Γνώμες και Επιλογές

Με το σημερινό post θα αναφερθώ στον τρόπο που μιά άλλη γωνιά του κόσμου ενδιαφέρεται και σχεδιάζει το μέλλον της. Πρόκειται για μιά περιοχή των ΗΠΑ και συγκεκριμένα το βορειοανατολικό Ohio. Κρίνω απαραίτητο να επαναλάβω για τους προχειρολογούντες ότι η αναφορά στο Ohio έχει την αξία παραδείγματος και όχι υποδείγματος. Για μένα δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες και οι διαφορές κλίμακος, σημασία έχει ο τρόπος σκέψης και δράσης.
Όλα ξεκίνησαν από το “Fund For Our Economic Future”, ένα ταμείο που όπως δηλώνει το όνομά του, δημιουργήθηκε για να στηρίξει το οικονομικό μέλλον της περιοχής. Όπως δηλώνει στην ιστοσελίδα του ‘σχηματίστηκε σαν μιά συμμαχία των οργανωμένων φορέων φιλανθρωπίας, για να ενθαρρύνει και να προωθήσει μιά κοινή και εστιασμένη ατζέντα για την τοπική οικονομική ανάπτυξη, σε συνεργασία με άλλους φορείς, η οποία να οδηγήσει σε έναν μακροπρόθεσμο οικονομικό μετασχηματισμό, με τρόπους που να αναγνωρίζουν τη σημασία της έννοιας της πόλης, των εννοιών της κοινωνικής ένταξης και της διαφορετικότητας και της ποιότητας της ζωής’.
Για να υπηρετήσει το σκοπό του, το ταμείο οργάνωσε το πρόγραμμα “Voices & Choices”. Στο πρόγραμμα αυτό, 20.000 εντόπιοι πολίτες και προσωπικότητες, συμμετείχαν θέτοντας τις προτεραιότητες της περιοχής για την αναζωογόνηση της τοπικής οικονομίας. Μέσα από μιά σειρά συζητήσεων εκ του σύνεγγυς αλλά και διαδικτυακών συζητήσεων και διαβουλεύσεων, οι κάτοικοι είχαν την ευκαιρία να ακούσουν ο ένας τον άλλον, να καταφέρουν να ακουστεί η φωνή τους και να αναπτύξουν ένα κοινό όραμα για τη δημιουργία οικονομικών ευκαιριών και θέσεων εργασίας για τις οικογένειες και τις επιχειρήσεις. Αυτή η μοναδική κοινωνική πρωτοβουλία, είναι από τις μεγαλύτερες δημόσιες διαβουλεύσεις που έγιναν ποτέ. Το ενδιαφέρον timeline του προγράμματος Voices & Choices, ολοκληρώθηκε με το τέλος του 2006 και έτσι καταστρώθηκε ένα πλάνο δράσης με το όνομα “Advance Northeast Ohio”, για να υλοποιήσει τους στόχους.
Το πλάνο αυτό δράσης έχει τέσσερεις τομείς: 1) την ανάπτυξη των υπαρχουσών επιχειρήσεων και την προσέλκυση νέων, 2) την προπαρασκευή των αυριανών εργατών και στελεχών μέσω της εκπαιδευτικής αριστείας, 3) την ανάπτυξη διαμέσου της εθνοτικής και οικονομικής ένταξης σε αντίθεση με τον αποκλεισμό και 4) την κυβερνητική συνεργασία, συνέργεια και επάρκεια.

Αν θέλετε να κάνετε κάποιες πρόχειρες αναγωγές, θα ήταν σαν η μητρόπολη κορίνθου ως ο μέγιστος φιλανθρωπικός οργανισμός της περιοχής μας, από κοινού με άλλες φιλανθρωπικές ή μη κερδοσκοπικές, μη κυβερνητικές οργανώσεις (ξέρετε πχ πόσοι σύλλογοι τυφλών περνούν από το γραφείο μου κάθε λίγο και λιγάκι για να εισπράξουν τη φιλανθρωπία μου;) να χρηματοδοτούσαν ένα πρόγραμμα όπου χιλιάδες κορίνθιοι μέσα από μιά αληθινή διαδικασία διαβουλευτικής δημοκρατίας θα έθεταν τις προτεραιότητες για την οικονομική ανάπτυξη του τόπου, οι οποίες θα ήταν σεβαστές και δεσμευτικές για τον κύριο δήμαρχο, τον κύριο νομάρχη, τον κύριο περιφερειάρχη κοκ.

Μα τι λέω ο τρελός...

Καλή Ανάσταση!

Η Σταύρωση (La Crocifissione, Giotto)

Η Ανάσταση (Noli me tangere, Giotto)

Εύχομαι ολόψυχα σε όλες και όλους σας, Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!

Καληνύχτα κύριε Κοσμά!

Ο διοικητής του νοσοκομείου Κορίνθου κύριος Δ. Κοσμάς, είναι χαρακτηριστική περίπτωση ανθρώπου με ελαστικές ιδεολογικές αρχές! Δεν εξηγείται αλλιώς το πώς διήλθε με ευκολία την είσοδο τριών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΚΕΠ, ΝΔ). Εντέλει, βρήκε την όασή του στη ΝΔ, και αυτή κρίνοντάς τον ικανό (σεμνό και ταπεινό κατά μία άλλη έννοια), τον τοποθέτησε στη θέση του διοικητή του νοσοκομείου Κορίνθου. Δημοσιεύματα μάλιστα, τον έφερναν και υποψήφιο για μιά θέση στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ στις επόμενες εκλογές. Άλλωστε, στο νοσοκομείο διέπρεψε με το ήθος της διοίκησής του. Τόσο, που η σημερινή Ελευθεροτυπία και το ΠΑΣΟΚ του αφιέρωσαν την απαξία τους (δείτε στη σημερινή Ελευθεροτυπία το άρθρο του έγκριτου δημοσιογράφου Γιώργου Καρελιά, με τον εύστοχο τίτλο "Πάρε κι ΕΣΥ ομόλογα"). Μου είναι αδιάφορο αν ο διοικητής είχε ή δεν είχε την έγκριση του ΔΣ του νοσοκομείου ή αν συμφωνούσε ή όχι η οικονομική υπηρεσία. Αν συνέκρινε δύο απλούς, δεκαδικούς αριθμούς (τα επιτόκια δηλαδή της Τράπεζας της Ελλάδος και των ομολόγων) θα ήξερε ότι βλάπτει τα συμφέροντα του νοσοκομείου. Εκτός και αν δεν είναι σε θέση να συγκρίνει δύο αριθμούς. Αλλά είναι μάλλον βέβαιο ότι μπορεί. Μου είναι επίσης αδιάφορο, αν μετάνιωσε, αυτό αφορά μόνο τη συνείδησή του. Γι αυτό, δεν μου αρκεί η παραίτησή του. Πρέπει να εκδιωχθεί από τη θέση του διοικητή!

Μιά Μάντρα. Τοίχος ή Τείχος;

Όταν ήμουν μικρός, ένα από τα πράγματα που μου έκαναν αλγεινή εντύπωση στην πόλη, ήταν η μάντρα του σιδηροδρομικού σταθμού κατά μήκος της λεωφόρου Αθηνών. Μάλλον ως κατάλοιπο της κατοχής, είχε θραύσματα γυαλιού ενσωματωμένα στην κορυφή της για να αποτρέπει όποιον θα ήθελε να την πηδήξει. Παρότι η ευρηματικότητα του ανθρώπινου νου έχει προσφέρει εικόνες ασυγκρίτως ανώτερου πόνου, αυτή, θέλετε γιατί ήταν παρούσα, εδώ και όχι αλλού, που να είδα σε ένα περιοδικό ή στην τηλεόραση, θέλετε γιατί δεν είχα ακόμη επισκεφθεί το Νταχάου, ήταν για μένα συνώνυμο της φρίκης. Ευτυχώς, με τα χρόνια, χάθηκε το σύμβολο αυτό της βίας, παρέμεινε όμως αυτό της διαίρεσης του χώρου και των ανθρώπων, η μάντρα!

Από τότε που κατασκευάστηκε η μάντρα, πολύς καιρός έχει περάσει. Πλέον, έχουμε την πολυτέλεια, ως κοινωνία, να αναζητούμε το όμορφο, όχι μόνο το αναγκαίο, ή, όπως είπε ο Brecht “erst kommt das fressen, denn kommt die morale”.

Ακριβώς γι αυτό, θα ήθελα σήμερα από τη θέση αυτή, να προτείνω την κατεδάφισή της. Η θέα της και μόνο, είναι ισχυρό επιχείρημα υπέρ της πρότασής μου. Αλλά θα μπορούσε να είναι και μία ευκαιρία να καλλωπιστεί και να αναδειχθεί ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης μας. Κατανοώ ότι πρόκειται για ιδιοκτησία και αρμοδιότητα του ΟΣΕ. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να παρέμβουμε, ότι δεν πρέπει να θέσουμε το θέμα, ότι δεν πρέπει ακόμη και να προσφέρουμε μέσα για τη διευκόλυνση της ανάδειξης του σταθμού, που δεν αποκλείεται, με αφορμή τη μάντρα, να λάβει ευρύτερες διαστάσεις για το σταθμό στο σύνολό του. Στο κάτω-κάτω, οι κορίνθιοι εξυπηρετούνται από το σταθμό αλλά τον φιλοξενούν κιόλας σε μιά σχέση που οφείλει να είναι επ’ ωφελεία και των δύο. Τόσο η πόλη και οι κάτοικοί της όσο και ο ΟΣΕ θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την αναβάθμιση της εικόνας του σταθμού και η μάντρα είναι ένα καλό σημείο για να ξεκινήσει κανείς.

Αίμα Είναι Το Κόστος Της Αλλαγής (;;;)

Το παρακάτω κείμενο διάβασα στο ιστολόγιο "Περίεργοι Ξανθιώτες" και κατόπιν συνεννοήσεως μαζί τους, το αναδημοσιεύω, γιατί το βρήκα ενδιαφέρον.

------------------------------------------------------------------------------------


Ένας οπαδός χάθηκε χτες. Ξαφνικά όλα σταμάτησαν και οι πολιτικοί θέλουνε να φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο για να σταματήσουν τα επεισόδια. Κάτι μου θυμίζει..

21 παιδιά χάθηκαν στα Τέμπη. Ξαφνικά όλα σταμάτησαν και οι πολιτικοί θέλουνε να φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο για να σταματήσουν οι παραβάσεις και οι θάνατοι στους δρόμους της Ελλάδας. Βρε κάτι μου θυμίζει...!

1999. Μεγάλος σεισμός στην Αθήνα. Στο εργοστάσιο της Ρικομέξ πεθαίνουν πολλοί άνθρωποι... κτλ κτλ κτλ

Τελικά χρειάζεται αίμα και θάνατοι για να αντιμετωπίσουμε ένα υπάρχον πρόβλημα; Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;
Ένας άνθρωπος, κυρίως αυτοί που μένουν στην Ελλάδα, κάνει υποθετικά μια νορμάλ ζωή. Δεν βλέπει ότι απειλείται, οπότε θεωρεί ότι όλα είναι μια χαρά. Εφόσον κανένας δε διαμαρτύρεται, κανένας δεν αναλαμβάνει δράση για τη βελτίωση της κατάστασης. Όμως κάποια μέρα, ξυπνάει και όλα δεν είναι ίδια με πριν. Ένα γεγονός του έχει διαταράξει την ησυχία, την ηρεμία. Ξαφνικά η δημοσιότητα πέφτει πάνω σε ειδικούς, πέφτει πάνω στους υπεύθυνους. Πέφτει επάνω σε αυτόν. Ξαφνικά μέσα του αντιλαμβάνεται ότι δε μπορεί στην πραγματικότητα να χειριστεί το θέμα ώστε να βελτιώσει το πρόβλημα. Τότε τι πρέπει να κάνει; Είναι απλό...
Πρέπει να κάνει κινήσεις εντυπωσιασμού. Πρέπει να δείξει ότι κινεί ουρανό και θάλασσα για να αλλάξει τα πάντα, πρέπει να δείξει ότι θα τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, πρέπει να δείξει ότι όλα είναι εντάξει... Θα καθησυχαστούν οι υπόλοιποι και θα ξεχάσουν ότι υπήρξε ποτέ πρόβλημα. Θα ξαναγυρίσουν στην καθημερινότητα. Φυσικά, λόγω της ανικανότητας του αρμόδιου, τίποτα δεν θα αλλάξει... Καλώς ήρθαμε στον κόσμο της επικοινωνιακής πολιτικής!

Θάνος

Πολιτισμός και Τοπική Αυτοδιοίκηση

Μιας και η συζήτηση έχει περιστραφεί τον τελευταίο καιρό γύρω από τον πολιτισμό, έλαβα σήμερα από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Στρατηγικού Σχεδιασμού (ΕΟΣΣ) ένα email που με πληροφορεί για μια ευρωπαϊκή συνδιάσκεψη που θα λάβει χώρα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας 30, 31 Μαρτίου και 1η Απριλίου 2007, με θέμα

«Προστασία και αξιοποίηση της πολιτισμικής κληρονομιάς από τους οργανισμούς αυτοδιοίκησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση»

Ξεφυλλίζοντας το πρόγραμμα αντιλήφθηκα πως πρόκειται για μια σπουδαία συνδιάσκεψη, που θα ήταν εγκληματικό να μην παρακολουθηθεί από όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη του δημοτικού συμβουλίου. Εγκατέλειψα την αρχική σκέψη να αναρτήσω εδώ το πρόγραμμα γιατί αριθμεί πολλές σελίδες, αλλά μπορείτε να το βρείτε στην ιστοσελίδα του ΕΟΣΣ, στη διεύθυνση αυτή. Πραγματικά αξίζει τον κόπο να το διαβάσει κανείς. Περισσότερο δε τις Ειδικές Θεματικές Συνεδρίες. Κι αν το ΔΣ του Πνευματικού Κέντρου του δήμου μας στελεχώθηκε κατά τρόπο που προκαλεί εύλογα μειδιάματα, η μόνη πλέον λύση είναι να βομβαρδίζεται καθημερινά με αξιόλογες προτάσεις και να του προσφερθεί κάθε χείρα βοηθείας από τους δημοτικούς συμβούλους, μήπως και αντιληφθεί τις ευθύνες που έχει. Δεν κρατάμε βέβαια μεγάλο καλάθι, αλλά και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Όχι στον Εγωισμό για τα Σκουπίδια

Το Σάββατο 24 Μαρτίου θα γίνει στην Τρίπολη μια συνάντηση δημοτικών συνδυασμών από την Πελοπόννησο με θέμα τη διαχείριση των στερεών αποβλήτων. Το πρόβλημα είναι γνωστό και σοβαρό. Προτάσεις έχουν ήδη κατατεθεί τόσο από τη δική μας Κίνηση Πολιτών όσο και από τρείς δημοτικές κινήσεις της Αρκαδίας. Πιθανόν να ακολουθήσουν και άλλες. Όλες πρακτικά ευθυγραμμίζονται με το κείμενο "ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ, ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΜΑΣ" της οικολογικής εταιρείας ανακύκλωσης και βασίζονται στη θετική εμπειρία κυρίως του δήμου Ελευσίνας.
Νομίζω πως η προσπάθεια είναι σοβαρή. Πιστεύω επίσης πως επειδή το πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο, η δημοτική αρχή δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοεί καμία φωνή, καμία πρόταση, καμία χείρα βοήθειας από όπου κι αν προέρχεται. Η παρουσία εκπροσώπου της πλειοψηφίας στη συνάντηση, είναι κατά τη γνώμη μου επιβεβλημένη.

Στα Ανεξάρτητα Δίκτυα Λέμε ΝΑΙ (;)

Θα ήθελα να απευθύνω δημόσια ένα ερώτημα προς την Κίνηση Πολιτών:
Είναι η Κίνηση εις γνώσιν της πρωτοβουλίας του συνδυασμού "Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη" του οποίου ηγήθηκε στις τελευταίες εκλογές ο Γιάννης Μπουτάρης, και η οποία αποσκοπεί στη δικτύωση και συνεργασία των ανεξάρτητων δημοτικών κινήσεων ανά την Ελλάδα; Έλαβε η Κίνηση την επιστολή-πρόσκληση για συμμετοχή που απέστειλε ο Γ. Μπουτάρης σε όλους τους ανεξάρτητους δημοτικούς συνδυασμούς και την οποία μπορεί να διαβάσει όποιος επιθυμεί, παρακάτω;
Αν ναι, ποια είναι η θέση της Κίνησης;


ΔHMOTIKH KINHΣH «ΠPΩTOBOYΛIA ΓIA TH ΘEΣΣAΛONIKH»

Aγαπητοί φίλοι/φίλες,

Με την επιστολή μας αυτή θέλουμε να δώσουμε συνέχεια στο εγχείρημα για δικτύωση/συνεργασία των ανεξάρτητων δημοτικών κινήσεων σε πανελλαδικό επίπεδο. H ιδέα γι’ αυτό το εγχείρημα προέκυψε ως κοινός προβληματισμός από τις κοινωνικές διεργασίες και τα αποτελέσματα προηγούμενων αλλά ιδιαίτερα των τελευταίων αυτοδιοικητικών εκλογών, που έδειξαν ότι:

Α) Ένα ολοένα αυξανόμενο ποσοστό πολιτών παρουσιάζει την τάση να αποδεσμεύεται από την κηδεμονία κομματικά «χρισμένων» σχημάτων.

B) Πολλά ανεξάρτητα αυτοδιοικητικά σχήματα γνώρισαν αυξημένη κοινωνική αποδοχή και σημείωσαν αξιόλογη εκλογική επιτυχία.

Γ) Ένας μεγάλος αριθμός ενεργών πολιτών που ενθάρρυναν, στελέχωσαν και στήριξαν αυτά τα σχήματα έχει τη βούληση να συνεχίσει αυτό το εγχείρημα, που φαίνεται να έχει μέλλον και προοπτική, καθώς αντιμετωπίζεται θετικά από τις τοπικές κοινωνίες, στις οποίες άλλωστε και απευθύνεται.

Mε βάση τα παραπάνω καταθέτουμε κάποιες πρώτες σκέψεις κυρίως για θέματα οργάνωσης και συνεργασίας.

1) Στο επίπεδο των αρχών: Aφετηριακές αρχές προτείνουμε να είναι α) η ανάδειξη της τοπικότητας ως διαφορετικότητας και ιδιαιτερότητας αλλά και το υπερτοπικό ως ελεύθερη και πολύχρωμη σύνθεση των επιμέρους τοπικοτήτων, β) η κατοχύρωση της ανεξαρτησίας απέναντι στο κράτος, τις κυβερνήσεις και τα κόμματα (αλλά και η συνεργασία μαζί τους από θέσεις αυτονομίας), γ) η ενίσχυση της κοινωνίας των ενεργών πολιτών.

2) Στο επίπεδο της οργάνωσης και της συνεργασίας: Eίναι ανάγκη να ανιχνευτούν εκείνα τα οργανωτικά σχήματα που θα εξασφαλίζουν δημοκρατία, διαφάνεια, ευελιξία και αποτελεσματικότητα.

Φαίνεται πως στις μέρες μας το σχήμα της δικτυακής οργάνωσης και συνεργασίας είναι το πιο πρόσφορο για να εξυπηρετήσει τα παραπάνω.

Tι εξασφαλίζει η δικτυακή οργάνωση-συνεργασία:

Σε αντίθεση με το ιεραρχικό, πυραμιδοειδές και συγκεντρωτικό σχήμα της κεντρικής (κρατικής και κομματικής) διοίκησης, το δίκτυο προωθεί:

* Tην ισοτιμία, τη διαφάνεια, τη δημοκρατία, τη συμμετοχή και τη λήψη συναινετικών αποφάσεων στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο.
* Tη διαρκή ροή πληροφοριών/ιδεών/απόψεων.
* Tη δυνατότητα συνεργασιών/κοινών δράσεων σε τοπικό, πανελλαδικό αλλά και ευρύτερο επίπεδο.
* Tην αλληλογνωριμία και την επικοινωνία.
* Tην ενδυνάμωση της φωνής της ανεξάρτητης και ακηδεμόνευτης τοπικής αυτοδιοίκησης που γίνεται έτσι ισχυρός παίκτης στα αυτοδιοικητικά πράγματα της χώρας και υπολογίσιμος συνομιλητής σε εθνικό επίπεδο και –μελλοντικά- σε υπερεθνικούς σχηματισμούς (EE).
* Tη διαπαιδαγώγηση του δημότη-πολίτη σε μια κουλτούρα ισότιμης, υπεύθυνης συμμετοχής και δράσης, που ενισχύει την πρωτοβουλία και τη συλλογικότητα και ενδυναμώνει την (ισχνή στην Eλλάδα) κοινωνία των υπεύθυνων και ανεξάρτητων πολιτών.


Για τη συνέχεια προτείνουμε την πύκνωση των επαφών μας προκειμένου α) να συνδιαμορφώσουμε ένα κοινό πλαίσιο αρχών, οργάνωσης και δράσης, β) να ξεκινήσουμε μια καμπάνια ενημέρωσης για τα σχέδιά μας και γ) να προχωρήσουμε το συντομότερο σε μια πανελλαδική συνάντηση ανεξάρτητων σχημάτων.

YΓ.: Παρακαλώ στείλτε την απάντησή σας το ταχύτερο δυνατό (και συγγνώμη για την καθυστέρηση).

Mε εκτίμηση

Γιάννης Mπουτάρης

Ένα Πολιτιστικό Φεστιβάλ

Ένας αναγνώστης του ιστολογίου, σχολιάζοντας προηγούμενο άρθρο έθεσε το θέμα του πολιτισμού και ζήτησε προτάσεις επ’ αυτού. Βέβαια, μέσα από τα άρθρα αυτού του ιστολογίου έχουν κατατεθεί ήδη αρκετές και ιδιαίτερα σημαντικές προτάσεις. Αλλά η προτροπή με έκανε να ασχοληθώ ιδιαίτερα με το θέμα και έτσι θα καταθέσω σήμερα άλλη μία πρόταση, ελπίζω σημαντική.
Προτείνω την καθιέρωση του θεσμού ενός καλλιτεχνικού φεστιβάλ κάθε 2 ή 3 χρόνια. Αλλά όχι με συναυλίες, λαϊκούρες και τα συναφή, όχι ‘άρτον και θεάματα’, αλλά αληθινή, πρωτότυπη, ποιοτική καλλιτεχνική δημιουργία, επί συγκεκριμένων θεματικών ενοτήτων. Πχ αρχαία και νεότερη ναυπηγική τέχνη – η κορινθιακή τριήρης. Ή, αρχαία κορινθιακή ποίηση και σύγχρονη ποιητική δημιουργία. Ή, η οικολογική διάσταση της αρχαίας κορινθιακής κεραμικής τέχνης – τα μελανόμορφα αγγεία.
Ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους διανοητές, ο Jürgen Habermas, περιγράφει στο βιβλίο του με τίτλο ‘Η Δομική Μεταμόρφωση της Δημόσιας Σφαίρας’ (The Structural Transformation of the Public Sphere, 1989) το πώς μέσα από τα καφενεία του 17ου αιώνα ξεπήδησε, εν μέσω δημόσιων συζητήσεων και διαμαχών, ο μοντέρνος, δημοκρατικός δημόσιος χώρος και κατ’ επέκτασιν η σύγχρονη μορφή της δημοκρατίας. Αλλά είναι σημαντικό να υπομνήσουμε ότι οι πρώτες δημόσιες αντιπαραθέσεις που περιγράφει ο Habermas, είχαν καλλιτεχνικό και φιλολογικό αντικείμενο και όχι πολιτικό. Έτσι, η γέννηση της σύγχρονης δημοκρατίας, δεν ξεκίνησε ως προσπάθεια περιγραφής των δικαιωμάτων του ανθρώπου απέναντι στην εξουσία, αλλά ως προσπάθεια ανάλυσης καλλιτεχνικών αξιών, οι οποίες εμπεριείχαν και οδηγούσαν έτσι στα δικαιώματα του ανθρώπου. Παρόμοια αντιστοιχία υφίσταται και στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία και ερμηνεύει την χωρική και χρονική ταύτιση του απόγειου της τέχνης και των γραμμάτων με τη διαμόρφωση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Είναι οι τέχνες λοιπόν που οδηγούν αρχικά στη δημοκρατία και όχι το αντίθετο.
Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν για όσους πραγματεύονται τα του πολιτισμού στο δήμο μας. Τι θα λέγατε να είχαμε κάθε τρία χρόνια ένα φεστιβάλ αφιερωμένο σε μιά θεματική ενότητα; Να καλούσαμε διάσημους έλληνες και ξένους διανοητές και καλλιτέχνες, να οργανώναμε δημόσιες διαλογικές αντιπαραθέσεις, κύκλους καλλιτεχνικής δημιουργίας σε υπαίθριους χώρους, συνεδρίες διαβουλευτικής δημοκρατίας, διαγωνισμούς έργων τέχνης κοκ;
Έτσι όμως κινδυνεύουμε να αντιληφθούμε τελικά ότι ο χώρος που ζούμε δεν είναι απλά μιά γεωλογική διαμόρφωση με την οποία εξοικειωθήκαμε αφού ζούμε εδώ, αλλά ένα πλέγμα αξιών, ένα κοινό ηθικό ιδεώδες που μπορεί να φέρνει κάποτε αντιμέτωπους πρόσωπο με πρόσωπο τον σύγχρονο κορίνθιο πολίτη και τον κεραμοποιό της αρχαιότητας. Θυμίζει έντονα την πάλη του Σεφέρη να ‘συναντήσει’ το βασιλιά της κοντινής μας, Ασίνης:

«Ασπιδοφόρος ο ήλιος ανέβαινε πολεμώντας
κι από το βάθος της σπηλιάς μιά νυχτερίδα τρομαγμένη
χτύπησε πάνω στο φώς σάν τη σαΐτα πάνω στο σκουτάρι:
"Ασίνην τε Ασίνην τε...". Νά' ταν ο βασιλιάς της Ασίνης
που τον γυρεύουμε τόσο προσεχτικά σε τούτη την ακρόπολη
αγγίζοντας κάποτε με τα δάκτυλά μας την αφή του πάνω στις πέτρες.»

Πρόκειται για ένα ιδεώδες που ενώνει όλους τους ανώνυμους ΠΟΛΙΤΕΣ αυτού του τόπου, αδιάφορα από χρόνο και μας προσφέρει σαν διαμαντικό, έναν νέο τρόπο αντίληψης της ζωής, και άρα ένα νέο τρόπο ζωής.
Επικίνδυνα πράγματα...

Ιώσεις και Netroots

Τις τελευταίες ημέρες έπεσα θύμα μιας από τις αναπόφευκτες σχεδόν ιώσεις. Ξέμεινα από δυνάμεις, ξέμεινα και από διάθεση. Όταν μετά από μέρες επισκέφτηκα και πάλι το blog ετούτο, είδα πως κι αυτό είχε την ίδια μοίρα. Κάποιος ιός είχε χτυπήσει το μετρητή του (sitemeter), που μένει εδώ και 5 ημέρες κολλημένος στο 5.696. Λες και κανείς δεν το επισκέφθηκε αυτές τις ημέρες. Βέβαια, το εναλλακτικό watchdog, το google analytics, μένει σε φόρμα και δείχνει ότι η επισκεψιμότητα κυμαίνεται στα συνήθη, τον τελευταίο καιρό, επίπεδα των 30-35 'μοναδικών' επισκέψεων ημερησίως. Το sitemeter υπόσχεται ότι όλα θα επανέλθουν σωστά σε λίγες ημέρες. Για να δούμε. Αλλά όπως κι αν έχει, αυτά είναι δευτερεύοντα. Με τη μόνιμη ίωση που έχει χτυπήσει την κοινωνία μας και κρατά τον πολίτη αμέτοχο και παθητικό θεατή να δούμε τι θα κάνουμε. Βέβαια γίνονται κάποια βήματα. Μικρά, αβέβαια, αδέξια, σαν του μωρού που πρωτοστέκεται όρθιο. Ένα ίσον κανένα. Αλλά είναι καιρός που δεν είναι μόνο ένα. Τουλάχιστον στον τομέα των αυτοδιοικητικών blogs, όπως αυτό εδώ. Ξεπετάγονται συνέχεια νέες προσπάθειες σε διάφορα μέρη της χώρας. Είτε στα πλαίσια κάποιου δημοτικού συνδυασμού είτε όχι, οι άνθρωποι με τις πληγωμένες για τον τόπο τους καρδιές, διεκδικούν βήμα, αρθρώνουν πολιτικό λόγο, ψηλώνουν τους πύχεις των προσδοκιών, διαμορφώνουν τις συνθήκες μιας νέας μορφής, 'ψηφιακής', δημοκρατίας, διαχέουν νέες απαιτήσεις για κοινωνικό έλεγχο και κάνουν τη ζωή δύσκολη στους δήθεν επαγγελματίες και επαΐοντες που όλοι γνωρίζαμε από καιρό τα κίνητρά τους, αλλά η ίωση μας είχε παραλύσει.
Σήμερα ανακάλυψα το ιστολόγιο "Πολίτες για την Αλλαγή" από την Ξάνθη. Να ευχηθώ από αυτή τη θέση στους πολίτες της Ξάνθης, κάθε επιτυχία στην προσπάθειά τους. Σημαντικό που χρήζει υπόμνησης είναι ότι φιλοξενούν σε video τις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου, καθώς και ενδιαφέρουσες ραδιοφωνικές εκπομπές. Είναι πολύ σημαντική η δυνατότητα των πολιτών να παρακολουθούν όποτε αυτοί θέλουν και μπορούν μια συνεδρίαση ή να ακούν μια ραδιοφωνική εκπομπή, να τη συνιστούν μετά σε φίλους, να την ξανακούν κοκ. Παρά το ότι οι αντοχές μου (άσχετα από την ίωση) δεν είναι ανεξάντλητες, θα προσπαθήσω να διερευνήσω τη δυνατότητα να κάνω κι εγώ το ίδιο στο ιστολόγιο αυτό.
Λίγο καιρό πριν, μέσω ενός άρθρου στο diablogXpress είχα πληροφορηθεί για τις δράσεις πολιτών στη Σαμοθράκη, μιάς ακόμα πρωτοβουλίας πολιτών έξω από τους κομματικούς ορίζοντες και τις συμπλεγματικές μιζέριες κάποιων -κυρίως αριστερών- γκρουπούσκουλων. Επίσης πριν λίγο καιρό, είχα αναδημοσιεύσει το άρθρο ενός δημοτικού συμβούλου του Ναυπλίου, που ανήκει στο συνδυασμό 'Ναύπλιο, η άλλη πρόταση' που διατηρεί ενδιαφέροντα ιστοτόπο.
Η λογική της πολιτικής των πολιτών (grassroots) και ο κοινωνικός ακτιβισμός με καταλύτη το διαδίκτυο (netroots), είναι κάτι νέο και πρωτοπόρο για τις προηγμένες χώρες, πόσο μάλλον για την Ελλάδα. Αλλά είναι το μέλλον. Γι αυτό είμαι πεπεισμένος, κι αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίζω (παρά τις ιώσεις). Όποιος επιθυμεί, ας ρίξει μια ματιά στο διαδίκτυο γι αυτές τις δύο έννοιες, αξίζει τον κόπο!

Πόλη και Ποδήλατο

Διάβασα σήμερα στη 'Ναυτεμπορική': "Πορεία με ποδήλατα πραγματοποίησαν, χθες το απόγευμα, «φίλοι του ποδηλάτου» εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην αυτοκίνηση και σημειώνοντας παράλληλα ότι το ποδήλατο είναι το μέσο που μπορεί να λύσει το σοβαρό κυκλοφοριακό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Θεσσαλονίκη. Δεκάδες άτομα, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της πρωτοβουλίας «Podilatistas» και αφού συγκεντρώθηκαν με τα ποδήλατά τους στην Καμάρα, κινήθηκαν, για μεγάλο χρονικό διάστημα, σε κεντρικούς δρόμους της πόλης."
Είναι παρήγορο ότι υπάρχουν τέτοιες πρωτοβουλίες. Παρότι δεν έχω ποδήλατο και για λόγους που δεν είναι δημοσίου ενδιαφέροντος, δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω, το ποδήλατο δεν παύει να είναι ένας άριστος τρόπος να κυκλοφορείς στο κέντρο μιας πόλης. Μιας πόλης ειδικά σαν την Κόρινθο που στο κέντρο της (αλλά και εντέλει στο μεγαλύτερο μέρος της) είναι επίπεδη. Αλλά όποιος νομίζει ότι αυτό μπορεί απλά να γίνει με τη δημιουργία ποδηλατόδρομων, πλανάται πλάνην οικτράν. Ολόκληρο το κέντρο (για να μην πω η πόλη) χρειάζεται πολεοδομική - κυκλοφοριακή αναδόμηση. Αναδόμηση που σαν ουσιαστικό συστατικό της έχει τον περιορισμό της χρήσης του αυτοκινήτου. Αντιγράφω από παλιότερο άρθρο μου με τον τίτλο 'Παρκαγεδών':
"όπως ισχυρίζεται (και έχει γίνει διάσημος γι αυτό, μετά βέβαια από μελέτες δεκαετιών) ο καθηγητής πολεοδομικού σχεδιασμού στο UCLA και σπουδαγμένος στο Yale, Donald Shoup, στο βιβλίο του “The High Cost of Free Parking”, η αύξηση των χώρων στάθμευσης αυξάνει την εξάρτηση από το αυτοκίνητο, επιταχύνει την αστική εξάπλωση, επιδεινώνει κατά πολύ τη σπατάλη καυσίμων και αποκινητροποιεί τη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, των ποδηλάτων και της βάδισης. Επισημαίνοντας ότι οι θέσεις στάθμευσης συνιστούν τη μεγαλύτερη ποσοστιαία επιβολή χρήσης γης στον αστικό ιστό (δεν είναι εντυπωσιακό!), συμπεραίνει πως οι θέσεις στάθμευσης ταπεινώνουν τον πολεοδομικό σχεδιασμό, καταρρακώνουν την τοπική οικονομία και βλάπτουν το περιβάλλον. Παραφράζοντας τη γνωστή αγγλική παροιμία “there is no such thing as a free lunch”, αλλάζοντας το lunch με το parking, προτείνει τη μείωση των θέσεων στάθμευσης(!), και την επιβολή τέλους στάθμευσης."
Μπορεί κανείς να προσθέσει πεζοδρομήσεις και άλλα μέτρα μείωσης της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων. Τότε, θα μπορούσαν να προστεθούν και ποδηλατόδρομοι στο κέντρο. Αν κάποιος θέλει να εμβαθύνει στο ζήτημα, ο καθηγητής συγκοινωνιολογίας και πολεοδομίας του ΕΜΠ Θάνος Βλαστός και η περιβαλλοντολόγος Τίνα Μπιρμπίλη, έχουν εκπονήσει μια σοβαρή και εκτεταμένη μελέτη με τίτλο "Φτιάχνοντας Πόλεις για Ποδήλατο". Την έχει εκδώσει το ΥΠΕΧΩΔΕ και μπορείτε να την κατεβάσετε από εδώ. Εκεί θα βρείτε και μια φωτογραφία από σύστημα υποβοήθησης ποδηλάτων σε ανωφέρειες από το Trondheim της Νορβηγίας, για το οποίο έχω μιλήσει παλαιότερα στο άρθρο με τίτλο 'Συγκοινωνιακός Πολιτισμός'.
Θα μπορούσε πάντως ο δήμος να κάνει την αρχή σε ένα πρόγραμμα εύνοιας του ποδηλάτου, παρέχοντας κοινόχρηστα ποδήλατα σε οποιονδήποτε πολίτη για κάποιες ώρες, με την απλή επίδειξη της ταυτότητας αυτού ή του κηδεμόνα του, μαζί με ταυτόχρονη δημιουργία καλαίσθητων (δείτε φωτο και επισκεφθείτε το site της εταιρείας CycleSafe για περισσότερα) θέσεων στάθμευσης ποδηλάτων έξω από τα δημόσια κτίρια και στην αγορά. Θεωρώ απολύτως βέβαιο πως τουλάχιστον τα πρώτα 100 ποδήλατα θα μπορούσαν να αγοραστούν με χορηγίες από τοπικές επιχειρήσεις, για να μην πω ότι ολόκληρο το πρόγραμμα θα μπορούσε να καλυφθεί έτσι. Πιστεύει όμως κανείς σε κάτι τέτοιο; Γνωρίζω πολλούς που προτιμούν να τραβήξουν περίστροφο που λέει ο λόγος, παρά να κινηθούν χωρίς το αυτοκίνητό τους. Λυπηθείτε τους, ζούνε μια πλάνη. Έτσι αντέδρασαν και οι κάτοικοι του κέντρου του Πειραιά όταν ο Ανδριανόπουλος έφτιαξε τους πρώτους πεζόδρομους, αφού όμως είδαν το τελικό αποτέλεσμα και βίωσαν τη νέα κατάσταση, κανείς δεν επιθυμούσε να επιστρέψει στην προηγούμενη. Αλλά κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή. Ακούει κανείς εντός του δημαρχιακού μεγάρου;

Η Πόλη Του Μέλλοντος

Σε προηγούμενο άρθρο ένας σχολιαστής επεσήμανε –σωστά- πως η ενεργοποίηση-κινητοποίηση των δημοτών δεν είναι ένας διακόπτης on/off. Γι αυτό κι εγώ θα παρουσιάσω σήμερα ένα (ακόμη) παράδειγμα από τη μισητή για κάθε δήθεν προοδευτικό, χώρα που λέγεται ΗΠΑ. Ένα παράδειγμα που δείχνει το πώς ξεκινούν εκεί από νωρίς να προετοιμάζουν τα παιδιά τους για να γίνουν οι ενεργοί πολίτες του αύριο.
Σε αντίθεση βέβαια με τη δημοφιλή στη χώρα μας άποψη πως οι αμερικανοί είναι αδιάφοροι για τα κοινά τους. Εκεί λοιπόν υπάρχει ένα ίδρυμα που λέγεται ‘National Engineers Week Foundation’ και το οποίο σχετίζεται με την εθνική ένωση των επαγγελματιών μηχανικών (National Society of Professional Engineers) κάτι σαν το δικό μας ΤΕΕ. Αυτό το ίδρυμα ‘τρέχει’ έναν διαρκή διαγωνισμό με θέμα την πόλη του μέλλοντος (future city competition). Όπως διαβάζουμε στη σχετική ιστοσελίδα, ο διαγωνισμός αυτός έχει σκοπό να παράσχει ένα διασκεδαστικό και ταυτόχρονα εκπαιδευτικό πρόγραμμα μηχανικής σε παιδιά της 7ης και 8ης τάξης του σχολείου (αντίστοιχα, της 1ης και 2ης τάξης του γυμνασίου). Αυτό πραγματώνεται με έναν τρόπο που συνδυάζει τη διανοητική μηχανική πρόκληση και τη χειρωνακτική εμπειρία, ώστε τα παιδιά να παρουσιάσουν τελικά το όραμά τους για την πόλη του μέλλοντος. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω:

• Της καλλιέργειας μηχανικών ικανοτήτων όπως η ομαδική δουλειά, η επικοινωνία και η ικανότητα επίλυσης προβλημάτων,
• Παρέχοντας αλληλεπίδραση μεταξύ μαθητών, καθηγητών και καθοδηγητών μηχανικών,
• Ενημερώνοντας την κοινότητα για την διεπιστημονικότητα της μηχανικής και
• Εμπνέοντας τους μαθητές να διερευνήσουν φουτουριστικές ιδέες μαζί με την πιθανότητα καριέρας ως μηχανικοί.

Ο διαγωνισμός χρησιμοποιεί μια προσέγγιση ομαδικής εργασίας. Όλα τα μέλη των ομάδων αναλαμβάνουν σημαντικούς ρόλους, που είναι όλοι απαραίτητοι για την ολοκλήρωση του σχεδίου. Ο διαγωνισμός για την πόλη του μέλλοντος γίνεται ταυτόχρονα σε πολλά τοπικά επίπεδα και όχι σε εθνικό, και κάθε εβδομάδα βραβεύεται κάποια τοπική ομάδα. Ο διαγωνισμός αυτός δεν είναι κάτι νέο, βρίσκεται ήδη στη δεύτερη δεκαετία του! Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να επισκεφθεί κανείς τις σελίδες με τις παρελθούσες νικήτριες ομάδες για να δει πόσο εντυπωσιακές μελέτες μπορούν να παραχθούν από μαθητές και να φανταστεί τα οφέλη που αποκόμισαν αυτά τα παιδιά από την εμπειρία τους.

Στον κάκοσμο και ακίνητο βάλτο που εκτρέφει κάθε είδους παράσιτο και ονομάζεται νεοελληνική κοινωνία, όλοι θα σπεύσουν να βρούνε ελαττώματα, να εγείρουν ανύπαρκτα ηθικά ζητήματα, να μωροφιλοσοφήσουν δήθεν συνηγορώντας υπέρ των παιδιών, να δαιμονοποιήσουν οτιδήποτε δεν καταλαβαίνουν, να απαξιώσουν –κάποιοι- το παράδειγμα ως προερχόμενο από μια ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική κοινωνία, που δεν μπορεί παρά να παράγει ανάξια παραδείγματα και άλλες εξίσου εκκωφαντικές ανοησίες που δεν καταφέρνουν τίποτε άλλο εκτός από το να συντηρούν το βάλτο σε μια εξαίσια για βάλτο κατάσταση και να βάζουν τα θεμέλια της αειφόρου ανάπτυξής του.

Τι θα πει "Από Κάτω Προς Τα Πάνω;"

Μετά την ανάρτηση του άρθρου με τίτλο 'Η Ευθύνη της Κίνησης Πολιτών', με βρήκαν μερικοί φίλοι και με ρώτησαν τι εννοώ τέλος πάντων με τη φράση 'από κάτω προς τα πάνω'. Όχι στη θεωρία, όπως μου διευκρίνισαν, αλλά στην πράξη. Τους ανέφερα τότε το παράδειγμα της 'επανάστασης της κατσαρόλας' από την Ισπανία που κατέληξε στην πτώση της συντηρητικής κυβέρνησης Αθνάρ, μετά την βομβιστική-τρομοκρατική επίθεση στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μαδρίτης Atocha. Το έβλεπα στα μάτια τους ότι τους φάνηκε κάπως ξεκούδουνο. Δηλαδή μου σχολίασε ένας γελώντας, θέλεις να βγούμε στους δρόμους χτυπώντας κατσαρόλες για να ρίξουμε το δήμαρχο; Σήμερα λοιπόν, προστρέχω σε ένα άλλο παράδειγμα και ταυτόχρονα, παρακινώ όποιον συμφωνεί να κάνει το ίδιο με εμένα. Παράγγειλα αυτοκόλλητα της νεοσύστατης οργάνωσης στη Θεσσαλονίκη 'The Streetpanthers'. Ίδια με αυτό της παραπάνω εικόνας. Και σκοπεύω να τα χρησιμοποιήσω. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την καταπληκτική ιδέα τους (κι αυτή από το εξωτερικό μας έρχεται, γνωρίζω παρόμοια καμπάνια πριν από 8 χρόνια στο Λονδίνο), επισκεφθείτε την ιστοσελίδα τους. Παραγγείλετε -αν θέλετε- και εσείς μερικά αυτοκόλλητα. Μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της κίνησης για την προστασία των δικαιωμάτων των πεζών 'ΠΕΖΗ' όπου θα βρείτε και εικονικές 'κλήσεις', σαν αυτή παρακάτω που μπορείτε να βάζετε στα παρμπρίζ των ασυνείδητων οδηγών για να τρώνε την κρυάδα μέχρι να καταλάβουν περί τίνος πρόκειται.

Αν κι αυτά τα παραδείγματα σας φαίνονται 'κάπως', ξεχάστε το καλύτερα. Αλλά εγώ θα συνεχίσω να το υποστηρίζω και να το επαναλαμβάνω: μόνο με δράσεις 'από κάτω προς τα πάνω' και όχι το αντίστροφο (χωρίς να σημαίνει ότι υποτιμώ τις 'εκ των άνω' - κάθε άλλο), θα κάνουμε το άλμα προς τα εμπρός.

Δημοτικές επιχειρήσεις ... μία από τα ίδια

Το παρακάτω άρθρο, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα 'Ενημέρωση' του Ναυπλίου και αναδημοσιεύεται σήμερα στο γνωστό ιστολόγιο πολιτικού διαλόγου Diablog. Είναι κατά τη γνώμη μου ενδεικτικό του πόσο κοινή, βαρετή, προβλέψιμη και ανούσια είναι η κατάσταση στα δημοτικά πράγματα της επαρχίας, παρά τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ο συγγραφέας του άρθρου κος Καράπαυλος εξελέγη δημοτικός σύμβουλος με το συνδυασμό 'Ναύπλιο, H Άλλη Πρόταση', αντίστοιχο θα μπορούσε να πει κανείς της δικής μας Κίνησης Πολιτών, και πήρε 13% και 3 θέσεις στο νέο δημοτικό συμβούλιο. Διαβάστε και δείτε τι θα πει υγιής προβληματισμός, συνοδευόμενος από προτάσεις. (korinthos.blogspot.com)
----------------------------------------------------------------------------------------------

Μετά από ένδεκα ολόκληρα χρόνια κάθισα και πάλι στα έδρανα του ελλειψοειδούς τραπεζιού του δημοτικού συμβουλίου Ναυπλίου. Πέρασε τόσος καιρός από τότε που πίστευα και εγώ μαζί με τους συντρόφους μου της τότε «πρωτοβουλίας» και της «απόπειρας», ότι μπορούσαμε με τους αγώνες μας, τις ιδέες μας, τις ανιδιοτελείς προσπάθειές μας να αλλάξουμε τις κυρίαρχες πολιτικές που ακόμα και σήμερα βασιλεύουν. Θεωρούσαμε ότι εμείς είμασταν στο επίκεντρο της τοπικής ζωής και ότι τα λόγια μας για την οικολογία και το περιβάλλον, για την ανάδειξη της ιστορίας της πόλης, για μιαν άλλη λογική στα θέματα του πολιτισμού και του αθλητισμού και κυρίως οι προσπάθειές μας για την ενεργοποίηση των πολιτών και για συμμετοχικές και κινηματικές διαδικασίες είχαν πρωτεύουσα σημασία στις σκέψεις των συμπολιτών μας. Επτά χρόνια έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο και αντιλήφθηκα, έστω και αργά, ότι δυστυχώς η κοινωνία πολύ λίγο ενδιαφέρεται για την κλειστή κάστα που διοικεί την πόλη, για το τι συζητιέται και ποιοι διοικούν τις δημοτικές επιχειρήσεις και χαράζουν πολιτικές. Αντιλήφθηκα ότι όπως και τότε έτσι και σήμερα οι ωραίες ιδέες δύσκολα ξεπερνούν τους τοίχους της μεγάλης αίθουσας του δημαρχείου με τις φωτογραφίες των παλαιοτέρων δημάρχων.

Σήμερα «η άλλη πρόταση» έχει εκλέξει τρεις δημοτικούς συμβούλους και ο λόγος της είναι πολύ πιο δυνατός και δεν μπορεί παρά να ακούγεται με πολύ μεγαλύτερη προσοχή μέσα στο δημοτικό συμβούλιο. Ομως για να πάει η πόλη μπροστά δεν αρκούν τα λόγια των τριών μας. Δεν αρκούν οι προσπάθειες και κάποιων άλλων δημοτικών συμβούλων από άλλες παρατάξεις που έχουν ιδέες για την πόλη και όρεξη να προσφέρουν. Αναγκαία κατά τη γνώμη μου προϋπόθεση για να κάνει η πόλη το άλμα προς τα μπρος, σε μια προοδευτική κατεύθυνση, είναι να ασχοληθεί και ενεργοποιηθεί το τεράστιο δυναμικό της τοπικής μας κοινωνίας.

Ετσι στην πρώτη ουσιαστική συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου «η άλλη πρόταση» με επιμονή έβαλε και ξαναέβαλε την πρόταση να ανοίξουν τα διοικητικά συμβούλια των δημοτικών επιχειρήσεων, να αξιοποιηθεί ο νόμος που επιτρέπει τη συγκρότηση των συμβουλίων από 11 έως και 15 μέλη, να θεσμοθετηθεί η συμμετοχή των ενεργών τοπικών φορέων στις δημοτικές επιχειρήσεις, να ψάξουμε και να βρούμε πάνω και έξω από τις παρατάξεις, όλους αυτούς που μπορούν να προσφέρουν και να προσπαθήσουμε να κάνουμε την κοινωνία πραγματικό κοινωνό και συμμέτοχο στα πολιτικά δρώμενα. Οι προτάσεις μας απορρίφθηκαν τόσο από τη δημοτική αρχή, όσο και από τη μείζονα αντιπολίτευση. Το επίσημο επιχείρημα της δημοτικής αρχής εκφρασμένο από τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου, ήταν ότι τα πολυμελή όργανα είναι δυσκίνητα. Ετσι εφάρμοσαν τη γνωστή συνταγή της επιλογής προσώπων από τον κλειστό κύκλο που τόσα χρόνια μας διοικεί. Αν εξαιρέσουμε κάποια άτομα, (και θάθελα να το τονίσω αυτό) που πράγματι έχουν ιδέες και όρεξη για ανιδιοτελή προσφορά, τα διοικητικά συμβούλια απαρτίστηκαν κατά κύριο λόγο από αποτυχόντες δημοτικούς συμβούλους που συχνά-πυκνά επαναλαμβάνονται στις διάφορες επιτροπές, από συγγενείς και συζύγους των επιτυχόντων και αποτυχόντων συμβούλων, από κάποιους γνωστούς «παράγοντες» με μοναδική επιδίωξη τις μελλοντικές πολιτικές συνεργασίες.

Προτείναμε την εκλογή εκπροσώπου του ΠΛΙ στη ΔΕΠΑΝ. Η πρότασή μας απορρίφθηκε. Ζητήσαμε την εκλογή εκπροσώπου του Πανεπιστημίου Θεατρικών Σπουδών στο Δημοτικό Θέατρο. Η πρότασή μας απορρίφθηκε. Πουθενά δεν υπάρχει εκπρόσωπος του Εμπορικού Συλλόγου. Οι δημότες από τα τοπικά διαμερίσματα αγνοήθηκαν. Ενα τεράστιο δυναμικό που υπάρχει στην πόλη μας, από νέους με μεταπτυχιακές σπουδές και όρεξη για προσφορά, από ανθρώπους της μουσικής, του θεάτρου, του πολιτισμού, των τεχνών και των επιστημών, σχεδόν όλοι αγνοήθηκαν. Η πόλη μας όμως έτσι δεν μπορεί να πάει μπροστά. Μπορεί η δημοτική αρχή να έχει τη δημοκρατική νομιμοποίηση από το 56 και κάτι τοις εκατό των δημοτών που την επέλεξε, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι και υποχρεωτικά πράττει το ορθό με το να κρατάει τις πόρτες της κλειστές στους φορείς και τα άτομα που μπορούν και έχουν να προσφέρουν.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΠΑΥΛΟΣ

Δημοτικός σύμβουλος Ναυπλίου

Και ο Αυγείας Βασιλιάς Ήταν

Ο βασιλιάς της Ήλιδος Αυγείας, δεν είχε πάθος με την καθαριότητα. Οι στάβλοι του είχαν κατά το μύθο, πάνω από 30 χρόνια να καθαριστούν. Αυτό δεν ήταν το μόνο ελάττωμά του. Ο τύπος ήταν και απατεώνας. Παρότι ο Ηρακλής τήρησε τα υπεσχημένα και καθάρισε τους στάβλους του από την κοπριά σε μία και μόνο ημέρα, αυτός αρνήθηκε να τηρήσει το δικό του μέρος, που συνίστατο στο να δώσει το 1/10 του κοπαδιού του (300 γελάδια) ως αμοιβή. Ακόμα και όταν ενόψει δίκης, έμαθε πως ο γιος του Φυλέας θα κατέθετε εναντίον του, εκδίωξε το γιο του και τον Ηρακλή από την Ήλιδα. Ο τελευταίος που δεν σήκωνε και πολλά-πολλά, επέστρεψε μετά από χρόνια και θανάτωσε τον βρωμύλο Αυγεία.
Όταν αναπολεί κανείς το μύθο, δεν πάει ο νους του στις ευθύνες του κοπαδιού. Όλοι τα βάζουν με τον Αυγεία. Ίσως γιατί από τότε που υπάρχουν κοπάδια, αυτά βρωμίζουν τους χώρους συγχρωτισμού τους. Να αλλάξει το κοπάδι συνήθειες, δε γίνεται. Να γίνει πιο επιμελής ο Αυγείας όμως, γίνεται.
Στη σημερινή εποχή, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Το κοπάδι βρωμίζει πολύ την πόλη (και όχι μόνο). Αλλά τώρα η ευθύνη είναι και δική του. Ο σημερινός 'βασιλιάς' δεν έχει πολλές επιλογές. Οι πολίτες όμως έχουν. Ο καθένας για τον εαυτό του. Η μη επίδειξη σωφροσύνης από τους πολίτες στην παραγωγή και διαχείριση των οικιακών απορριμμάτων, δεν μπορεί να καταλήγει στο πρόσωπο του δημάρχου. Δεν υπάρχουν πια Αυγείες. Μόνο γελάδια.
Δεν αμφισβητώ ότι η ενδελεχής μελέτη του ζητήματος είναι περισσότερο από απαραίτητη. Αυτό όμως δεν είναι και τόσο δύσκολο γιατί υπάρχουν άλλοι δήμοι, εδώ και στο εξωτερικό που έχουν κάνει πολύ δρόμο (πχ Ελευσίνα) και μπορούν να μας παραδειγματίσουν. Στις 12 Ιουλίου 2007 θα γίνει στο Manchester στην Αγγλία, μια ημερίδα σχετική με τη διαχείριση απορριμμάτων από την τοπική αυτοδιοίκηση. Μία από τις πολλές που γίνονται συνέχεια, σε όλον τον κόσμο. Βάλτε "local government waste management" στο google και θα δείτε πόσο πλούσιο υλικό θα βρείτε. Το μόνο που δεν μπορεί να επικαλεστεί λοιπόν ο δήμος μας είναι η άγνοια. Και απ' όσο καταλαβαίνω, δεν την επικαλείται. Αλλά αν πιστεύει ότι έχει να κάνει με πολίτες και όχι με γελάδια, τότε πρέπει και να συνομιλήσει μαζί τους, να ταυτοποιήσει τις κακές πρακτικές τους, να ενδυναμώσει τις καλές, να τους εκπαιδεύσει σε νέες. Γιατί ακόμα κι αν υιοθετήσει τις βέλτιστες τεχνικές παγκοσμίως, αν δεν κερδίσει τη συνεργασία των πολιτών, δεν θα έχει καταφέρει τίποτα. Να γιατί τα απορρίμματα δεν μπαίνουν ποτέ μέσα σε ένα φάκελλο, όσο παχύς κι αν είναι.
Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική μέθοδος: να βγάζει με αυταρχισμό τους υπαλλήλους καθαριότητας στο δρόμο ο αντιδήμαρχος καθαριότητας, και μετά να καλεί τις κάμερες για να καταγράψουν πόσο επαρκής είναι. Προς το παρόν, βλέπουμε αυτό το δεύτερο (και ΣΥΣΣΩΜΟΣ ο τοπικός τύπος, έντυπος και ηλεκτρονικός, να επαινεί τον φον βλακουλάκη! γι αυτό και φυτοζωεί, γιατί απευθύνεται σε γελάδια). Εμείς όμως επιθυμούμε το πρώτο, και θα επαναλαμβάνουμε μονότονα αλλά σταθερά ότι χωρίς τον πολίτη συμμέτοχο (και όχι χειροκροτητή, θεατή, ακροατή ή αναγνώστη μόνο) δεν θα κάνουμε τίποτα!

Μασκαρευτείτε!

Μασκαρευτείτε! Αυτές τις μέρες, κανείς δεν θα σας παρεξηγήσει!

Πώς να Κρυφτείς απ' τα Παιδιά - 2

Σβήστε την πρώτη πρόταση: "Εγώ μένω στην Κόρινθο" και διαβάστε το υπόλοιπο. Τι συνάγεται εύκολα; Ότι η μαθήτρια δεν μένει στην Κόρινθο, αλλά απλά την επισκέφθηκε. Τι από τα δύο ισχύει; Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς. Η αλήθεια είναι ότι η μαθήτριά μας μένει στην ποσειδωνία. Είναι η ποσειδωνία Κόρινθος; Δεν ξέρω, εσείς τι λέτε;

Πώς να Κρυφτείς απ' τα Παιδιά

Ο Δημήτρης δεν βγαίνει συχνά έξω στην πόλη.
Ίσως γιατί δεν μπορεί να παίξει. Και τα παιδιά, παίζουν.
Πού να παίξει;
Πώς στο διάβολο καταφέραμε να γίνουμε τόσο υλιστές, τόσο φιλάργυροι, τόσο θιασώτες της ελεύθερης αγοράς, που χρεώνουμε στα παιδιά το παιχνίδι;

Η Ευθύνη της Κίνησης Πολιτών

Μου επεσήμανε ένας φίλος και διάβασα και στον τοπικό τύπο ότι η Κίνηση Πολιτών κατέθεσε έναν ολοκληρωμένο φάκελο με προτάσεις για τη διαχείριση των απορριμάτων στον ίδιο το δήμαρχο. Δεν είμαι σίγουρος αυτή τη στιγμή αν δόθηκε και κάποια συνέντευξη τύπου. Ακόμη κι αν δόθηκε είναι μεν θετικό αλλά όχι και κάτι το ιδιαίτερο. Θετικές είναι όλες οι προτάσεις που κατατίθενται, από όπου κι αν προέρχονται. Γιατί συμβάλλουν στον διάλογο. Το ζήτημα είναι σε ποιόν διάλογο; Αυτόν του δημοτικού συμβουλίου με τις γνωστές ισορροπίες; Το ουσιαστικό ήταν και θα είναι πάντα ο διάλογος στην κοινωνία. Ναι, μην απορείτε, αυτός που ΔΕΝ γίνεται! Και ακριβώς επειδή δεν γίνεται, καταλήγουμε στα ψηφοδέλτια των κάτω του μετρίου.

Ζούμε τον πολιτικό μεσαίωνα της κομματικής νομενκλατούρας. Συμπαθείς τις πιό πολλές φορές αλλά γραφικές φιγούρες ανθρώπων που αναζητούν την αυτοεκτίμησή τους μέσα από ένα κομματικό όργανο ή ψηφοδέλτιο. Την αυτοεκτίμηση που η υπόλοιπη ζωή τους στάθηκε τόσο φειδωλή να τους χαρίσει. Παρατηρεί κανείς τις φυσιογνωμίες τους καθώς πλανάρουν (δεν περπατούν πια) στον πεζόδρομο και διαπιστώνει πώς είναι μπολιασμένες από έναν αέρα επιτυχίας και –επιτέλους- καταξίωσης. Τώρα παίρνουν την εκδίκησή τους για τους μέτριους ή και κακούς βαθμούς στο σχολείο, τώρα εκδικούνται για το σάλιο που ξόδεψαν για να διοριστούν, τώρα ρεφάρουν για χρόνια και χρόνια καταπίεσης, τώρα ζούνε τον κολοφώνα της πενιχρής καριέρας τους και έχουν το δικαίωμα να το γιορτάσουν. Στην πλάτη της πόλης, βέβαια.

Γι αυτό η Κίνηση Πολιτών και εσείς ως ηγέτης της κε Κασίμη, έχετε μιά υποχρέωση: να εμβολιάσετε με τις παρεμβάσεις σας το διάλογο στη βάση, στην κοινωνία. Πολύ καλά κάνατε ασφαλώς και καταθέσατε το φάκελό σας στο γραφείο του δημάρχου. Ελπίζω και εύχομαι να ήταν αρκούντως τεκμηριωμένος. Αλλά είμαι βέβαιος ότι δεν ανακαλύψατε και την Αμερική. Προτάσεις ήδη υλοποιημένες αλλού είμαι σίγουρος πως καταθέσατε και συμπεράσματα από την πλούσια εμπειρία άλλων. (Αυτό κάνει -ή τουλάχιστον προσπαθεί- και αυτό το ιστολόγιο).

Θέλω με όλα αυτά να καταθέσω έναν προβληματισμό: μήπως πέραν της πεπατημένης των θεσμών, είναι καιρός να ανακαλύψουμε πιο καινοτόμες μεθόδους πολιτικού διαλόγου; Συμφωνείτε άραγε ότι η αναγέννηση του κοινωνικού διαλόγου είναι ουσιαστική προϋπόθεση για την αναβάθμιση της τοπικής πολιτικής σκηνής;

Αν ναι, τότε μπράβο για το φάκελο, μπράβο και για τους επόμενους που σίγουρα θα καταθέσετε, αλλά κάτι άλλο είναι αυτό που περιμένουμε. Ελπίζω ότι η παροδική εξαφάνιση της ιστοσελίδας της Κίνησης να προμηνύει ακριβώς αυτό και όχι απλά για να συμπεριλάβει ένα ανακοινωθέν για τα πεπραγμένα. Γιατί επισημαίνω πως αυτά, όπως και η έκδοση εφημερίδας κτλ είναι top-to-bottom δράσεις, ενώ αυτό που χρειαζόμαστε είναι κατά την κρίση μου, ακριβώς το αντίθετο.

Τα Blogs Επηρεάζουν τις Δημοτικές Πολιτικές

Η ιστορική πόλη του Newton στη Μασσαχουσέτη, δυτικά της Βοστώνης, έχει πληθυσμό περίπου 84.000 κατοίκων και είναι γνωστή ως “The Garden City”, δηλαδή η πόλη των κήπων ή η πόλη-κήπος. Στην πραγματικότητα, δεν είναι μία πόλη αλλά 13 χωριά! που συγκροτούν έναν χαλαρό αστικό ιστό. Στην πόλη αυτή φιλοξενούνται έξι πανεπιστημιακές σχολές, δύο συμφωνικές ορχήστρες, μία βιβλιοθήκη με 500.000 τόμους και ένα μουσείο ιστορίας σε κτίριο του 1809. Ανάμεσα στα αρκετά blogs που συντηρούν οι κάτοικοι αυτής της πανέμορφης πόλης και τα οποία έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθημερινότητα, υπάρχει και ένα, σχετικά νέο, που ασχολείται με την τοπική, τη δημοτική πολιτική. Ονομάζεται “The Garden City”, a Newton community blog.
Ας πάμε λίγο πίσω. Από καιρό, το δημοτικό συμβούλιο σχεδίαζε την κατασκευή ενός νέου γυμνασίου-λυκείου στην περιοχή Newton north (δες εικόνα). Τα σχέδια εντυπωσιακά, αλλά όπως σχεδόν πάντοτε, υπήρχαν και αντιρρήσεις. Έτσι, στη λογική της κοινωνικής λογοδοσίας και αποδοχής, έγινε στις 27 Ιανουαρίου 2007 ένα τοπικό δημοψήφισμα (τις σχετικές λεπτομέρειες που είναι άκρως εντυπωσιακές και προκαλούν ταυτόχρονα θαυμασμό και θλίψη, μπορείτε να δείτε εδώ). Την προώθηση του σχεδίου υποστήριζε ο δήμαρχος και την ματαίωσή του μιά ομάδα πολιτών (καμία σημασία δεν έχει για μας ποιός είχε δίκιο ή όχι). Ο δήμαρχος χρησιμοποίησε μέσα κλασικής πολιτικής όπως καταχωρήσεις και συνεντεύξεις στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, επιστολές στους κατοίκους, πλακάτ, αυτοματοποιημένες τηλεφωνικές ενημερώσεις κτλ που κόστισαν συνολικά 50.000$, όλα από προσφορές. Η αντίπερα όχθη, είχε στη διάθεσή της ελάχιστα χρήματα από συνεισφορές, ελάχιστα αυτοσχέδια πλακάτ, πολύ κέφι και ... ένα blog. Είχαν όμως και κάτι ακόμη: εσωτερική πληροφόρηση, καθώς ένα μέλος της επιτροπής του δήμου για το έργο, ανοιχτά και επώνυμα τροφοδοτούσε το blog με πληροφορίες από τις συνεδριάσεις και λειτουργούσε ως σύνδεσμος αφού μετέφερε ερωτήματα και απορίες που οι πολίτες κατέθεταν στο blog, στα μέλη της επιτροπής.
Έτσι, ενώ αρχικά το αποτέλεσμα φαινόταν αυτονόητο υπέρ της πλευράς του δημάρχου, τελικά το ‘όχι’ συγκέντρωσε το απροσδόκητο 41%. Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα blog καταλύει πολιτικές διαμάχες. Στις ΗΠΑ, σε εθνικό επίπεδο, έχουμε το πρόσφατο παράδειγμα της νίκης των Δημοκρατικών για τη Γερουσία, που βασίστηκε εν πολλοίς στην ιδιοφυή στρατηγική του Howard Dean με τα blogs και ιδίως το Blog for America. Η κα Ségolène
Royal στη Γαλλία έσπευσε να μιμηθεί την πολιτική Dean, οδηγούμενη έτσι σε περιφανή επικράτηση έναντι των εσωκομματικών της αντιπάλων για το χρίσμα της προεδρίας. Μιά και μιλάμε για Γαλλία, σε θρίαμβο κατέληξε και η διαμάχη μεταξύ του blogger Christophe Grebert και του δημάρχου του Puteaux (προαστίου του Παρισιού), για την οποία μπορείτε να διαβάσετε στο έγκυρο ελληνικό blog πολιτικού διαλόγου diablog, ένα σύντομο αλλά περιεκτικό άρθρο!
Είναι πλέον βέβαιο! Τα blogs είναι κατ’ εξοχήν εργαλεία ενδυνάμωσης της φωνής και των δικαιωμάτων των πολιτών και ενίσχυσης της διαφάνειας. Ναι, δεν είμαστε Newton (εδώ είναι βαλκάνια), δεν είμαστε ούτε καν Puteaux, αλλά εγώ πιστεύω ότι μπορούμε να γίνουμε, διαφορετικά πρέπει να μετοικήσουμε! Το πιστεύει αλήθεια κανείς άλλος;