωβίστηκε στις φλόγες, με αποτέλεσμα να υποστεί εγκαύματα στα χέρια και το πρόσωπο. Ο τραυματίας πυροσβέστης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Ελευσίνας, όπου λειτουργεί μονάδα εγκαυμάτων.
Οι φλόγες έφτασαν ως το δρόμο και πολλοί οδηγοί εγκλωβίστηκαν στην εθνικό οδό Κορίνθου - Τρίπολης. Η Τροχαία αναγκάστηκε, καθυστερημένα, να ρίξει τις μπάρες, προκειμένου οι οδηγοί να μπορέσουν να γυρίσουν πίσω και να ξεφύγουν από τον πύρινο κλοιό. Η κυκλοφορία εξετράπη στο αντίθετο ρεύμα.
Στις 9 το βράδυ η φωτιά στην αρχαία Κόρινθο μαινόταν ανεξέλεγκτη. Η κυκλοφορία στην εθνική οδό από Κόρινθο προς Τρίπολη εκτρεπόταν στο 95ο χιλ. και δοεξαγόταν από την παλαιά εθνική οδό Κορίνθου - Αργους - Τριπόλεως. Η κυκλοφορία των αυτοκινήτων στην εθνική οδό Κορίνθου - Πατρών διεξαγόταν κανονικά."
Αν είναι αλήθεια ότι η φωτιά ξεκίνησε από τη χωματερή, πείτε μου, ποιός είναι στην περίπτωσή μας ο κύριος της φωτογραφίας;
Για κάθε παιδί που πηγαίνει ή έχει πάει στο σχολείο, είναι οικεία η εικόνα του ψευτοπαλικαρά, του νταή, του θρασύ(δειλου) τύπου που προσπαθεί εκφοβιστικά να σε ταπεινώσει. Γεμάτος άγχος για την κοινωνική του ενσωμάτωση, φοβούμενος πως η αλήθεια της κοινωνικής πραγματικότητας θα του είναι οδυνηρή, έχοντας αποτύχει να ωριμάσει διανοητικά κατά τρόπο σύγχρονο με τους συμμαθητές του και ανίκανος να δαπανήσει την απαιτούμενη ενέργεια για να καλύψει τις υστερήσεις του, ο νταής επιχειρεί με μια κραυγαλέα επίδειξη εξυπνακισμού ή μαγκιάς να εισπράξει την αυτοεκτίμηση που τόσο σταθερά και επίμονα αναζητεί αλλά δε βρίσκει. Το πρόβλημα συχνά εγκαθίσταται κατά τρόπο μόνιμο, με αποτέλεσμα έναν ενήλικο που αδυνατεί να συνδιαλλαχτεί με τους άλλους με ορθό τρόπο. Μόλις τον στριμώξουν θα αντιδράσει ανεξέλεγκτα, θα απειλήσει, θα προσβάλλει, θα διαστρεβλώσει τα γεγονότα κατά τον τρόπο που τον ευνοεί.
Το πρόβλημα αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο από μια εσφαλμένη, πλην μαθημένη, συμπεριφορά. Είναι στην πραγματικότητα μια αναπτυξιακή δυσλειτουργία, ένα έλλειμμα της ανάπτυξης και κρύβει μέσα του μια θεμελιώδη αποστροφή προς τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα των άλλων. Από κοινωνιολογικής πλευράς θα χαρακτηρίζαμε αυτήν τη συμπεριφορά ως αντικοινωνική, από πολιτικής σκοπιάς ως αντιδημοκρατική.
Όπως όμως κι αν το δούμε, οι απειλές μηνύσεων (και όχι μόνο), που ακούστηκαν με αφορμή τη συζήτηση για την κατάσταση των παραλιών του δήμου μας (αλήθεια, τι γίνεται με τη μήνυση στο ΠΑΚΟΕ, προχωράει;) είναι εξόχως προσβλητικές για όσους τις εξέπεμψαν. Βεβαίως και αποκαλυπτικές των αναπτυξιακών τους ελλειμμάτων.
Είναι αλήθεια ότι το πολιτικό λεξιλόγιο του προοδευτικού χώρου εμπλουτίστηκε τα τελευταία χρόνια με πλήθος νεοφερμένων εννοιών που έγιναν γρήγορα της μόδας (zeitgeist) στις πολιτικές συζητήσεις. Μία εξ’ αυτών είναι και η έννοια της ενδυνάμωσης (empowerment). Η έννοια αυτή αφορά κάθε έναν από τους πολίτες και σύμφωνα με τον Immanuel Wallerstein, είναι μια αέναη διαδικασία κοινωνικής δράσης που προάγοντας τη συμμετοχή ατόμων και ομάδων, στοχεύει στην αύξηση του ελέγχου επί των ατομικών και κοινωνικών δρώμενων, τη βελτίωση της πολιτικής αποτελεσματικότητας και την εδραίωση της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Έτσι δικαιολογείται η σύγχρονη πρεμούρα για συμμετοχή και οι μοντέρνες φωνές για συμμετοχικότητα, συμμετοχικές διαδικασίες, συμμετοχική δημοκρατία κτλ. Έτσι ερμηνεύεται και η προσπάθεια (κάποτε βέβαια είναι μόνο ρητορική) να προσφερθούν σε όσο το δυνατόν περισσότερους, όσο το δυνατόν περισσότερες ευκαιρίες συμμετοχής. Η πρακτική αυτή έχει εφαρμοστεί από όλα σχεδόν τα προοδευτικά κόμματα στον δυτικό κόσμο. Αλλά μέχρις στιγμής, παντού, τα δίχτυα της συμμετοχής μαζεύουν μόνο μαρίδα. Ποιός είναι άραγε ο λόγος; Οι Alice Casey και Stella Creasy από τον βρετανικό οργανισμό Involve καταθέτουν σε ένα άρθρο τους:
«Η παροχή ‘de facto’ ευκαιριών για ενδυνάμωση εκ μέρους των πολιτικών οργανισμών, συνιστά μια μάλλον ονειρική προσέγγιση. Εδώ, οι διαδικασίες έχουν το προβάδισμα έναντι των ανθρώπων, καθώς οι πολιτικοί συχνά πιστεύουν πως ‘αν τους δώσουμε την ευκαιρία, θα έλθουν’. Σε όλη τη χώρα, υπάρχουν αμέτρητες ευκαιρίες συμμετοχής που όμως εστιάζουν στην ίδια αυτήν την ενδυνάμωση και όχι στο πώς θα καλύψουν τις ανάγκες των τοπικών κοινοτήτων. Αυτή η προσέγγιση στο τέλος καταλήγει υπέρ αυτών που νιώθουν άνετα σε παρόμοια περιβάλλοντα, που έχουν το χρόνο, τις ικανότητες και την επιμονή να παρίστανται σε όλες αυτές τις συναντήσεις».
Οι πολιτικοί λοιπόν πιστεύουν πως αν προσφέρουν ευκαιρίες συμμετοχής, οι πολίτες θα σπεύσουν να τις εκμεταλλευτούν. Αυτό όμως δεν επιβεβαιώνεται. Οι πολίτες δεν συμμετέχουν επειδή πιστεύουν ότι η συμμετοχή τους δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά. Γιατί νιώθουν ότι υπερφαλαγγίζονται από τους επαγγελματίες της συμμετοχής. Γιατί κάποιοι τους έχουν πείσει για την αδυναμία της γνώμης τους. Γιατί η θεματολογία δεν τους αφορά. Γιατί οι ομιλούντες βρίσκονται σε απόσταση από την κοινωνία και δεν μπορούν να αντιληφθούν πού βρίσκεται κάθε στιγμή η κοινωνική ενέργεια και δυναμική (κάποιοι απ’ αυτούς, αντί να την αναζητούν, επιδιώκουν να την δημιουργούν σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΜΕ).
Η αποδυνάμωση της συμμετοχής επιτρέπει σε μεσαία κυρίως στελέχη, που είναι χρόνια στο πολιτικό κουρμπέτι, να προβάλουν τις απόψεις τους όχι μόνο ως σωστές, αλλά και ως μοναδικές. Αυτό, δεν ζημιώνει μόνο τον πολιτικό οργανισμό στον οποίον ανήκουν και ο οποίος φέρεται, αν όχι να υιοθετεί, τουλάχιστον να εγκολπώνει απόψεις που κάποτε έρχονται σε αντίθεση με πάγιες θέσεις και αξίες του, αλλά έχει ένα ακόμη, τραγικό αποτέλεσμα: την επικράτηση της ατομικής νοημοσύνης έναντι της συλλογικής (individual vs collective intelligence). (Κάπως έτσι, διεκδικήσεις, μάχες και εκστρατείες, καταλήγουν να εκφυλίζονται στην αντιπαράθεση μεταξύ των προσώπων-υποψηφίων. Και όταν το ερώτημα περιορίζεται στο πρόσωπο, γίνεται περισσότερο κατανοητό γιατί ο κάθε Ψωμιάδης μπορεί να είναι σε πλεονεκτική θέση έναντι των αντιπάλων του.)
Η ένδεια συλλογικής νοημοσύνης με τη σειρά της αποστερεί από τις κοινωνικές ομάδες τη δυνατότητα να αναπτύξουν συλλογική συμπεριφορά. Και είναι ακριβώς στα πλαίσια των συλλογικών συμπεριφορών που αναπτύσσονται οι καινοτομίες που οδηγούν στην αύξηση της διαφοροποίησης, την ενσωμάτωση της διαφορετικότητας, την εξέλιξη της πολυπλοκότητας αλλά και της αρμονίας εν τέλει, των κοινωνιών. Το κενό αυτό σπεύδουν να καλύψουν προκατασκευασμένα μοντέλα συλλογικής συμπεριφοράς όπως το ηθικο-θρησκευτικό ή το πατριωτικό-εθνικιστικό. Η ενσωμάτωση παρόμοιων μοντέλων στη δημοκρατική δημόσια σφαίρα, οδηγεί μετά βεβαιότητας σε νεο-συντηρητικά πρότυπα σαν κι αυτά που κυριαρχούν σήμερα στις ΗΠΑ (the flag and the cross) αλλά και στη χώρα μας (σεμνά και ταπεινά).
Καθίσταται έτσι επείγουσα ανάγκη, οι ευκαιρίες συμμετοχής που προσφέρονται στους πολίτες, να σχεδιάζονται με βάση τις ανάγκες των πολιτών και των τοπικών κοινωνιών και όχι αυτές του κόμματος. Μέχρι τότε, ακόμη και αν οι αριθμοί της συμμετοχής ευημερούν, ελάχιστη ουσιαστική συμβολή θα προκύπτει και άρα ελάχιστη θα είναι και η παραγόμενη προστιθέμενη αξία για τον πολιτικό οργανισμό.
Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι δεν είμαι μέλος της Κίνησης Πολιτών. Αποδέχθηκα όμως με χαρά την πρόσκληση να γράψω ένα κείμενο για το εφημεριδάκι της Κίνησης. Ο λόγος είναι ουσιαστικός: ο χώρος της τοπικής αυτοδιοίκησης οφείλει να αποτελεί προνόμιο των τοπικών κοινωνιών και των πολιτών και όχι των κομμάτων που με το εργαλείο του χρίσματος ρυθμίζουν αφ’ υψηλού, κυριολεκτικά σαν τις μαριονέτες, τα πράγματα. Προσωπικά, εκτιμώ πως δεν θα αργήσει η στιγμή που τα χρίσματα (αυτή η συγκεντρωτική και πατερναλιστική, άρα αντιδημοκρατική και συντηρητική τακτική) θα γίνουν ιστορία. Τότε, θα πέσουν οι μάσκες γύρω από πολλά πράγματα. Εννοώ κυρίως τις τακτικές που ακολουθούν όλοι οι χώροι και οι εκπρόσωποί τους για να αντιμετωπίσουν τόσο τους πολιτικούς τους αντιπάλους όσο και τα δημοτικά πράγματα.
Πιστεύω πως αυτό που θα αποκαλυφθεί με παταγώδη θόρυβο, θα είναι η σχεδόν τελεία έλλειψη διαβουλευτικών ικανοτήτων από τους περισσότερους εμπλεκόμενους. Δυστυχώς, η μεταπολίτευση μας κληροδότησε την κουλτούρα της αντιπαράθεσης και όχι της διαβούλευσης. Διαλόγων καταδικασμένων στη διαφωνία πριν ακόμη αρχίσουν. Συνεδριάσεων σχεδιασμένων να παράξουν αντιπολιτευτικό πάταγο. Έτσι ερμηνεύεται ο σημερινός μας πολιτικός μεσαίωνας όπου αρκετοί πολίτες ψηφίζουν αυτόν που χαμογελά περισσότερο, αυτόν που επιτίθεται στους αντιπάλους του λιγότερο, κι ας είναι κενός περιεχομένου, κι ας το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά. Κατά βάθος, είναι η λογική της στείρας αντιπαράθεσης που καταψηφίζει ο κόσμος. Αυτό σημαίνει πως πολλοί επιθυμούν την απόδραση από τα μεταπολιτευτικά αδιέξοδα του χθές, αλλά δεν τους προσφέρονται ή δεν είναι σε θέση να διακρίνουν τις -λιγοστές σε κάθε περίπτωση- αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις.
Αντίθετα, η έννοια της διαβούλευσης συνίσταται στην προσεκτική, συνειδητή, πολυεπίπεδη και σε βάθος προετοιμασία των απαραίτητων διαδικασιών για την κατάκτηση της συναίνεσης (consensus). Η τελευταία κρύβει μέσα της ένα μεγαλείο. Φέρνει κοντά τους συντελεστές της. Ενώνει τους ανθρώπους. Μέσα από αυτήν είναι που θα ξεπηδήσει η κοινωνία των πολιτών ως ενιαίος, συμπαγής και αποτελεσματικός οργανισμός. Είναι ο καταλύτης της ραγδαίας αύξησης της συμμετοχής. Ο επιταχυντής της απαξίωσης των χρεωκοπημένων διαχωριστικών γραμμών του χθες. Είναι η οριστική απάντηση στην περιθωριοποίηση ικανών αλλά μειοψηφικών κοινωνικών δυνάμεων. Είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για να περάσουμε από την εκλογή των εκλόγιμων, στην εκλογή των ικανών. Γιατί, μην έχετε καμία αμφιβολία, εκλόγιμος δεν σημαίνει αυτόματα ικανός.
Πρέπει όμως να επισημάνουμε ένα κρίσιμο για την επιτυχία σημείο. Όλοι μας έχουμε την τάση να συγχρωτιζόμαστε και να μιλάμε με ανθρώπους που σκέφτονται περίπου όπως εμείς, να διαβάζουμε αναλύσεις συμβατές με τη σκοπιά μας, αυτές που διαβάζουν πάνω-κάτω και οι φίλοι μας, να υιοθετούμε θέσεις και να αγκαλιάζουμε δράσεις που ‘μιλούν’ στον εσωτερικό μας κόσμο. Αναπόφευκτα, κρίνουμε τους ‘άλλους’ με τα ίδια, ‘δικά μας’ κριτήρια, οδηγούμενοι έτσι σε κατηγοριοποιήσεις και σε εξαρτημένα αντανακλαστικά του τύπου ‘αυτός είναι της Κίνησης’ (στη θέση της Κίνησης μπαίνει οτιδήποτε), κι αυτό σημαίνει μια προκατασκευασμένη συμπεριφορά απέναντί του. Ε, αυτό είναι καταστροφικό. Πρέπει να μάθουμε να ζυγίζουμε την επάρκεια, τη βαρύτητα και το κύρος των επιχειρημάτων των άλλων. Άλλοι, βλέπετε, θέλουν μια πόλη κατά προτεραιότητα πράσινη, άλλοι μια πόλη ασφαλή, άλλοι μια πόλη υψηλής τεχνολογίας και άλλοι μια πόλη νοσταλγίας κοκ. Κανένα όμως από αυτά τα μοντέλα δεν μπορεί να εφαρμοστεί καθολικά και να επιβληθεί σε όλους. Τα θετικά σημεία όλων αυτών των μοντέλων πρέπει να ζυγισθούν με προσοχή προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις με ορθότητα και βιωσιμότητα. Αυτό ακριβώς είναι το έργο της διαβούλευσης και όποιοι το αρνούνται, αρνούνται την ίδια τη δημοκρατία. Δεν αρκεί το εκλογικό ποσοστό, ας είναι και 99%. Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι λευκή επιταγή, ούτε μπορεί κανείς να ταμπουρώνεται πίσω από αυτό για να επιβάλλει τη θέλησή του. Αντίστοιχα, ούτε ένα μικρό ποσοστό μπορεί να είναι δικαιολογία. Όλοι οφείλουν να αναζητούν τα σημεία σύγκλισης, τις ευκαιρίες συνεννόησης, τα στοιχεία που μας ενώνουν. Αλλά ακόμη και αυτά που μας κάνουν να διαφέρουμε, πρέπει να είναι λόγος γιορτής. Ας μάθουμε να γιορτάζουμε τη διαφορετικότητά μας, γιατί χάρη σ’ αυτήν υπάρχει πλούτος επιχειρημάτων και άρα διαβούλευση υψηλής ποιότητας.
Από αυτή τη σκοπιά ιδωμένο, το έργο ενός δημοτικού συμβουλίου μπορεί να είναι εξόχως ελκυστικό. Αρκεί τα μέλη του να αναγνωρίζουν και να σέβονται τα προαναφερθέντα. Αλλά και όταν οι συνθήκες αυτές απουσιάζουν, αυτό και πάλι δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως δικαιολογία. Απαιτείται πάντοτε, η διαρκής, αναλυτική και συστηματική κατάθεση προτάσεων και επιχειρημάτων με υπόβαθρο, τεκμηρίωση και σοβαρότητα.
Δημοσιεύτηκε αρχικά στο 5ο φύλλο της εφημερίδας της "Κίνησης Πολιτών".
Τη φωτογραφία του Ηρακλή με το ρόπαλό του βρήκα στο flickr υπό τον τίτλο "the exercise of power without deliberation is brutality".
Μόλις πριν λίγες εβδομάδες, στις 12 Ιουνίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέσω του Ευρωβαρόμετρου, έδωσε στη δημοσιότητα μια μελέτη της γύρω από τις απόψεις των πολιτών των κρατών-μελών για τα Ηλεκτρομαγνητικά Πεδία (ElectroMagnetic Fields, EMF’s).
Η έρευνα καταγράφει βεβαίως και τις απόψεις των συμπατριωτών μας, για τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία. Από την ανάγνωσή της συνάγονται αρκετά συμπεράσματα:
• Ενώ ποσοστό μεγαλύτερο του 90% των συμπατριωτών μας καταφέρνει να κατονομάσει τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας και τα κινητά τηλέφωνα ως πηγές ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, ένα 52% αποτυγχάνει να κατονομάσει ως τέτοιες τις οικιακές ηλεκτρικές συσκευές.
• Το 86% θεωρεί δυνητικά βλαπτικά τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία (ευρωπαϊκή πρωτιά), ενώ στη Σουηδία το αντίστοιχο ποσοστό είναι 27%, στη Φινλανδία 28% και στη Δανία 30%.
• Οι έλληνες σε ποσοστό 87% θεωρούν πως η πληροφόρησή τους για τους πιθανούς κινδύνους από τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία δεν είναι καθόλου ικανοποιητική (επίσης ευρωπαϊκή πρωτιά).
• Οι προτιμώμενες οδοί πληροφόρησης είναι –μακράν- η τηλεόραση και ακολουθούν οι εφημερίδες, το ραδιόφωνο, οι κρατικές ανακοινώσεις και το διαδίκτυο.
• Άλλη μια ελληνική πρωτιά με 87% καταγράφεται με αρνητική απάντηση στην ερώτηση αν θεωρούμε ότι το κράτος κάνει ό,τι πρέπει και μπορεί για να μας προστατεύσει από τους πιθανούς κινδύνους.
• Αυτοί που δηλώνουν ανενημέρωτοι, φοβούνται περισσότερο.
• Μόλις 19% πιστεύουν ότι τα πιθανά προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν σε τοπικό επίπεδο και 5% σε περιφερειακό. Το 35% πιστεύει ότι πρέπει να αντιμετωπιστούν σε εθνικό επίπεδο, το 17% σε ευρωπαϊκό επίπεδο και το 20% σε παγκόσμιο.
Τι να πρωτοσχολιάσω; Ότι περισσότεροι από τους μισούς δεν γνωρίζουν πως ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία εκπέμπεται από ΟΛΕΣ τις ηλεκτρικές συσκευές; Ότι χωρίς να έχουμε γνώση και ενημέρωση, έχουμε στην πραγματικότητα ήδη αποφανθεί για τις συνέπειές της; Ότι η τηλεόραση μας ενημερώνει για τις ‘ευεργετικές’ συνέπειες της φραπελιάς (βλέπε σχολές ‘Δρούζα’) ή για τις πύλες του ανεξήγητου (βλέπε σχολές ‘Χαρδαβέλα’) αλλά όχι για τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία; Ότι για τον τοπικό πυλώνα υψηλής τάσης πιστεύουμε πως θα πρέπει να μεριμνήσει το κράτος ή η ΕΕ ή ακόμα και ο ΟΗΕ, αλλά όχι η τοπική κοινότητα; Ότι ο έλληνας, ανενημέρωτος και περιδεής, περιμένει να τον ενημερώσουν αλλά δεν αναζητά ο ίδιος την πληροφόρηση; Ότι η μόνη του δράση είναι το ζάπινγκ και ο λόγος του είναι μονότονα και επαναλαμβανόμενα καταγγελτικός του κράτους και της παγκοσμιοποίησης;
Εγώ νομίζω πως πάνω απ' όλα, μας λείπει η εναισθησία: αγνοούμε επικίνδυνα την άγνοιά μας!
Εδώ και λίγες ημέρες, ανέβηκε στον αέρα του διαδικτύου ένα νέο ιστολόγιο με θέμα την προστασία των δασών και την αναδάσωση. Από σήμερα θα μπορείτε να το βρίσκετε στα Links μας. Επισκεφθείτε το, ενισχύστε τη διαδικτυακή αυτή προσπάθεια που προασπίζει το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία. Μη μένετε αμέτοχοι!
Και μια καθυστερημένη προσθήκη. Μόλις μου έστειλαν ένα slide show που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να παραλείψετε να δείτε (2,5MB ανοίγει με Powerpoint):
Τι πέθανε χτες στην Πάρνηθα
Πριν λίγες μέρες, στις 26 Ιουνίου, η Greenpeace έδωσε στη δημοσιότητα μια έκθεσή της για τον Κορινθιακό κόλπο. Μια έκθεση τεκμηριωμένη με τον καλύτερο δυνατό τρόπο από τον κ. Αντωνακάκη του εργαστηρίου ιχθυολογίας του ΑΠΘ, τον αναπληρωτή καθηγητή επίσης του ΑΠΘ κ. Στεργίου, τον ερευνητή κ. Θ. Τσίκληρα, το μέλος της ομάδας εργασίας κ. Χ. Αποστολίδη, τον Επίκουρο Καθηγητή του Τμήματος Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Γ. Παπαθεοδώρου, την ερευνήτρια του Ελληνικού Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών κα Μ. Σαλωμίδη, τον κ. Γ. Παλαμάρη της Περιβαλλοντικής Κίνησης Κορινθίας και το Ινστιτούτο Κητολογικών Ερευνών «Πέλαγος».
Ποιο είναι το συμπέρασμα της μελέτης; ότι η υπεραλίευση και η ρύπανση από τις βιομηχανίες, απειλούν ευθέως το οικοσύστημα. Όπως κάθε σοβαρή μελέτη, συνοδεύεται από προτάσεις για την προστασία του κόλπου. Αξίζει τον κόπο να τη διαβάσετε.
Η μελέτη αυτή έρχεται σε συνέχεια των διαρκών μελετών του ΠΑΚΟΕ που στην τελευταία τους έκδοση χαρακτηρίζουν ως ακατάλληλες, όλες τις παραλίες της Κορίνθου. Οι τιμές παρακάτω είναι από τη σχετική έρευνα του ΠΑΚΟΕ και αναφέρονται σε κολοβακτηρίδια ανά 100ml νερού. Με ανώτατο όριο το 100, οι παραλίες μας έχουν:
45. ΚΟΡΙΝΘΟΣ ΝΟΜΑΡΧΙΑ 165
46. ΚΟΡΙΝΘΟΣ 500μ ΠΡΟΣ ΠΑΤΡΑ 185
47. ΚΟΡΙΝΘΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝΕΙΟ ΠΡΟΣ ΛΟΥΤΡΑΚΙ 200
Δεν μπορώ να ελέγξω την ορθότητα των τιμών. Δυσκολεύομαι όμως να κατανοήσω το κίνητρο του ΠΑΚΟΕ να χαρακτηρίσει τις παραλίες μας βρώμικες χωρίς να είναι. Γι αυτό, αδυνατώ να καταλάβω γιατί ο δήμαρχος έσπευσε να δηλώσει ότι θα ... μηνύσει το ΠΑΚΟΕ!
Θα προτιμούσα να ηγηθεί μιας εκστρατείας σωτηρίας του κορινθιακού, από κοινού με άλλους θεσμικούς παράγοντες. Γιατί το ότι ο Κορινθιακός απειλείται και βρίσκεται στο 'παρά πέντε', είναι πλέον γεγονός αδιαμφισβήτητο.
Η pop art είναι μια μορφή εικαστικής τέχνης που ενσωματώνει δημοφιλή στοιχεία από τη λαϊκή κουλτούρα, όπως τα κόμικς και οι διαφημίσεις, σε αντίθεση με τις θεωρούμενες ως ελιτίστικες παλαιότερες τεχνοτροπίες. Αποπειράται να καταδείξει μια τρέχουσα εικόνα της κοινωνίας, όχι για να την κατακρίνει ή να την υπερασπιστεί, αλλά για να την περιγράψει. Ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της αμερικανικής pop art, μαζί με τον Andy Warhol, είναι ο Roy Lichtenstein.
Ο εγκυρότερος ίσως μελετητής του έργου του (και ταυτόχρονα αυτός που έδωσε το όνομα σε αυτήν την τεχνοτροπία), ο Lawrence Alloway, αναφέρει ότι ο Lichtenstein εμπνεύστηκε τον πίνακα που βλέπετε και ο οποίος απεικονίζει το ναό του Απόλλωνα στην αρχαία Κόρινθο, ενώ γευμάτιζε σε ένα εστιατόριο που είχε σταμπαρισμένους πολλούς μικρούς παρθενώνες στους τοίχους του. Ο Lichtenstein έγινε διάσημος για την ιδιαίτερη πουαντιλιστική του τεχνική που δεν είναι παρά αυτή των κόμικς (benday dots). Ζωγραφίζοντας σε τεχνοτροπία κόμικ το ναό του Απόλλωνα, ο καλλιτέχνης καταγράφει τον τρόπο με τον οποίο τα ΜΜΕ σήμερα, χρησιμοποιούν κλασικές φόρμες για να απευθυνθούν στο κοινό. Όπως ακριβώς επισημαίνει ο Alloway, “οι αρχαιότητες ή η ιστορία από τη μιά πλευρά, και η εικόνα μιας μηχανοποιημένης διαδικασίας από την άλλη, ενώνονται και αυτό είναι ακριβώς το είδος του αποτελέσματος που ο Lichtenstein απολαμβάνει” (Lawrence Alloway: Roy Lichtenstein, p 49). Ο Lichtenstein πιθανώς παρωδεί τον τρόπο που τα ταξιδιωτικά πρακτορεία, κραδαίνοντας εικόνες μνημείων, προωθούν έναν τουρισμό μεμονωμένων προορισμών (και όχι ένα ταξίδι στην ιστορία και τη γεωγραφία) που είναι πιο εύπεπτος για τον ανυποψίαστο τουρίστα και άρα πιο αποτελεσματικός με επιχειρηματικούς όρους.
Επίσης, δεν είναι μάλλον τυχαίο, που το κίτρινο χρώμα του προσκηνίου, θυμίζει τόσο έντονα ‘χρυσό οδηγό’.
Ο πίνακας είναι του 1964. Από τότε μέχρι σήμερα, τι έχουμε ή δεν έχουμε κάνει για να κατανοήσουμε τον τρόπο που λειτουργεί η βιομηχανία που λέγεται ‘τουρισμός’ από πλευράς μάρκετινγκ; Πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον Lichtenstein και άλλα έργα για να βελτιώσουμε και να επικαιροποιήσουμε το ‘προϊόν’ μας;
Η εικόνα (του AFP) είναι συγκλονιστική και μιλάει μόνη της. Αλλά έχει επίσης σημασία ότι πρωτοδημοσιεύτηκε σε ένα blog και οδήγησε στην απελευθέρωση εκατοντάδες σκλάβους, ισχυρό δείγμα της αποτελεσματικότητας αλλά και της χρησιμότητας της δημοσιογραφίας των πολιτών. Την αλίευσα από τον αυστραλιανό ειδησεογραφικό ιστοτόπο "The Age", και εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την ιστορία. Ένα μικρό κομμάτι της, αναπαράγω παρακάτω μεταφρασμένο.
"Στον αυστηρά ελεγχόμενο κόσμο των ΜΜΕ της κομμουνιστικής Κίνας, η 'δημοσιογραφία των πολιτών' συνιστά έναν τρόπο παράκαμψης της λογοκρισίας, σπάζει τα ταμπού και προσφέρει μια βαλβίδα εκτόνωσης των κοινωνικών εντάσεων. Σε ένα εντυπωσιακό παράδειγμα αυτό το μήνα, το internet ήταν υπεύθυνο για την αποκάλυψη ενός σκανδάλου σκλάβων σε δύο κινεζικές επαρχίες στις οποίες ήταν αναμεμιγμένες και οι τοπικές αρχές. Μια επιστολή που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο από 400 γονείς παιδιών που εργάζονταν ως σκλάβοι σε πλινθοποιεία, ήταν η ώθηση για να σπάσει η σιωπή του ελεγχόμενου από το κράτος Τύπου και να υποβληθεί μια έκθεση σχετικά με το σκάνδαλο, που μερικές οργανώσεις υπεράσπισης των δικαιωμάτων του ανθρώπου ισχυρίζονται ότι συνέβαινε για πολλά χρόνια. Η ανάρτηση της επιστολής των γονέων στο internet ήταν για τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους στην Κίνα, ο μόνος τρόπος δημοσιοποίησης των καταγγελιών τους. «Το φαινόμενο της 'δημοσιογραφίας των πολιτών' έφθασε ξαφνικά πριν μερικά χρόνια» λέει ο Liu Xiaobo, ένας από τους ηγέτες των σπουδαστών από την εποχή της εξέγερσης στην πλατεία Tiananmen το 1989. "Ειδικά μετά την εμφάνιση των blogs, κάθε blog είναι μια νέα πλατφόρμα για τη διάδοση των πληροφοριών."
Τα παραδείγματα πληθαίνουν εκθετικά. Παντού, σε όλον τον κόσμο, λιγότερο ή περισσότερο ανεπτυγμένο, η δημοσιογραφία των πολιτών σπάει τους αποκλεισμούς στην πληροφόρηση, υπερφαλαγγίζει αχρηστευμένους θεσμούς διαφάνειας, εκθέτει σκοτεινές πλευρές της εξουσίας και υπερασπίζεται αρχές και δικαιώματα που βάλλονται, είτε θεωρούνται 'κεκτημένα' είτε όχι. Η έννοια του πολίτη, στη μεταβιομηχανική εποχή, εμφανίζεται περισσότερο ενδυναμωμένη παρά ποτέ. Μόνο που δεν προσφέρεται ως 'παροχή', αλλά ως ευκαιρία. Αυτοί που την βλέπουν, μπορούν να επωφεληθούν. Οι υπόλοιποι κινδυνεύουν να γίνουν κάποτε το αντίστοιχο των δύσμοιρων ανθρώπων της φωτογραφίας.
Η τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου ήταν αποκαλυπτική. Ξεγύμνωσε και ανέδειξε σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια το έλλειμμα δημοκρατικής συνείδησης της πλειοψηφίας. Δημοκρατία, μεταξύ άλλων, θα πει ελευθερία του λόγου. Στη συνεδρίαση αυτή καταγράφηκε μία ευθεία βολή κατά της ελευθερίας του λόγου. Η μειοψηφία στερήθηκε τη δυνατότητα να καταθέσει και να αναπτύξει την αντιπρότασή της σε ένα μείζον θέμα: τις κανονιστικές περί τους δημόσιους χώρους διατάξεις. Με συνοπτικές διαδικασίες και με μία επίδειξη αυταρχισμού, η πλειοψηφία επέβαλλε την άρον-άρον ψήφιση της πρότασής της, χωρίς να δοθεί επαναλαμβάνω, δυνατότητα συζήτησης, πόσο μάλλον βέβαια, δυνατότητα αποδοχής της παραμικρής τροποποίησης.
Για του λόγου το αληθές, παραθέτω ένα ηχητικό απόσπασμα από τη συνεδρίαση.
Η ποιότητα του ήχου δεν είναι, δυστυχώς, ικανοποιητική αλλά ακούγονται οι διαμαρτυρίες του κυρίου Κασίμη (ο οποίος όρθιος, μοίραζε εκείνη τη στιγμή στους δημοτικούς συμβούλους την αντιπρόταση του συνδυασμού του) στην εσπευσμένη και αγχωμένη απόφαση του προέδρου του ΔΣ να περάσει το θέμα σε ψηφοφορία, χωρίς συζήτηση. Ακούγεται μάλιστα καθαρά κάποια στιγμή και η φωνή του κυρίου Γιώτη να λέει «θέλω να ακούσω τον κύριο Κασίμη». Ο πρόεδρος του ΔΣ πράγματι, ρώτησε στην αρχή αν θέλει κανείς να τοποθετηθεί. Ο κύριος Κασίμης δεν αντελήφθη αμέσως το ερώτημα και μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, ξεκίνησε η ψηφοφορία. Παρά τις διαμαρτυρίες, παρά την πρότερη συνεννόηση με τον αρμόδιο αντιδήμαρχο κύριο Ανδρέου, τίποτα δεν έγινε. Τό’ πε ο πρόεδρος του ΔΣ, τό’ πε ο θεός. Κάτι σαν την εκτόξευση πυραύλου. Άμα πατήσεις το κουμπί, μετά δεν μαζεύεται πίσω.
Ερωτώ λοιπόν τον δήμαρχο: έτσι αντιλαμβάνεστε κύριε Πνευματικέ την αρχή της πλειοψηφίας; Ότι αφού έχετε την πλειοψηφία, μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε; Ότι η συναίνεση είναι κάτι το άχρηστο εφόσον υπάρχει πλειοψηφία και αποτελεί αναγκαίο κακό μόνο όταν έχουμε ανάγκη τους υπόλοιπους χώρους; Αυτή η αλαζονική αντίληψη προσβάλλει όχι μόνο το συνδυασμό σας αλλά και την παράταξη στην οποία ανήκετε. Η οποία δεν είναι μαγαζάκι σας και δεν μπορεί να χρεώνεται τέτοιες πρακτικές.
Οι αληθινοί δημοκράτες κύριε δήμαρχε δεν φοβούνται το διάλογο. Αντίθετα, τον επιδιώκουν και κάνουν ό,τι μπορούν να τον διευκολύνουν (ακόμα και εις βάρος κάποτε των όποιων κανονισμών). Ο διάλογος δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, η έλλειψή του όμως βλάπτει τη δημοκρατία. Αυτός που κρύβεται πίσω από τον κανονισμό, κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Μπορούσατε να ακούσετε την αντίθετη άποψη και να την καταψηφίσετε. Δεν έχω ιδέα αν η μειοψηφία είχε να συνεισφέρει στο προς συζήτηση θέμα κάτι ενδιαφέρον και χρήσιμο. Μπορεί να άρθρωνε ανοησίες. Αλλά αφού δεν ακούστηκε, το σφάλμα το επωμίζεστε ολόκληρο εσείς.
Αλλά τι λέω, εδώ δεν θεώρησε σωστό ο αρμόδιος αντιδήμαρχος να κάνει ο ίδιος εισήγηση για το θέμα, η έλλειψη αντιεισήγησης μας πείραξε;
Την Παρασκευή 8 Ιουνίου έλαβε χώρα στο Εμπορικό Επιμελητήριο της πόλης μας μια ημερίδα με θέμα τη Διαχείριση των Απορριμάτων. Πολλά ενδιαφέροντα ακούστηκαν εκεί αλλά και κάποιοι συμμετέχοντες εκτέθηκαν με την άγνοιά τους. Όλο και πιο σπάνια συναντά κανείς σε τέτοιες ημερίδες ανθρώπους που με δύο - τρεις μετρημένες και σαφείς κουβέντες να θέτουν το πρόβλημα στην ορθή του βάση. Μία από αυτές ήταν η ομιλία του κυρίου Νίκου Χρυσόγελου της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης. Παρακολουθείστε πως με δυό λόγια θέτει το θέμα και εκθέτει το ακίνητο και μακάριο τέρας των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης α' βαθμού. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο δήμαρχός μας πρότεινε στο δημοτικό συμβούλιο, με κάθε επισημότητα τη δημιουργία ΧΑΔΑ (Χώρος Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Αποριμμάτων), έστω και προσωρινού, ενώ δεν λέει κουβέντα για την ανακύκλωση, είναι κανείς να τραβά τα μαλλιά του.
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με το άρθρο του Νίκου Δήμου για τον αρχιεπίσκοπο και γι αυτό, σας προτρέπω να το διαβάσετε. Θα ήθελα μόνο να υπογραμμίσω δύο σημεία:
1) "Τον πόνεσα", λέει ο Νίκος Δήμου. Μου συνέβη ακριβώς το ίδιο. Αλλά ξαφνιάστηκα. Στην αρχή δεν καταλάβαινα γιατί, ενώ δεν πονώ καθημερινά για τα λιμοκτονούντα παιδιά στο Darfur ή όπου γης, πονώ για τον αρχιεπίσκοπο. Τώρα ξέρω ότι αυτό οφείλεται στο ότι είχε ο ίδιος προβάλλει την εικόνα του σχεδόν άτρωτου, του πανίσχυρου, του ανέγγιχτου. Τώρα καταλαβαίνω πόσο είχα κι εγώ παρασυρθεί από αυτήν την εικόνα και είχα συμβιβαστεί ότι θα την αντικρύζω συνέχεια, ότι είναι σταθερή και μόνιμη. Κόντεψε να με πείσει. Χαίρομαι που η ζωή μου θύμισε μέσω αυτού και τη δική μου θνητότητα, γι αυτό βρίσκω τη δύναμη να πονώ και γι αυτόν.
2) "Τον θεωρούσα επικίνδυνο για την πολιτική μας ζωή, έτσι που είχε εντελώς απεμπολήσει την πνευματική του αποστολή, την χριστιανική του ταπεινότητα και είχε αναδειχθεί σε ηγετική μορφή της ελληνικής ακροδεξιάς." Ακριβώς έτσι. Και δυστυχώς έχω την αίσθηση ότι το παράδειγμά του έχει βρει και βρίσκει καθημερινά μιμητές. Η κληρονομιά του μάλλον δεν θα έχει πολύ χριστιανισμό μέσα της, θα βρίθει όμως από πολιτική. Πράγμα επικίνδυνο και για την εκκλησία και για την κοινωνία. Αλλά η κοινωνία, θεσμικά, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Η εκκλησία, θα μπορέσει να το διαχειριστεί; Ποια εκκλησία (εννοώ τους κληρικούς); Αυτή των αυλοκολάκων του δοκιμαζόμενου τώρα επισκόπου, ή αυτή του Μεσογαίας, του Αναστάσιου και των άλλων προσωπικοτήτων που την λαμπρύνουν με την παρουσία τους; Θα δούμε, αν και η εμπειρία μας διδάσκει για την επικράτηση των μετρίων. Γιατί όμως σε μια κοινωνία που υμνεί τις παρακαμπτήριες οδούς, που δοξάζει την ήσσονα προσπάθεια, που αποθεώνει την κατανάλωση και ακυρώνει τη σκέψη, τη μελέτη και την καλή προσπάθεια, να της πρέπει κάποιος καλύτερος του μετρίου; Μα, για τον απλό λόγο ότι πρόκειται περί πνευματικών καθοδηγητών. Όσο περισσότερο αμαρτωλή είναι μια κοινωνία, τόσο ένας καλύτερος πνευματικός ταγός της πρέπει. Εκτός αν εκκλησία (και πάλι επισημαίνω πως εννοώ μόνο τους κληρικούς) και κοινωνία είναι ένα και το αυτό. Οπότε ξέρουμε πολύ καλά τι θα συμβεί.
Το άρθρο που θα διαβάσετε πιό κάτω, είναι της καλής συνιστολόγου DeGreece, και το αναδημοσιεύω εδώ κατόπιν αδείας της, επειδή το βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Απολαύστε το!
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Οι περισσότεροι πια στον πλανήτη, αποτελούμε μια σχετικά πρόσφατη εξέλιξη του ανθρώπινου είδους με τον προσδιορισμό homo urbanis (άνθρωπος της πόλης/καταναλωτής), σε συνέχεια του homo tribalis (άνθρωπος της αγέλης/κυνηγός). Ο προγονός μας χαρακτηριζόταν από την αναφορά του σε ένα κλειστό και καλά οργανωμένο σύστημα σχέσεων, τη φυλή, που μετακινούνταν μέσα σ’ ένα λιγότερο σταθερό περιβάλλον προς αναζήτηση τροφής. Ο άνθρωπος καταναλωτής εγκαταστάθηκε με τη σειρά του σε σταθερά, κλειστά, καλά οργανωμένα πολεοδομικά συστήματα, τις πόλεις, και ανέπτυξε πιο ευέλικτες μορφές κοινωνικών σχέσεων.
Σήμερα το 50%, και μέχρι το 2050 το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού, ζουν σε πόλεις μεγαλύτερες του 1.000.000 κατοίκων, μια εξέλιξη ενδεχομένως ενδεδειγμένη, στο βαθμό που ο υπερπληθυσμός, όπως και άλλα περιβαλλοντικά μεγέθη, παραμένουν σε μη ελέγξιμα πεδία.
Είναι καλύτερο, κατά τη γνώμη μου, να συγκεντρωθεί το ανθρώπινο είδος σε πολεοδομικά συγκροτήματα των οποίων τα προβλήματα θα κληθεί να επιλύσει η τεχνολογία, παρά να απλωθεί σε όλη τη διαθέσιμη ελεύθερη γη και να εξαντλήσει τους εναπομείναντες φυσικούς πόρους.
Στη μετα-βιομηχανική εποχή, η επιβίωσή μας μέσα στις πόλεις εξαρτάται από τις απαραίτητες προσαρμογές της συμπεριφοράς μας σε διάφορα επίπεδα. Αυτή η σταδιακή αναπροσαρμογή των πόλεων στα νέα δεδομένα πρέπει να ακολουθήσει πιο γρήγορους ρυθμούς.
Στο κοινωνικό επίπεδο πρέπει να εμπλουτίσουμε τις φθίνουσες δομές της οικογένειας και της επαγγελματικής, πολιτικής ή θρησκευτικής κοινότητας με καινούργιες όπως ο εθελοντισμός, η κοινωνική εργασία (ανεξάρτητα επαγγέλματος) και η ψηφιακή επικοινωνία . Για τα δύο πρώτα θα μπορούσαμε να εισάγουμε την κοινωνική θητεία ολίγων εβδομάδων για όλους τους πολίτες ανά χρονικά διαστήματα (κάτι παρόμοιο με την πρόταση των Γάλλων σοσιαλιστών), ενώ με τον όρο ψηφιακή επικοινωνία δεν εννοώ μόνο το internet αλλά πχ και την επίγεια ψηφιακή αμφίδρομη τηλεόραση που θα πρέπει να αναδειχθεί σε χώρο ελεύθερης διακίνησης ιδεών και να μην παραδοθεί πάλι στα γνωστά οικονομικά συμφέροντα (βλ. σχετικός νόμος που δημοσιεύτηκε).
Στο επίπεδο διαχείρισης των πόρων/εισροών, ο άνθρωπος της πόλης θα κληθεί σύντομα να αντιμετωπίσει την υποβάθμιση της καταναλωτικής του δύναμης και της ποιότητας των αγαθών με το ενδεχόμενο να παράγει ο ίδιος ένα μέρος της διατροφής του σε μια νέα αστική γεωργία, ένα θέμα που βρίσκεται ακόμη στο επίπεδο της έρευνας.
Στο θέμα των αποβλήτων (ανακύκλωσης) και της ενεργειακής διαχείρισης (ανανεώσιμες πηγές) απαιτείται πλέον μια δυναμική πολιτική που θα παράγει αποτελέσματα όχι μόνο στο πεδίο της προστασίας του περιβάλλοντος αλλά και στο και στο πεδίο της οικονομίας, της απασχόλησης και της ανάπτυξης. Δηλαδή το η περιβαλλοντική πολιτική μπορεί να γίνει και ένας βασικός τομέας της οικονομίας.
Στο επίπεδο οργάνωσης του χώρου και του χρόνου μέσα στη πόλη φαίνεται να είναι αναγκαία η μείωση των υπερτοπικών μετακινήσεων μεταξύ κατοικίας, εργασίας και υπηρεσιών. Αυτή η αλλαγή σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, μεικτές χρήσεις γης σε κάθε συνοικία, άρα και τόνωση της τοπικής δραστηριότητας, κάτι που δεν θα γίνει εύκολα αποδεκτό από τους οπαδούς των «αποστειρωμένων» ακριβών προαστίων.
Στο οικονομικό επίπεδο, η ανάγκη για ευελιξία της αγοράς και της εργασίας ζητά το ίδιο ευέλικτες κατασκευές και χώρους οικονομικών δραστηριοτήτων. Οι γρήγορες, ευτελείς και εφήμερες (μαζικές) κατασκευές ανταγωνίζονται πλέον τα αλαζονικά, πομπώδη (μεγαλοπρεπή) κτίρια επίδειξης δύναμης που αποτελούσαν όμως αρχιτεκτονικά σύμβολα στο παρελθόν. Αυτή η μεταμόρφωση πρέπει να γίνει με όρους που να προστατεύουν την αισθητική εικόνα της πόλης και μάλιστα να μας δώσουν την ευκαιρία για μια ανθρωποκεντρική και περιβαλλοντικά φιλική προσέγγιση των νέων κατασκευών μέσω νέων ευέλικτων οικοδομικών κανονισμών και πολλών αρχιτεκτονικών διαγωνισμών.
Τέλος, το τεχνητό οικοσύστημα "πόλη" με τις παραμέτρους, τον τρόπο λειτουργίας του και τους κανόνες συμπεριφοράς μέσα σε αυτό, είναι εξίσου χρήσιμο να εισαχθεί στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση όσο και το φυσικό περιβάλλον.
Ο σύγχρονος άνθρωπος/η σύγχρονη πόλη, όπως και σε κάθε άλλη περίοδο της ιστορίας, βρίσκεται ανάμεσα σε δύο αντίθετες δυνάμεις: τη δυναμική μεταμόρφωση ή την εντροπία, την προετοιμασία για το μέλλον ή τη νοσταλγία του παρελθόντος.
Μέχρι σήμερα, δεν μπορώ να πω ότι έχω εντυπωσιαστεί από τη νέα δημοτική αρχή. Όχι γιατί περίμενα ότι θα έφερνε τον Calatravaνα να αναμορφώσει την πόλη, αλλά γιατί ανέμενα μεγαλύτερη συνεργατικότητα και προπάντων, ευελιξία. Δυστυχώς, ενώ οι πολιτικές της έχουν υποστεί σοβαρά πλήγματα σε πολλά θέματα, όπως σε αυτό των σκουπιδιών ή στο θέμα της διεκδίκησης εσόδων από το casino, αυτή εμμένει πεισματικά στις θέσεις της.
Ταυτόχρονα, ένα μέγα-ΕΓΚΛΗΜΑ λαμβάνει χώρα. Αναφέρομαι στην παραλία ‘καλάμια’. Τη μόνη αξιόλογη παραλία της πόλης. Η κατάσταση εκεί δεν ήταν πολύ καλή. Τώρα όμως είναι ασύδοτη. Οι καταστηματάρχες έχουν καταλάβει με τα τραπέζια τους τα παρτέρια και έχουν επεκταθεί στο εγγύτερο προς την παραλία τμήμα του πεζόδρομου, αποκλείοντας ακόμα και τα παγκάκια για τους πεζούς. Θα μου πείτε, γι αυτό δεν φταίει ο δήμαρχος, οι καταστηματάρχες φταίνε! Δεν είναι καθόλου έτσι. Οι καταστηματάρχες δεν πήραν μόνοι τους την πρωτοβουλία. Τους έδωσε το ελεύθερο άνθρωπος της δημοτικής αρχής. Αυτό, το γνωρίζω από ιδιοκτήτη καταστήματος. Ο άνθρωπος ήταν σαφής γι αυτό που άκουσε: «κάντε ό,τι θέλετε!!». Η φράση αυτή προέρχεται από τον ίδιο άνθρωπο που είχε προτείνει και την μείωση των δημοτικών τελών γι αυτούς και έχει ίδιον όφελος από την ασυδοσία. Και οι καταστηματάρχες αφηνίασαν. Αν μπορούσαν θα έστρωναν πλεούμενα τραπέζια μέχρι το Ηραίο και θα σέρβιραν τις πίτσες και τα ποτά με θαλάσσια σκούτερ! Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι αυτό είναι ένα γνήσιο σοσιαλιστικό όραμα, αλλά όχι, ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΤΕΤΟΙΑ ΟΡΑΜΑΤΑ!!
Ποιους κοροϊδεύουν με τα αυτοαναιρούμενα επιχειρήματα ότι δεν πιάνει το γκαζόν δίπλα στη θάλασσα; Εδώ και δέκα χρόνια πώς πιάνει; Και αν η κατάστασή του δεν είναι άριστη, αυτό οφείλεται στην πλημμελή φροντίδα και μόνο! Αλλά ας το δεχτούμε έτσι, χάριν της συζητήσεως. Είναι αυτό λόγος για να βάλουν οι καταστηματάρχες ξύλινες ράμπες πάνω από τα παρτέρια (!!!) και να μας πνίξουν όλους με τα τραπεζομάντηλά τους; Άλλοι έβαλαν πλαστικό γκαζόν, όπως πλαστική είναι και η αισθητική τους.
Πού είναι ο σεβασμός για τον πολίτη που δεν έχει ή δεν επιθυμεί να ξοδέψει χρήματα όταν ξαποσταίνει από τον περίπατό του; Που είναι ο σεβασμός σε αυτόν που θέλει να κάτσει σε ένα παγκάκι για να απολαύσει το ηλιοβασίλεμα; Πού είναι ο σεβασμός γι αυτόν που θέλει, όπως έκανε σε όλη του τη ζωή, να απλώσει την πετσέτα του στα βότσαλα και να κάνει το μπάνιο του χωρίς να πρέπει να παραγγείλει freddo?
Σε τι διαφέρει αυτή η κατάσταση από αυτήν στο δήμο Ελληνικού στην Αττική για την οποία ο εκεί δήμαρχος Χρήστος Κορτζίδης (δήμαρχος με όλη τη σημασία της λέξεως) έκανε απεργία πείνας, έτσι ώστε «οι χώροι αυτοί να λειτουργήσουν ως χώροι περιπάτου, ξεκούρασης και κολύμβησης με ελεύθερη πρόσβαση», μέχρι που νίκησε; Αν θέλετε να διαβάσετε λίγα λόγια γι αυτόν από την καλή δημοσιογράφο Ρίτσα Μασούρα, ρίξτε μια ματιά εδώ.
Κι επειδή το έχω κακή συνήθεια να καταθέτω πάντα προτάσεις, ιδού η σημερινή, που ελπίζω να αγκαλιαστεί με ενθουσιασμό από όλους στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο: διώροφα τραπέζια!! Σαν τις κουκέτες στο στρατό. Από πάνω τα παιδιά (τα οποία δεν πρέπει να παίζουν όσο τα μαχαιροπήρουνα των γονιών πυρέσσουν) κι από κάτω οι γονείς. Αν μάλιστα ληφθεί πρόνοια ώστε η βάση τους να είναι αρκετά ισχυρή και για κανένα πανωσήκωμα, λύσαμε το πρόβλημά μας δια παντός. Γιατί μόνον ο εναέριος χώρος απομένει να καταληφθεί.
Ήμαρτον!!
Πριν από δύο περίπου χρόνια, διάβασα στο διάσημο ιστολόγιο DailyKos ένα αρθράκι που μου έμαθε την ύπαρξη του όρου ‘πολιτική του φθόνου’ (envy politics). Το αναζήτησα και το βρήκα. Ξεκινούσε έτσι:
«... Ο φθόνος είναι μία λέξη άγνωστη στο προσωπικό μου λεξιλόγιο. Πάντοτε χαιρετώ τις επιτυχίες των άλλων. Μπορώ ακόμα και να θαυμάσω τις επιτυχίες κάποιων πραγματικών κόπανων όπως ο Bush, ο Cheney και άλλοι. Αλλά όταν το κέρδος του ενός παράγεται σε βάρος του άλλου, ή από την εκμετάλλευση του άλλου, τότε είναι που θα ακούσετε τις πιό δυνατές μου διαμαρτυρίες...»
Ο John Rawls ισχυρίζεται ότι στις συντεταγμένες κοινωνίες, οι αποτρεπτικές του φθόνου συνθήκες, εξασφαλίζονται από την ύπαρξη οργανώσεων εθελοντικής συμμετοχής που εστιάζουν σε ένα ή λίγα κοινά, ενωτικά στοιχεία ή χαρακτηριστικά και βάζουν σε δεύτερο πλάνο τις όποιες διαφορές. Παράδειγμα οι εκκλησίες, οι διάφορες ενώσεις ή όμιλοι, τα κόμματα κτλ. Έτσι, μπορεί όποιος θέλει να γίνει μέλος ενός κόμματος. Μπορεί να φθονεί τον άλλο γιατί είναι πχ έξυπνος, ενώ ο ίδιος είναι βλαξ, αλλά στο επίπεδο του κόμματος είναι και οι δυο μέλη. Ναι, αλλά ο έξυπνος, ή ο δραστήριος, θα βρουν και πάλι τρόπο να διακριθούν. Ποια είναι τότε η τακτική των ανθρώπων που φθονούν; Συνήθως, κατηγορούν τους άλλους για αυτό που κάνουν οι ίδιοι επί χρόνια. Με όρους της ‘επιστήμης’ της προπαγάνδας, αυτό ονομάζεται ‘ενοφθαλμισμός’ ή πιό λαϊκά, μπόλιασμα. Όπως λοιπόν το μπόλιασμα οδηγεί σε μία ‘ενιαία’ κατάσταση ολόκληρη την καλλιέργεια, έτσι και τα αντικείμενα του φθόνου αποστερούνται των διακριτικών τους χαρακτηριστικών και ποιοτήτων και εξισώνονται με όλα τα άλλα.
Άνθρωποι σοβαροί καταγγέλλονται για επιπολαιότητα και κουτσομπολίστικη διάθεση, άνθρωποι ευπρεπείς κατηγορούνται για απρεπείς συμπεριφορές. Ακόμα και όταν κάτι είναι αδιαμφισβήτητο, όπως πχ η ευρεία μόρφωση και η μεγάλη εμπειρία ενός ανθρώπου, οι ίδιες κατηγορίες επιστρατεύονται για να δημιουργήσουν ερωτηματικά του τύπου ‘αφού έχει τέτοια συμπεριφορά, τι να την κάνω τη μόρφωσή του’.
Στην πιό στυγνή του μορφή, ο φθονερός δεν ενοχλείται γιατί δεν κερδίζει ο ίδιος τίποτα, αρκεί να μην κερδίζει κανένας άλλος. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα από την εποχή της σύγκρουσης Thatcher και ανθρακωρύχων. Όταν στους τελευταίους επισημάνθηκε ότι η απεργία τους έχει ξεπεράσει πλέον κάθε όριο και η συνέχισή της θα είχε δραματικές συνέπειες στην οικονομία της χώρας, εκείνοι απάντησαν: ‘δεν πειράζει. Αρκεί που μαζί μας θα βουλιάξουν και τα γουρούνια των ανώτερων τάξεων’.
Γράφω σήμερα όλα αυτά, γιατί η τρέχουσα πολιτική κατάσταση στο νομό μας χαρακτηρίζεται σε υπερθετικό βαθμό από τις πολιτικές του φθόνου και έχω την αίσθηση πως οι επερχόμενες εκλογές, περισσότερο από κάθε προηγούμενη φορά, θα είναι εμποτισμένες από αυτό το άθλιο συναίσθημα. Θα επικρατήσει άραγε η ομοιομορφία των ‘μπολιασμένων’, ή θα βρούμε το δρόμο για κάτι καλύτερο; Αν συμβεί το δεύτερο, επειδή η πολιτική είναι αιχμάλωτη της προσδοκίας και δη της αισιόδοξης, μπορεί να κεφαλαιοποιήσουμε κάποια επιπλέον κέρδη. Αν όχι, δεν τολμώ να σκεφτώ πού θα καταλήξουμε.
Επιτυχία σημείωσε η δράση του εθελοντικού καθαρισμού της Κυριακής 10 Ιουνίου 2007, που διοργάνωσαν από κοινού το Δίκτυο Μεσόγειος SOS, το Κέντρο Νέων Κορινθίας, η Κίνηση Πολιτών Δήμου Κορινθίων και ο Ορειβατικός Σύλλογος Κορίνθου.
Ο εθελοντικός καθαρισμός της παραλίας Καλάμια πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της 12ης Παν-μεσογειακής εκστρατείας εθελοντικών καθαρισμών των ακτών, του βυθού και άλλων φυσικών περιοχών "Καθαρίστε τη Μεσόγειο" που συντονίζει το ΔΙΚΤΥΟ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS, υπό την αιγίδα του Προγράμματος του ΟΗΕ για το Περιβάλλον/ Μεσογειακό Σχέδιο Δράσης (UNEP/MAP).
Η ανταπόκριση των εθελοντών στο κάλεσμα ήταν πολύ θετική. Συνολικά 46 κάτοικοι του δήμου, αφιέρωσαν την αργία τους σε μια ουσιαστική δράση για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και εξοπλισμένοι με γάντια και σακούλες, καθάρισαν 500 περίπου μέτρα παραλίας, από τα Πέντε Φι έως την Πηγάσου. Συγκεντρώθηκαν συνολικά 14 γεμάτες μεγάλες σακούλες απορριμμάτων , από τις οποίες οι έξι με μη ανακυκλώσιμα υλικά και οι οκτώ με ανακυκλώσιμα υλικά, τα οποία και διατέθηκαν προς ανακύκλωση σε κάδους γειτονικού δήμου (ο οποίος και υλοποιεί ήδη πρόγραμμα ανακύκλωσης)
Η εκστρατεία εθελοντικών καθαρισμών κατέδειξε το μέγεθος της ατομικής ευθύνης των πολιτών στην υπάρχουσα ανησυχητική κατάσταση των θαλάσσιων και παράκτιων οικοσυστημάτων. Οι τεράστιες ποσότητες κάθε λογής πλαστικών, στη συντριπτική τους πλειονότητα συσκευασίες τροφίμων, πώματα από μπουκάλια νερού και αναψυκτικών, καλαμάκια - αποτσίγαρα, μεταλλικά δοχεία και σπασμένα γυάλινα μπουκάλια που συλλέξαμε σε αυτή την εκστρατεία, μαρτυρούν την αδιαφορία των λουόμενων, που κάθε καλοκαίρι επισκέπτονται τις παραλίες, ενώ παροτρύνουν μικρούς και μεγάλους για ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή σε επόμενες αντίστοιχες δράσεις περιβαλλοντικής υπευθυνότητας.
Το Δίκτυο Μεσόγειος SOS θα ήθελε να ευχαριστήσει όλους όσους συμμετείχαν στον εθελοντικό καθαρισμό, εκφράζοντας με την δραστηριότητά τους αυτή ως πολίτες την προσωπική τους δέσμευση να αποτελέσουν μέρος της λύσης του περιβαλλοντικού προβλήματος.
Καλό καλοκαίρι, λοιπόν, και του χρόνου!
------------------------------------------------------------------------------------------
Το κείμενο και τις φωτογραφίες έλαβα ηλεκτρονικά από τον συμπολίτη μας και μέλος της περιβαλλοντικής οργάνωσης "Μεσόγειος SOS" κύριο Σταύρο Κεφάλα, τον οποίο και ευχαριστώ!
Αύριο, Κυριακή 10 Ιουνίου, η Κόρινθος θα υποδεχθεί τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου ο οποίος θα μιλήσει σε ανοιχτή συγκέντρωση στα 'περιβολάκια'. Η πόλη μας έχει σπάνια το προνόμιο να υποδέχεται πολιτικούς του δικού του διαμετρήματος. Μη ξεχνάμε πώς ο Γιώργος Παπανδρέου εκτός από πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Είναι καιρό τώρα που ακούει κανείς (και εγώ) όλων των ειδών τις γνώμες για το πρόσωπό του και το έργο του ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Υπερτερούν οι γκρίνιες και έπονται σε κοντινή απόσταση οι λοιδωρίες. Τον άνθρωπο δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Τον ξέρω μόνο δια της δημόσιας παρουσίας του. Και δεν είμαι εγώ που θα τον κρίνω ως επικεφαλής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό που θα καταθέσω -και αν θέλετε το συζητάμε- είναι ότι ο πολιτικός του λόγος είναι ό,τι πιο σύγχρονο έχει να επιδείξει η πολιτική ζωή της χώρας μας.
Δεν αναφέρομαι στους λόγους που απορρέουν από το αντιπολιτευτικό του καθήκον (δυστυχώς ή ευτυχώς οι επικοινωνιολόγοι είναι εδώ και δεν θα πάνε πουθενά). Αναφέρομαι στη θεωρητική-ιδεολογική του συγκρότηση. Είναι αναμφίβολο γεγονός πως ο ερχομός του στο προσκήνιο έφερε έναν αέρα ιδεολογικής ανανέωσης και φρεσκάδας που είχε ανάγκη ο χώρος. Έννοιες όπως η ενδυνάμωση, η κοινωνική λογοδοσία, η συμμετοχική δημοκρατία, η οριζόντια διαβούλευση και άλλες ήταν ξένες στο πολιτικό μας λεξιλόγιο πριν τον ερχομό του. Για όποιον όμως παρακολουθεί στοιχειωδώς την παγκόσμια πολιτική κινητικότητα είναι σαφές πως αυτές οι έννοιες εδράζονται στον πυρήνα του πολιτικού λόγου της σύγχρονης αριστεράς (και όχι αυτής που οσονούπω θα ταυτίζεται με την αρχαιολογία), και απορρέουν από το έργο μερικών από τους σημαντικότερους κοινωνιολόγους και φιλοσόφους της εποχής μας όπως ο Rawls, ο Habermas, ο Cohen, ο Fishkin και άλλοι.
Το πρόβλημα είναι πως δεν φαίνεται να υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ μια κρίσιμη μάζα στελεχών που να κατανοούν και να αποδέχονται αυτή τη νέα πολιτική σημειολογία, αλλά ούτε και μια επαρκής ομάδα συνεργατών που να είναι ικανοί να φέρνουν σε πέρας πολιτικές αποστολές (αυτό που οι αμερικάνοι ονομάζουν go-fetchers), με έναν τρόπο που να είναι συμβατός με αυτήν. Κι αυτό βέβαια, αναγκάζει και τον ίδιο να αναπροσαρμόζει σχέδια και στρατηγικές.
Σε μια χώρα όπου ένα κόμμα που ψηφίζεται από δύο στους πέντε πολίτες, ταυτίζεται με τον πρόεδρό του, το συντριπτικά μεγαλύτερο κομάτι της κριτικής που υφίσταται ο Γιώργος είναι κατά τη γνώμη μου, υπερβολικό και άδικο.
Ας μην εθελοτυφλούμε. Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ (όποιο αυτό είναι και όσο σημαντικό είναι) δεν είναι ο Γιώργος. Είναι αυτό το ίδιο. Είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Το alter ego μας, για ο,τιδήποτε άλλο εκτός από τα της πόλης μας!
Web Feed
